ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΘΡΟΥ.....
Η διαμόρφωση της μελλοντικής πολύκεντρης Παγκόσμιας Τάξης της Μόσχας και του Πεκίνου
May 31, 2017 0 Comments
Άρθρο του Φεντερίκο Πιερατσίνι (Federico Pieraccini)
[ Το κατωτέρω άρθρο Ιταλού ειδικού των διεθνών σχέσεων και της γεωστρατηγικής, συνεργάτη έγκυρων ξένων οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, αποτελεί ένα χρήσιμο βοήθημα στην ανίχνευση της πορείας των παγκόσμιων εξελίξεων, των αιτίων των συγκρούσεων που προκαλούν και των προοπτικών που διανοίγουν -εάν οι συγκρούσεις δεν οδηγήσουν σε ολοκαύτωμα. Η ανάγνωσή του συμβάλλει στην πληρέστερη κατανόηση του ό,τι εν πολλοίς αποκρύπτει η ειδησεογραφική φλυαρία. (Στη μετάφραση, αντί του βαρβαρικού «πολυπολική» επελέγη ο ελληνικός νεολογισμός πολύκεντρη παγκόσμια τάξη).
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού
Κάπου και που, «δεξαμενές σκέψης», όπως το Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, ασχολούνται με θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας. Συχνά οι διαλέξεις που πραγματοποιούνται από τέτοιες οργανώσεις βασίζονται σε ψευδείς προφάσεις και άφθονες κοινοτοπίες, με μοναδικό προορισμό να υποσκάψουν και υποβαθμίσουν τις προσπάθειες στρατηγικών αντιπάλων των ΗΠΑ. Πρόσφατα το τμήμα Στρατηγικής και Στρατηγικού Σχεδίου του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς διοργάνωσε μια διάλεξη με προσκεκλημένο ομιλητή τον Bobo Lo, αναλυτή στο Ινστιτούτο Lowy Διεθνούς Πολιτικής. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της διάλεξης ήταν η στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας.
Η βασική θέση του Μπόμπο Λω έχει ως αφετηρία την ερμηνεία για τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου ότι η υφή των σχέσεων των δύο χωρών συνίσταται μάλλον σε μιαν αμοιβαία εξυπηρετική συνεργασία σύγκλισης συμφερόντων παρά σε μια συμμαχία. Ο ομιλητής προχώρησε στην άποψη ότι η κυριότερη πηγή προστριβών στη σχέση αυτή αφορά την τύχη της Ευρώπης και ειδικά της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης που θα προτιμούσαν ο Πούτιν και ο Ξι, επιπλέον της διαφοράς απόψεων για τον ρόλο της Κίνας στον Ειρηνικό. Ο Λω υποστηρίζει ότι η Ρωσία θέλει το τέλος του «ευρωπαϊκού σχεδίου», ενώ η Κίνα ελπίζει σε μια ισχυρή και πλούσια Ευρώπη. Σχετικά με τον Ειρηνικό, κατά την άποψή του, η Μόσχα επιθυμεί μιαν ισορροπία δυνάμεων, αντί της μετάθεσης της ηγεμονικής κυριαρχίας από την Ουάσιγκτον στο Πεκίνο.
Το μόνο προσόν αυτής της ανάλυσης του Λω είναι ότι αναδεικνύει τις ΗΠΑ ως τον κύριο παράγοντα της στρατηγικής εγγύτητας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου, μια εκτίμηση που ασφαλώς ελάχιστα αμφισβητείται από τους σχεδιαστές της αμερικανικής πολιτικής. Ο Λω πιστεύει πως η μονομανία της Ουάσιγκτων με τη συνεργασία Κίνας-Ρωσίας έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν και πιστεύει επίσης ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν την ικανότητα να υπονομεύσουν ή περιορίσουν τα πολλά πεδία συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.
Αυτό που λείπει από την ανάλυση του Λω είναι δύο ουσιώδεις παράγοντες που προσδιορίζουν την δομή των Σινο-Ρωσικών σχέσεων. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν διαφορετικά καθήκοντα στην οικοδόμηση της δικής τους Παγκόσμιας Τάξης, συγκεκριμένα με στρατιωτικά και οικονομικά μέσα. Αυτή η συνολική συνεργασία εκτείνεται πέρα από την περιοχή της Ευρασίας και εστιάζεται στην όλη διαδικασία δημιουργίας μιας σταθερής παγκόσμιας τάξης, όπου καθένας θα μπορεί να ζήσει σε συνθήκες σταθερής ευμάρειας.
Μόσχα και Πεκίνο: Ασφάλεια και Οικονομία
Το Πεκίνο υπήρξε οι οικονομικός κινητήρας τού κόσμου για περισσότερο από δύο δεκαετίες και δεν δείχνει σημάδια πτώσης ταχύτητας, τουλάχιστον όχι κατά πάρα πολύ. Η Μόσχα, αντίθετα προς την προπαγάνδα των Δυτικών ΜΜΕ, επέστρεψε για να διαδραματίσει έναν ρόλο, όχι μόνο σε περιφερειακή κλίμακα, αλλά ως διεθνής δύναμη. Και οι δυο αυτοί δρόμοι στρατιωτικής και οικονομικής ανάπτυξης από τη Ρωσία και την Κίνα έθεσαν τα πράγματα σε μια συγκρουσιακή τροχιά με τις ΗΠΑ, την τρέχουσα παγκόσμια υπερδύναμη, που τείνει να κυριαρχεί των διεθνών σχέσεων με οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό εκβιασμό, χάρις σε συνένοχα ΜΜΕ και διεφθαρμένους πολιτικούς.
Στην περίπτωση του Πεκίνου, η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έδωσε τεράστια μεγέθυνση στη χώρα, επιτρέποντας στον ασιατικό γίγαντα να καταστεί το εργοστάσιο του κόσμου και επιτρέποντας στις Δυτικές επιχειρήσεις να μετακομίσουν προς την πηγή φθηνής εργασίας. Σε αυτή τη διαδικασία της οικονομικής ανάπτυξης, το Πεκίνο, με την πάροδο των χρόνων, από απλός παράδεισος ξένων ιδιωτικών εταιρειών σε αναζήτηση φτηνής εργασίας, εξελίχθηκε σε παγκόσμιο πρωταθλητή επενδύσεων και μακροπρόθεσμων προγραμμάτων. Οι καρποί της επί έτη συσσώρευσης πλούτου, δαπάναις των Δυτικών χωρών, επέτρεψε στο Πεκίνο να καταστεί περισσότερο από απλός στρατηγικός συνεταίρος άλλων εθνών. Η Κίνα οδηγεί την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, όπως πρόσφατα επεσήμανε ο Ξι Ζι Πινγκ, σε μιαν ιστορική ομιλία στο Νταβός.
Η μετάβαση της Κίνας από την τάξη ενός ανώδυνου εταίρου της Δύσης σε μιαν περιφερειακή υπερδύναμη, με τεράστιες οικονομικές επενδύσεις στο εξωτερικό, θέτει τη χώρα σε τροχιά σύγκρουσης με την Ουάσιγκτων. Αναπόφευκτα το Πεκίνο θα καταστεί ο ασιατικός ηγεμόνας, κάτι που οι Αμερικανοί σχεδιαστές πολιτικής έχουν εγγυηθεί πως δεν θα γίνει ανεκτό.
Ο κίνδυνος που βλέπει η Ουάσιγκτον είναι ότι η Κίνα αναδύεται ως περιφερειακή υπερδύναμη, που θα έχει κυρίαρχο λόγο στον Ειρηνικό, την σημαντικότερη περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ έχουν πολλά επενδυμένα συμφέροντα στην περιοχή και αναντίρρητα βλέπουν να κινδυνεύει το μέλλον τους ως ηγέτη της παγκόσμιας τάξης. Η πολιτική του Ομπάμα «Άξονας η Ασία», προοριζόταν ακριβώς για την ανάσχεση της Κίνας και τον περιορισμό της οικονομικής ισχύος της, ώστε να αμβλύνει τις φιλοδοξίες του Πεκίνου.
Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτων όσον αφορά τη Μόσχα αναφέρονται φυσικά στην ανόρθωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της. Η Ρωσία είναι ικανή να αντιταχθεί σε ορισμένες επιδιώξεις των ΗΠΑ (βλέπε Ουκρανία, ή Συρία) με στρατιωτικά μέσα. Η ικανότητα του Κρεμλίνου να περιορίζει την αμερικανική επιρροή στην Ανατολικήν Ευρώπη, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρασία γενικά, αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους Αμερικανούς σχεδιαστές πολιτικής, που συνεχίζουν να αποτυγχάνουν να περιορίσουν τη Ρωσία και τις σφαίρες επιρροής της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική κατανομή έργου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας έρχεται να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην όλη περιοχή της Ευρασίας –στην Ασία, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η Μόσχα ανέλαβε κυρίως το στρατιωτικό βάρος, μοιραζόμενο με άλλα φιλικά έθνη των θιγομένων περιοχών. Στην Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, η συνεργασία της Τεχεράνης με τη Μόσχα αντιμετωπίζεται θετικά από το Πεκίνο, αφού αποβλέπει στην σταθεροποίηση της περιοχής και την εκρίζωση του προβλήματος της τρομοκρατίας, για το οποίο έθνη όπως η Κίνα και η Ρωσία ανησυχούν ιδιαίτερα.
H επιρροή του ισλαμικού εξτρεμισμού στις περιοχές του ρωσικού Καυκάσου και της αυτόνομης επαρχίας Σινγιάνγκ στην Κίνα είναι, όπως ξέρουν οι Πούτιν και Ξι Ζι Πινγκ, πρόδηλος στόχος εκμετάλλευσης από αντίπαλες Δυτικές χώρες. Στη Βόρειο Αφρική η Αίγυπτος έχει υπογράψει αρκετά συμβόλαια αγοράς στρατιωτικών οχημάτων από τη Ρωσία όπως και δύο πολεμικά σκάφη Μιστράλ από τη Γαλλία, δημιουργώντας έτσι δεσμούς εξάρτησης στρατιωτικού εφοδιασμού με τη Μόσχα. Δεν εκπλήσσει επομένως ότι Ρωσία και Αίγυπτος συνεργάζονται για την κατάσταση στη Λιβύη και στη Βόρειο Αφρική γενικότερα.
Στη Νότιο-Ανατολικήν Ασία, η Μόσχα επιδιώκει να συντονίσει τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδίας. Η είσοδος της Ινδίας και του Πακιστάν στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης , (θα ακολουθήσει το Ιράν), με τις ευλογίες της Κίνας ως πρωταγωνίστριας στην φετινή σύνοδο της οργάνωσης, είναι ακρογωνιαίο επίτευγμα και προσφέρει το κατάλληλο οπτικό όργανο για την παρατήρηση των εξελίξεων στην περιοχή. Η Μόσχα ενεργεί βασικά ως μεσολαβητής μεταξύ των μερών και είναι σε θέση να επηρεάζει την Ινδία, παρά την κυρίαρχη παρουσία της Κίνας. Ο απώτερος σκοπός της Μόσχας και του Πεκίνου είναι να εκριζώσουν το φαινόμενο της τρομοκρατίας από την περιοχή της Ασίας, υπό το φως του τι συμβαίνει στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή με την Αίγυπτο και το Ιράν.
Οδεύοντας προς μια Πολύκεντρη Παγκόσμια Τάξη.
Η καμπή στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου αφορά την ικανότητα σύνδεσης τρίτων χωρών με στρατιωτικά ή οικονομικά μέσα, αναλόγως με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις αυτών των χωρών. Σαφώς η Μόσχα ηγείται στο στρατιωτικό πεδίο, με πωλήσεις όπλων σε παρόντες και μέλλοντες εταίρους και συνεργασία αμύνης και ασφαλείας (όπως με τέως σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας ή στο Ντονμπάς) και στοχευμένες επεμβάσεις ,αν απαιτηθεί, όπως στη Συρία. Το Πεκίνο, από την άλλη πλευρά, ενεργεί κατά διαφορετικό τρόπο, επικεντρωμένο στην οικονομική αρένα, ειδικότερα με κεντρικό όργανο την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής. (ΑΙΙΒ).
Πρωτοβουλίες όπως η Μία Ζώνη Μία Οδός (ΟΒΟR) και ο θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού έχουν τον ίδιο στρατηγικό στόχο με τη ρωσική στρατιωτική πρωτοβουλία. Συγκεκριμένα αποβλέπουν στην εξασφάλιση της προοπτικής γεωστρατηγικής ανεξαρτησίας της περιοχής, με την επίτευξη αμφοτέρωθεν ικανοποιητικών (win–win) διευθετήσεων για όλα τα συμμετέχοντα κράτη. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά διμερών παραχωρήσεων μπορεί να οδηγήσει στην ικανοποίηση όλων των συμβαλλομένων.
΄Ένα σημαντικό παράδειγμα από αυτή την άποψη, που εξηγεί τον σινο-ρωσικό συνεταιρισμό αφορά την συγχώνευση της Ευρασιατικής ΄Ενωσης με τον κινεζικό Δρόμο του Μεταξιού. Οι ρωσικές ανησυχίες για το επιβλητικό βάρος του κινεζικού κολοσσού στην Κεντρική Ασία υποχώρησαν μπροστά σε μια σειρά λύσεων, όπως η υποστήριξη των υποδομών που προβλέπει το πρόγραμμα ΟΒΟR στην Ευρασιατική ΄Ενωση. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να αντικαταστήσει τον ρόλο της Μόσχας στα μετα-σοβιετικά έθνη της Κεντρικής Ασίας αλλά μάλλον να εξασφαλίσει ενέργεια και οικονομική ανάπτυξη σε ιδιαίτερα υποανάπτυκτα έθνη που έχουν μεγάλην ανάγκη οικονομικών επενδύσεων, κάτι που μόνο το Πεκίνο μπορεί να τους παράσχει.
______________________________________________________________________________________
Η απόλυτη δουλεία, με την... «βούλα» του ΕΜΣ! - Του Προκόπη Μπίχτα
______________________________________________________________________________________
Η σύνδεση της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης με την πρωτοβουλία Μια Ζώνη Μια Οδός εξασφαλίζει στη Μόσχα ένα πρωταρχικό ρόλο στη μεταφορά προϊόντων από την ανατολή στη δύση, καθιστώντας την τον συνδετικό κόμβο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει τον ρόλο και τις λειτουργίες της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης. Όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες έχουν μια μοναδικήν ευκαιρία να επεκτείνουν την οικονομική τους δραστηριότητα με όλες αυτές τις διασυνδέσεις. Το Πεκίνο εγγυάται την χρηματοδότηση των χωρών με προβλήματα και η Μόσχα την ασφάλειά τους. Η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης θα διαδραματίσει μείζονα ρόλο στον περιορισμό και στην πρόληψη της τρομοκρατικής επιρροής στην περιοχή, προϋπόθεση της επιτυχίας όποιων σχεδίων. Επίσης η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής και σε κάποιο βαθμό η Τράπεζα Αναπτύξεως των χωρών BRICS, θα πρέπει να συμβάλουν επίσης, με εναλλακτικές εγγυήσεις στις εμπλεκόμενες στα προγράμματα χώρες, για να τις ελευθερώσουν από τα γνωστά διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Η Μια Ζώνη Μια Οδός και όλα τα σχετιζόμενα προγράμματα συναποτελούν μια μοναδικήν ευκαιρία συμμετοχής των εταίρων στους κοινούς στόχους και τα οφέλη από τέτοιες μεταμορφωτικές γεω-οικονομικές σχέσεις. Αυτή η σχέση ασφάλειας-οικονομίας Μόσχας-Πεκίνου είναι η καρδιά της εξέλιξης της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης, από τον μονοπολικό στον πολύκεντρο κόσμο. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιταχθούν στην Κίνα στο οικονομικό μέτωπο και στη Ρωσία στο στρατιωτικό. Όλα εξαρτώνται από το πόσο η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν και να εγγυώνται την κάλυψη της οικονομίας και της ασφάλειας του υπόλοιπου κόσμου
ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ....ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ...ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ...
Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Αν δεν εμφανίζεται σωστά κάντε κλικ εδώ
Περί λαϊκισμού!
Επειδή τούτα τα χρόνια της απόλυτης τιποτολογίας και αρλουμποτολογίας γίνεται νυχθημερών λόγος για τον διαβόητο λαϊκισμό, του οποίου κατά κανόνα, οι κατήγοροί του αγνοούν την εννοιολογική του σημασία σκέφθηκα να χαράξω μερικές αράδες γι’ αυτό το θεμελιώδες κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό ζήτημα, το οποίο επέδρασε και επιδρά καταλυτικά στην πορεία της Ελλάδας και του λαού της.
Δεν θ’ αναφερθώ ούτε στον «Αστερισμό του Λαϊκισμού» του ΠΑΣΟΚ, του Αγγέλου Ελεφάντη, που κυκλοφόρησε στα 1991 και ήταν το Πρώτο του είδους, ούτε στον δικό μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», που είδε το φως της δημοσιότητας μετά από μια δεκαετία.
Θ’ ανοίξω το λεξικό που λέει: «Λαϊκισμός: Επιφανειακή μίμηση λαϊκών προτύπων – πολιτική πρακτική που αποσκοπεί στον προσπορισμό πολιτικού οφέλους με προγράμματα και ενέργειες που φορτίζουν συναισθηματικά έναν λαό και ακυρώνουν την κριτική και τον έλεγχο». Όπερ σημαίνει: Τον πολύμορφο και πολυεπίπεδο κοινωνικό ευνουχισμό και την πολιτική χλωροφορμίαση των μαζών. Όμως: Ο εκπεμπόμενος, μέρα-νύχτα- «πολιτικός» λόγος στον βαρέως νοσούντα δημόσιο βίο της χώρας, ξεπερνά τα σύνορα και του πιο χυδαίου λαϊκισμού.
Οι φορείς του, δεν περιορίζονται πλέον στα κοινωνιοκτόνα και πατριδοκτόνα πλαίσια του λαϊκισμού, αλλά επιδίδονται ξετσίπωτα σε τερατώδη εσκεμμένα ψέματα τα οποία συνιστούν πρόδηλη και αυταπόδεικτη παραχάραξη και διαστροφή όχι μόνο πολιτικών αλλά και φυσικών γεγονότων και αυτής της στοιχειώδους λογικής. Πρόκειται για μια αρρωστημένη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία δρα αναισχύντως ο κόσμος του ποταπού πολιτικαντισμού ψεκάζοντας τον δωσίλογο λαό με τόνους χυδαιότητας και απάτης!
Πολιτικάντηδες και λαός σέρνουν το θανάσιμο χορό του υπερλαϊκισμού που αφανίζει τα πάντα και οδηγεί τον λαό στο βιολογικό θάνατο.
Η Ελλάδα τούτων των χρόνων ζει στον αστερισμό του υπερλαϊκισμού και των πλαδαρών μαζών, για τις οποίες ο συνταγματολόγος και συνεργάτης του, Α. Σβώλου, αείμνηστος ακαδημαϊκός Γ. Βλάχος έγραφε: «Μορφές πολιτευμάτων, όπου κυριαρχεί η δημοκρατία των μαζών, υπήρξαν βέβαια στην ιστορία από την αρχαία τυραννία ως τις σύγχρονες «αριστερές» ή «δεξιές» μορφές λαϊκιστικού ολοκληρωτισμού, που υποκρίπτουν στην ουσία τον πιο αδίστακτο ελιτισμό, σε τυφλή παρακολούθηση (όπως έλεγαν οι χιτλερικοί) και σε υποτακτική συναίνεση -όχι με το λόγο ή τον διάλογο, που προϋποθέτει η δημοκρατία, αλλά σε επίπλαστο φανατισμό που δημιουργεί η συνθηματολογία και η προπαγάνδα, ιδίως όταν η τελευταία ταυτίζεται με την εξουσία» (βλ. Γ. Βλάχου: «Θεσμός και προβλήματα της σύγχρονης δημοκρατίας» - Μελέτες Ι, Αθήνα 1988, σελ. 136).
Κλείνω με τον ιστορικό Γιάννη Κορδάτο που έγραφε και τούτα: «Η θεωρία του λαϊκισμού μπορεί να προκαλεί εντύπωση στους ανιστόρητους και αμόρφωτους, δεν έχει όμως καμιά σχέση με το μαρξισμό. Ο λαϊκισμός όχι μόνο δεν είναι μαρξισμός, αλλά κάτω απ’ αυτόν κρύβεται η θεωρία του αυθορμητισμού» (βλ. «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τόμος 10ος, εκδ. Αθήνα 1957, σελ. 10 του προλόγου). Αυτά διδάσκει η ιστορία και η πολιτική θεωρία, για τις ολέθριες συνέπειες του λαϊκισμού, ο οποίος, μαζί μ’ όλα τ’ άλλα, εμφανίζεται και ως κοινωνική κότα, αφού, όπως έλεγε ο Ιταλός διανοητής Ουμπέρτο Έκο: «Ο λαϊκιστής αποφεύγει συστηματικά κάθε κατά μέτωπο αντιπαράθεση με τον κόσμο» (Αναφέρεται στο έργο μου: «Η εθνική μας παράδοση», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 132).
Στην καθημερινή πολιτική πρακτική ο λαϊκισμός αποτελεί την πολιτική θρησκεία όλων των πολιτικάντηδων.
Υπάρχει έξοδος απ’ αυτή τη χαμαίρπεια; όχι. Πολιτική και απάτη πάνε χέρι-χέρι. Πολιτικάντισμός και λαϊκισμός είναι σιαμαίοι. Όσοι και όσες παριστάνουν τους πολιτικούς που «αγωνίζονται για το λαό και την πατρίδα» ψεύδονται. Θέλουν δε θέλουν είναι από λαϊκιστές έως υπέρ λαϊκιστές, γιατί διαφορετικά δεν επιβιώνουν.
Όποιοι αντέχουν, παίζουν αυτό τον ποταπό ρόλο!
Αθήνα 26/5/2017
Πολιτικές Υποθήκες
Πλάτων: «Κάθε διοίκησις, είτε ιδιωτική είναι είτε δημοσία κανένα άλλον σκοπόν δεν έχει παρά να φροντίζει δια το καλύτερον εκείνου που έχει υπό την δικαιοδοσίαν της».
Ο ίδιος: «Η φύσις της αδικίας όπου παρουσιάζεται εις την πόλιν.. πρώτον μεν καθιστά ανίκανον εκέινον να αναλάβη καμμίαν επιχείρησιν ένεκα των διχονοιών και των ερίδων τας οποίας γεννά, έπειτα δε του αναπτύσσει την έχθραν και προς τον ευατόν του, και προς κάθε τι όμοιον του και προς το δίκαιον».
Ο ίδιος: «Το άκρον άωτον της αδικίας είναι να θεωρήται κανείς δίκαιος χωρίς να είναι»
Ο ίδιος: «Πραγματικώς, φαίνεται πως μας σαγηνεύουν όσα μας εξαπατούν».
Ο ίδιος: «Και όστις εξέλθη καθαρός από όλας τας δοκιμασίας, και κατά την παιδικήν και την νεανικήν και την ανδρικήν ηλικίαν, θα τον διορίζωμεν άρχοντα και φρουρόν της πόλεως.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΦΙΛΟΥ...
Dimitris Ziamparas
11 ώρες ·
ΟΦΙΣ ΕΛΛΗΝ
Ποια είναι τα προβλήματα που ανέδειξε η χθεσινή επίθεση που δέχθηκε ο Λουκάς Παπαδήμος; Ας πιάσουμε ένα ένα τα προβλήματα που προέκυψαν για να τα ιεραρχήσουμε ως προς την επικινδυνότητά τους. Ήταν η αποστολή φακέλων βομβών το κύριο πρόβλημα; Όχι βέβαια, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα αντιδρούν πολεμικώ τω τρόπω στο καθεστώς που θεωρούν πως τους καταπιέζει. Μόνο οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποδείξουν αν είχαν δίκιο ή όχι. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτοί που στέλνουν τους φακέλους έχουν λάθος, αφενός, επειδή παλεύεται ακόμη το πράγμα με θεσμικούς τρόπους, αφετέρου, διότι οι πολλές παράπλευρες απώλειες καθιστούν ανήθικο τον τρόπο αυτό. Ιστορικά όμως τρομοκράτες θεωρούνταν: οι Κλέφτες και οι Αρματολοί, ο Κανάρης με τον Μιαούλη, ο Κολοκοτρώνης με τον Παπαφλέσσα. Συνωμότες θεωρούνταν: η φιλική εταιρία· οι τέκτονες που οργάνωσαν την Γαλλική επανάσταση· ο Τζώρτζ Ουάσιγκτον, του οποίου δημιούργημα είναι οι ΗΠΑ.
Μήπως όμως το πρόβλημα ήταν η πικρόχολη αντίδραση του κόσμου; Όχι βέβαια, ο κόσμος ανακάλυψε ξαφνικά ότι επί χρόνια του εξαγόραζαν τις ψήφους οι γαλαζοπράσινοι «κουμπάροι» με εξωφρενικό εξωτερικό δανεισμό, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Ουδείς, δε, ανέλαβε ποτέ κάποια πολιτική ευθύνη (ας αφήσουμε τις ποινικές ευθύνες διαφόρων σκανδάλων α λα Σίμενς, Βατοπέδι, θαλασσοδανείων ΜΜΕ και κομμάτων). Η χολή που βγήκε από τον κόσμο είναι απόλυτα δικαιολογημένη και αναμενόμενη προς ένα πρώην πρωθυπουργό. Καμιά κοινωνία διεθνώς δεν θα άντεχε 7 χρόνια κρίση με συνεχή πλήγματα στην περηφάνια της. Η Ελλαδική κοινωνία αποτελεί σύγχρονο ιστορικό παράδοξο, που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην μεγάλη της ομοιογένεια. Όσοι τάχα μου τάχα μου ενοχλούνται από αυτή την χολή ανήκουν αποκλειστικά σε μια από τις δύο κατηγορίες: χρήσιμοι ηλίθιοι ή απλοί συμφεροντολόγοι.
Μήπως το πρόβλημα είναι η χυδαία εκμετάλλευση του ατυχήματος από τους πολιτικούς προς άγραν εντυπώσεων; Βλέπε ηθικοί αυτουργοί και λοιπές ανοησίες. Ελάτε τώρα, πρώτη φορά μας ξανασυμβαίνει. Αυτή είναι η δουλειά κάθε υγιούς πολιτικού, να ανέλθει στην εξουσία με κάθε νόμιμο μέσο. Και το νόμιμο σπάνια είναι και ηθικό. Η επιτυχία κάθε πολιτικού συστήματος έγκειται στο να ευθυγραμμίσει τις προσωπικές φιλοδοξίες με το δημόσιο συμφέρον.
Το πρόβλημα που ανεδείχθη χθες ήταν ένα και μόνο ένα: η αφέλεια του Λουκά Παπαδήμου να ανοίγει τυχαίους φακέλους, ενώ ήταν ενήμερος πως είναι στόχος. Ακόμη και αν είχαν ελεγχθεί οι φάκελοι από τις υπηρεσίες ασφάλειας, αυτοί ανοίγονται μόνο από την γραμματεία και σε ειδικό προς τούτο χώρο. Σε τρομοκρατεί η σκέψη πως αυτός ο άνθρωπος διετέλεσε Πρωθυπουργός της χώρας, χωρίς καν να μπούμε στην κριτική των πολιτικών του αποφάσεων (οι σημαντικές πολιτικές αποφάσεις που σχετίζονται με θέματα διπλωματίας και άμυνας, ποτέ δεν γίνονται γνωστές και οφείλουμε υποχρεωτικά να εμπιστευόμαστε την όποια ηγεσία μας).
Γνώριζε και ο ίδιος πως δεν ήταν κατάλληλος για αυτή την θέση. Ήταν —να δεχθώ, έγκριτος— ακαδημαϊκός δάσκαλος (δηλαδή μη πρακτικός άνθρωπος), τεχνοκράτης (δηλαδή μια αντίληψη μαύρου άσπρου) και έντιμος (αυτό εξέπεμπε και πιστεύω πως έτσι είναι). Δυστυχώς όμως οι τεχνοκράτες έντιμοι έχουν ένα μειονέκτημα που τους καθιστά ακατάλληλους για πολιτική: την αφέλεια. Ο αγώνας για εξουσία είναι πάντα ότι πιο ανέντιμο και ανήθικο από καταβολής κόσμου. Έτι περαιτέρω, η εντιμότητα στην πολιτική δεν τον καθιστά απλά ακατάλληλο, αλλά επικίνδυνο για τον εαυτό του και για την χώρα. Ο Λουκάς έπρεπε να μείνει με τις κιμωλίες του και τα χαρτιά του. Το πολύ πολύ σύμβουλος κάποιου υπουργού — σε καμιά περίπτωση να αναλάβει αποφασιστικές αρμοδιότητες (χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου του οποίου την αφέλεια πληρώνουμε ακόμη, ήταν η περίπτωση του κομματικά διορισμένου ναυάρχου Λυμπέρη).
Πιθανόν να μου αντιτάξετε: ποιους λοιπόν να προάγουμε σε υψηλές θέσεις; Την απάντηση την δίνει ο Πλούταρχος στην βιογραφία του Θεμιστοκλή, όταν αναφέρει το πικρό και αμφίσημο σχόλιο ενός Πέρση σατράπη για τον τρισμέγιστο Αθηναίο πολιτικό: «Όφις Έλλην ο ποικίλος». Έχουμε τέτοιους τύπους στην Ελλαδική πολιτική σκηνή σήμερα; Σαφώς, πάντα η πραγματικότητα δίνει τις λύσεις — ποτέ τα ροζ συννεφάκια. Επί παραδείγματι, τον Αλέξη και τον Άδωνη: διαόλου κάλτσες· παίζουν σε διπλό και τριπλό ταμπλό· σε πουλάνε και σ’ αγοράζουν· ρίχνουν μονίμως άδεια να πιάσουν γεμάτα· μας στέλνουν συνεχώς στην γωνία να δούμε αν έρχονται. Τέτοιους θέλουμε να υπερασπίζουν τα συμφέροντά μας: να εμπνέουν τυφλή αγάπη στους ακολούθους τους και βαθύ μίσος στους αντιπάλους τους. Δίκοπο μαχαίρι; Σαφώς, όμως η πολιτική —όπως και η ζωή άλλωστε— επιβραβεύει μόνο όσους παίρνουν ρίσκα. Γκώσαμε από λαπάδες έξυπνους και εργατικούς.
«No more nice guys!», όπως είπε και ο Δονάλδος Τράμβιος, όταν εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Dimitris Tsimpouris Ενώ άρχισες καλά στο τέλος μου τα χάλασες...Και απευθύνομαι σε σένα προσωπικά γιατί πιστεύω ότι οι αναρτήσεις σου έχουν κάποιο ειδικό βάρος. Αρχίζω λοιπόν. Σε μια δημοκρατία και όχι ολιγαρχία δεν χρειάζονται οι άρχοντες προσωπικά μέτρα ασφάλειας και φρουρές, ούτε όταν είναι εν ενεργεία, πολλώ δε μάλλον όταν είναι ανενεργοί (απλοί πολίτες) όπως όλοι μας. Τις φρουρές και τις προσωπικές ασφάλειες τις είχαν οι μονάρχες, οι αυτοκράτορες, οι θεοκράτορες ,οι τύραννοι, οι δικτάτορες.Είδατε πουθενά στην Ελληνική γραμματεία να αναφέρεται ποτέ προσωπική ασφάλεια για τον Περικλή ή άλλον άνδρα της δημοκρατίας? Δεν μπορούμε έστω με δυο γραμμές να καταγγείλουμε, ότι το σύστημα της ολιγαρχίας που το ονόμασαν οι αναιδέστατοι δημοκρατία παράγει ανηθικότητα και εκμαυλίζει μαζί με τους πολιτικούς και τους πολίτες? Χτυπάμε όλοι μας το σαμάρι αντί για τον γάιδαρο.,,,δυστυχώς...Εκόντες -άκοντες ακολουθούμε τις προπαγανδιστικές δικαιολογίες περί ανταρτών,αναρχικών, τρομοκρατών,κλεφτών και αρματολών και όλα τα έχουμε κάνει στην σκέψη μας ένα τουρλουμπούκι, είτε ξέρουμε γράμματα είτε όχι.Έχω ονομάσει πολλές φορές όλους μας δημοκράτορες ή φασιστοδημοκράτορες. Ξέρετε γιατί? Επειδή κανείς μας νεοέλληνας ακαδημαϊκός ή απλός ερευνητής δεν κατάφερε ποτέ να δώσει ένα πειστικό σύγγραμμα ή μια πειστική μελέτη για την λειτουργία της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ..Όσοι το τόλμησαν ή το τολμούν αφορίζονται και από την εκκλησία και από το παγκόσμιο ολιγαρχικό σύστημα.Αναμασάμε όλοι τις ειδήσεις και κλαψουρίζουμε.Γράψαμε ποτέ για αιτίες? Συγκρίναμε ποτέ το ολιγαρχικό μας πολίτευμα με την δημοκρατία και καταλήξαμε σε προτάσεις? Σχεδόν ποτέ. Παίζουμε το παιχνίδι των ταγών των ιερατείων και της πολιτικής. Τα δουλόνια που κυριαρχούν μέσα μας πολλαπλασιάστηκαν τόσους αιώνες και τα ελευθερόνια λιγόστεψαν, μαζί και η ελευθερία και η δημοκρατία. Η ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΦΛΥΑΡΟΥΜΕ ...ΔΙΑΛΕΞΤΕ Η ΔΟΥΛΟΙ Η ΛΕΥΤΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ..ΑΥΤΆ ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΎΣΑ ΑΠΌ ΣΈΝΑ δΗΜΉΤΡΗ ΝΑ ΛΕς ΚΑΙ ΌΧΙ ΝΑ ΜΟΥ ΜΟΣΤΡΆΡΕΙς ΤΟΥς ΑΝΉΘΙΚΟΥς ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΏΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΎς ΜΕΤΆ ΤΟ 338 Π.Χ. ΚΑΙ ΔΏΘΕ και ενίοτε να τους δικαιολογείς.Είσαι λεύτερος όχι δούλος των -ΙΣΜΩΝ..Αυτή τη γνώμη έχω σχηματίσει για σένα, ίσως να κάνω λάθος. Με φιλικούς χαιρετισμούς Δημήτρης.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΩ ΜΕΡΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ....ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΤΑ
Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Αν δεν εμφανίζεται σωστά κάντε κλικ εδώ
Τα κοινωνιοκτόνα μέτρα που απαιτούσαν οι τοκογλύφοι ψηφίστηκαν. Η κομματική πειθαρχία που επέβαλε ο Πρωθυπουργός θριάμβευσε. Οι πόρτες της κολάσεως άνοιξαν. Ο κ. Τσίπρας υπερβαίνοντας τα ανεκτά όρια της κομματικής πειθαρχίας, θεώρησε την ψήφιση των μέτρων από τους 153 βουλευτές ως «ψήφο εμπιστοσύνης» προς την κυβέρνηση!
Ναι, είναι αυτός ο... δημοκράτης πρωθυπουργός, που ως αντιπολίτευση, τάσσονταν λαύρος κατά της κομματικής πειθαρχίας των κυβερνητικών βουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και έδινε συγχαρητήρια στους διαφωνούντες (τόσοι λίγοι άλλωστε)! (βλ. δηλώσεις του της 22-10-2012). Ήταν τότε που κάποιοι τολμηροί που καταψήφισαν τα μνημόνια διαγράφτηκαν! Οι καιροί αλλάζουν, οι συνθήκες οι κοινωνικές και πολιτικές αλλάζουν και μαζί μ’ αυτές τις αλλαγές αλλάζουν και οι συνειδήσεις των ανθρώπων, όπως δίδασκε και ο δάσκαλος Μαρξ στον πρόλογο της πολιτικής του οικονομίας στα 1859 γράφοντας: «Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι: Το τι είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από τη συνείδησή τους, αλλά, αντίθετα, το κοινωνικό τους είναι καθορίζει τη συνείδησή τους». (Το ξαναθυμίζω επειδή είναι καθοριστικής πολιτικής σημασίας)
Έτσι πορεύθηκαν και στον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και άλλαξαν συνείδηση! Δηλαδή ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΝ, με τιμητική εξαίρεση εκείνους που παραμένοντες πιστοί στις αρχές τους, εγκατέλειψαν τα βουλευτικά προνόμια και συγκρότησαν την ΛΑΕ, την οποία αποδοκίμασε η πλειοψηφία των.. «αριστερών» ψηφοφόρων! Κατάντημα ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό. Με τέτοιους χαμερπείς ψηφοφόρους πως ν’ αλλάξει η Ελλάδα και να βγει από τους πολιτικούς και κοινωνικούς οχετούς; (Άλλο το ζήτημα αν αυτοί θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις).
Ως προς την υποχρεωτική πειθαρχία των βουλευτών όλων των κομμάτων, θα πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή αποτελεί θεμελιώδη πρακτική στο δημόσιο βίο της χώρας.
Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στραγγάλισαν τη συνείδηση των βουλευτών, τόσο πολύ και τόσο κυνικά ώστε εδώ και δεκαετίες σχολιάζοντας αυτό το αντιδημοκρατικό φαινόμενο, έγραφα: «Κομματική πειθαρχία, η ταφόπετρα της ελεύθερης συνείδησης του βουλευτή. Φόβος και τρόμος πλανάται πάνω από τα κεφάλια των διαφωνούντων βουλευτών» (βλ. το έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα» εκδ. «Ergo», Αθήνα 2002, σελ. 239).
Το αντιδημοκρατικό αυτό γεγονός είχε πάρει τόσες κοινωνιοκτόνες διαστάσεις ώστε και αυτή ακόμη η αρχιτέκτονας του λαϊκισμού, η «Αυριανή» - όπως έγραφα τότε – να έχει τον εξής πρωτοσέλιδο τίτλο: «Βουλευτές ή πρόβατα; Τα κόμματα βγάζουν στο σφυρί της συναλλαγής και τις συνειδήσεις των εκπροσώπων του έθνους» (φ. της 16-1-1994 και σελ. 245 του Λαϊκισμού οπ.π.).
Δυστυχέστατα πρόκειται για ένα νοσηρό πολιτικό φαινόμενο το οποίο δεσπόζει στον εκφυλισμένο δημόσιο βίο της Ελλάδας, ανασκολοπίζοντας συνταγματικές διατάξεις (αρθρ. 60 του Συντάγματος) και πολιτικές συνειδήσεις, όπως αυτό το καυτηρίασα πολλάκις και στο απώτερο παρελθόν (βλ. π.χ. τα άρθρα μου: «Η αξία της κριτικής στα κόμματα», στην «Ελευθεροτυπία» της 26-2-1992 και: «Η πειθαρχία των βουλευτών», στα «Πολιτικά Θέματα» της 24-4-1192).
Πέρασε ένα τέταρτο του αιώνα και τα Κοινοβουλευτικά ήθη έγιναν χειρότερα μαζί με τη γενική ηθική καθίζηση του δημοσίου βίου και του φαύλου λαού!
Πολύ ζοφερό το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας.
Αφού είμαστε ανίκανοι για κάποια αντίσταση, ελάτε να κλάψουμε στα ερείπια της Ελλάδας που δημιούργησε ο δωσίλογος λαός με τους εκλεκτούς του.
Αθήνα 19/5/2017
Πολιτικές Υποθήκες
Πλάτων: «Εις τους φρουρούς (άρχοντας) της πόλεως είναι απηγορευμένον να μεταχειρίζονται και να εγγίζουν τον χρυσόν και τον αργυρόν, ουδέ υπό την αυτήν στέγην να ευρίσκωνται μαζί».
Ο ίδιος: «Εις τους φρουρούς (άρχοντας) της πόλεως απαγορεύεται να φορούν επάνω των χρυσά, ούτε να πίνουν από χρυσά ή αργυρά ποτήρια».
Ο ίδιος: «Όταν όμως οι φρουροί – άρχοντες αποκτήσουν ιδίαν περιουσίαν, είτε εις κτήματα είτε εις οικοδομάς, είτε εις χρήματα, θα καταντήσουν, από φρουροί που είναι, επιχειρηματίαι ή γεωργοί. Από υπερασπισταί των πολιτών εχθροί και τύραννοι».
Ο ίδιος: «Η κακή ψυχή και κακώς θα σκέπτεται και κακώς θα κυβερνά».
Ο ίδιος: «Τα πολιτεύματα γίνονται από τα ήθη των πολιτών και όχι από δρυν ή πέτρα». (Από «Πολιτεία»)
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΤΑΝ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.
Έγραφε ο Ασημ. Πανσέληνος ότι..:< Με όλα τα μέσα μπορούν να υποδουλώσουν τον άνθρωπο, ακόμη και με την ελευθερία>… ενώ κάπου αλλού έλεγε: <Οι άνθρωποι χρειάζονται ψωμί και τραγούδια για να κατακτήσουνε τη ζωή..Και ελευθερία χρειάζονται για να ξεπεράσουν το θάνατο και συμπλήρωνε : < H ελευθερία δεν είναι ιδανικό, αλλά οργανική ανάγκη στον άνθρωπο – ένα ειδοποιό χαρακτηριστικό του. Την κατάντησαν ιδανικό, αυτοί που του την στέρησαν: Οι αρχηγοί του>.
Κάπου όμως στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ τελειώνοντας ο Λεωνίδας το λόγο του προς τους Σπαρτιάτες στρατιώτες έλεγε μεταξύ άλλων: < Η ζωή του αληθούς πολίτου πρέπει να τελειώνει ή δια την ελευθερίαν του , ή με την ελευθερίαν του>.
Με αφορμή τα παραπάνω και άλλα πολλά περί ελευθερίας , έγραφα κάπου στο πρώτο μου βιβλίο –Τετραδιάστατη Ελευθερία στις Δημοκρατίες των –Ισμών- ότι,,,:< H ελευθερία έχει ως πρωταρχικό στοιχείο το ελευθερόνιο, το οποίο εκδηλώνεται μέσα από τις ψυχικές και πνευματικές δράσεις των ατόμων>. Αυτό έγινε θέμα συζήτησης, γιατί ακουγόταν κάπως παράξενα για πρώτη φορά, αφού επίσης υποστήριζα ότι, το στοιχείο αυτό, ελευθερόνιο , ενυπάρχει και στην ύλη.
Μελετώντας στην συνέχεια τις θεωρίες των φυσικών φιλοσόφων, Ηράκλειτου, Πρωταγόρα, Αναξίμανδρου και Αναξιμένη, των αποκαλούμενων και προσωκρατικών, περί θεογονίας και της φύσεως των πραγμάτων σκέφθηκα αυθόρμητα, σύμφωνα με το νόμο περί αντιθέτων, ότι, ενώ ως πρωταρχικό στοιχείο της έννοιας της ελευθερίας ανέφερα , το ελευθερόνιο, άρα, το δουλόνιο, αποτελεί και αυτό κυρίαρχο και πρωταρχικό στοιχείο της ύλης και του πνεύματος, που αποσκοπεί στην διατήρηση και την στασιμότητα της ύλης και του πνεύματος.
Σύμφωνα με αυτό που υποστήριζε ο σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος, ότι, <Τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει>, σε συνδυασμό και με την έννοια της εντροπίας, περί συνεχούς εξέλιξης του σύμπαντος κόσμου, νομίζω ότι, αυτά τα δυο πρωταρχικά στοιχεία της φύσης, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ζωή των έμβιων και μη έμβιων όντων.
Πέραν όμως όλων των ανωτέρω η έννοια της ελευθερίας εκδηλώνεται με πολλές μορφές και σε θεωρητικό και σε πρακτικό επίπεδο. Έτσι στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις αυτή εκδηλώνεται και υλοποιείται με αποφάσεις αυτών, οι οποίες έχουν άμεσο αντίκτυπο στον συναισθηματικό και πνευματικό πεδίο. Μπορούμε όμως να υποστηρίξουμε, ότι, εμείς ή από μόνη της η φύση ενεργεί πολλές φορές και απελευθερώνει ή δεσμεύει (δουλοποιεί) υλικά στοιχεία της, τα οποία άλλοτε μας ωφελούν και άλλοτε μας βλάπτουν.
Αυτές όλες οι συνεχείς μεταβολές έχουν άμεση σχέση με την έννοια του θανάτου ή της ζωής.
Για πολλούς ο θάνατος είναι μια νέκρωση, μια απώλεια ένα έρεβος, ένα δυσαναπλήρωτο κενό, ενώ για μερικούς ο θάνατος είναι ανάσταση, απελευθέρωση, μια συνέχιση της εξέλιξης και της ζωής.
Τι μας φοβίζει όμως περισσότερο?
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ..
Ο φόβος του θανάτου. Και αφού ως πρωταρχικό στοιχείο δεχθήκαμε το δουλόνιο, προσωρινά φαίνεται, ότι το στοιχείο αυτό ευθύνεται για την υλική εξαφάνιση της σύστασης του ανθρώπου, όταν επέρχεται, επειδή τον καθιστά ανενεργό, τον βιοαποικοδομεί και τον ανακυκλώνει με τον τρόπο και τους νόμους που η ίδια η φύση γνωρίζει.
Φυσικό είναι λοιπόν οι άνθρωποι να φοβούνται περισσότερο από όλα τον θάνατο.
Όταν είναι παρών ο θάνατος, το δουλόνιο δεσμεύει την υλική υπόσταση του ατόμου. Την ψυχική του ύπαρξη όμως την δεσμεύει ή την απελευθερώνει? Τι ρόλο παίζει τότε το ελευθερόνιο?
Σε αυτό το σημείο οι απόψεις των ανθρώπων διίστανται.
Δεν θα μιλήσω για τις διαφορετικές απόψεις και δεν θα υποστηρίξω καμία από αρκετές που υπάρχουν.
Θέλω να σταθώ όμως τώρα σε ένα κομβικό σημείο, για να υποστηρίξω, ότι ο άνθρωπος, αν και από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει στην ζωή του εμπειρικά είναι το βίωμα του θανάτου, δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να δεχθεί αυτό το γεγονός.
Μπορεί να δεχθεί τον εγκλεισμό του ισόβια σε ένα κελί μέχρι να πεθάνει δέσμιος και δούλος, τον θάνατο όμως τον φοβάται ακόμη περισσότερο. Εδώ είναι που λέμε πούλησες την ελευθερία σου για ένα κομμάτι ψωμί.
Αλήθεια υπήρξαν άνθρωποι που να μας δίδαξαν την καταφρόνια του θανάτου και την απαξίωσή του, εν ονόματι της ελευθερίας?
Επειδή τα παραδείγματα μέσα στο ιερό χώρο που κατοικούμε ως Έλληνες είναι αναρίθμητα από την μυθολογία μέχρι τις μέρες μας και έχουμε την πρωτιά στην ελευθεριότητα έναντι όλων των άλλων λαών, θα το υποστηρίξω με δυο ιστορικά στοιχεία, που δεν έχουν να κάνουν με συγκεκριμένους ανθρώπους , αλλά με τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνιών που ζούσαν.
Πόσοι από μας γνωρίζουμε ότι μέχρι την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου στην Αθήνα και σε όλες τις άλλες πόλεις της Ελλάδας και του ευρύτερου ελληνισμού των αποικιών δεν λειτουργούσαν φυλακές?
Πότε άρχισαν να λειτουργούν οι φυλακές?
Τι σήμαινε για τους Σπαρτιάτες και πολλούς άλλους Έλληνες ο θάνατος στην μάχη? Τι σήμαινε <το ταν ή επί τας>?
Αυτά τα δυο στοιχεία αποδεικνύουν περίτρανα, την παιδεία και τον στοχασμό και την στάση ζωής, που είχαν οι προγονοί μας στην υπεράσπιση της ιδέας ελευθερία.
Περιφρονούσαν τον θάνατο μπρος στην ιδέα της ελευθερίας και ο φόβος του θανάτου ερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Ένδοξος θάνατος σήμαινε αιωνιότητα, αισχρός ή άτιμος θάνατος σήμαινε ντροπή και καταισχύνη.
Και ενώ τα δυο αυτά πρωταρχικά στοιχεία ελευθερόνιο-δουλόνιο, θα συνεχίσουν να λειτουργούν αενάως ερωτοτροπώντας συνεχώς με την ύλη και το πνεύμα, εμείς κάθε φορά επιλέγουμε αν θα ζούμε λεύτεροι ή δούλοι.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, όσοι άνθρωποι δεν μπορούν να αποβάλουν την ιδέα του θανάτου, ποτέ δεν θα μπορέσουν να νιώσουν την ιδέα της ελευθερίας και θα ζουν ως δούλοι.
Ένας πρακτικός τρόπος αποβολής του φόβου του θανάτου εξέφραζε το περίφημο απόφθεγμα του Επίκουρου…< Μη φοβάσθε τον θάνατο, όταν αυτός είναι παρών εσείς θα είσθε απόντες και το αντίθετο>.
Η έννοια της ελευθερίας εμπερικλείει όλες τις ψυχικές αρετές της ανθρώπινης ύπαρξης και εκφράζει εν πολλοίς την νίκη πάνω στον θάνατο. Η ελευθερία στέκεται με τόλμη, θάρρος και παρρησία απέναντι στον θάνατο και τον αντιμάχεται, γιατί την στασιμότητα και τα δεσμά δεν τα αντέχει.
Καλλίτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά τρακόσια χρόνια σκλαβιά και φυλακή, διαβάζουμε στο θούριο του Ρήγα.
Και θα τελειώσω με ένα σύντομο διάλογο από τους παράλληλους βίους του Πλούταρχου..Σε συνομιλία του Θαλή και του Πυθαγόρα τέθηκε το ερώτημα… Και το βεβαιότατον? Ο θάνατος απάντησε ο Πυθαγόρας, αλλά ο Θαλής συμπλήρωσε …. Ουδείς γέρων τύραννος…
Το τελευταίο σημαίνει πολλά, το αφήνω για τους δικού σας σχολιασμούς και λογισμούς..
ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!!!
ΑΙΓΙΝΑ 15-7-2017 Δ. ΤΣΙΜΠΟΥΡΗΣ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ
Σε κάθε εποχή το ανθρώπινο είδος έδινε λύσεις κάθε φορά στα πρόσκαιρα προβλήματα που αντιμετώπιζε μέσα από ένα πρίσμα γνώσεων ή εμπειριών που κατείχε.
Κάθε κοινωνία αντιμετώπιζε και επίλυε με διαφορετικό τρόπο τα προβλήματα, όπως εξάλλου γίνεται και στις μέρες μας.
Αν και τα προβλήματα ήταν κοινά σε όλους, η λύση τους όμως ήταν διαφορετική, ιδιαίτερα σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο.
Οι άνθρωποι της διανόησης και των επιστημών προσέγγιζαν κάθε φορά ένα μέρος των προβλημάτων σε θεωρητικό πρώτα επίπεδο με την μέθοδο του διαλόγου ή της διαλεκτικής κατ΄άλλους.
Με φιλοσοφικό ή επιστημονικό τρόπο προσπάθησαν να εξηγήσουν τις αιτίες όλων των φαινομένων ή των εκάστοτε προβλημάτων που αντιμετώπιζαν ως κοινότητες ή κράτη.
Μέσα από αυτή την σφαιρική προσέγγιση των αιτίων οι απόψεις όλων αυτών των διανοουμένων, όπως ήταν φυσικό τις περισσότερες φορές ήταν αντιφατικές και πολλές φορές αλληλοσυμπληρούμενες, καθόσον όλοι οι άνθρωποι είναι ετερόφωτα πλάσματα και κατά δεύτερο λόγο ουδέποτε υπήρξε μια ενιαία κοινότητα του ανθρώπινου είδους στην Γη.
Αυτό αποδεικνύει και μαρτυρεί και την πολιτική και την πολιτιστική διαφορετικότητα κάθε έθνους ή κάθε φυλής ανά τους αιώνες.
Mέσα σ΄αυτή την μακραίωνη ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, οι Έλληνες δημιούργησαν ένα καινοφανή τρόπο επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων, με βασικά προτάγματα την έννοια της ελευθερίας, αλλά και της κοινωνικής συλλογικότητας. Δημιούργησαν τον ελληνισμό.
Τι σημαίνει όμως ελληνισμός?
Από την προσολώνεια εποχή ακόμη 8ος και 7ος αιώνας οι Έλληνες που κατοικούσαν στη Πελοπόννησο και στην Στερεά Ελλάδα, αλλά και στα νησιά και είχαν δημιουργήσει τις πόλεις κράτη, ίδρυσαν αποικίες για λόγους εμπορικούς, πολιτικούς ή επισιτιστικούς, τόσο στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα , όσο και σε όλα τα παράλια της Μεσογείου, τον Εύξεινο πόντο και αργότερα με τον Αλέξανδρο μέχρι την Κίνα.
Αυτή η αποικιοκρατία θα λέγαμε σήμερα, έδωσε την ευκαιρία στους Έλληνες, να έρθουν σε επικοινωνία με όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Ότι γνώσεις ή εμπειρίες έπαιρναν από όλους τους άλλους λαούς, που ερχόταν σε επαφή , μαζί και με τα οικονομικά οφέλη, γινότανε κτήμα όλων, και των μητροπόλεων , αλλά και των αποικιών. Και όπως μας λέγει και ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος: ότι περ αν Έλληνες βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται…δηλαδή, ότι και να έχουν πάρει οι Έλληνες από τους ξένους, πολύ καλλίτερα στο τέλος το τελειοποιούν.
Οι Ίωνες πρόσεξαν τις μαθηματικές γνώσεις των Αιγυπτίων και τις αστρονομικές των Βαβυλώνιων. Έδωσαν όμως σε αυτές τον τύπο της ελληνικής, δηλαδή της λογικής επιστήμης. Η λογιστική των Αιγυπτίων , έγινε αριθμητική, δηλαδή μελέτη των αφηρημένων αριθμών και οι αστρονομικές γνώσεις των Βαβυλώνιων, έγιναν επιστήμες της μετεωρολογίας κι αστρονομίας για τη πρακτική ωφέλεια της ναυτιλίας και άλλων επαγγελμάτων.
Τα κοινά χαρακτηριστικά του τότε αποικισμού ήταν : η γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη , τα έθιμα και η κοινή καταγωγή. Το όμαιμον ,το ομόγλωσσον και το ομότροπον. Με αυτό τον τρόπο ο Ελληνικός τότε κόσμος απόκτησε μια οικουμενικότητα και έναν ιδιαίτερο πολιτισμό , που μετέπειτα τον ονόμασαν οι ιστορικοί ελληνισμό ή δεύτερο αποικισμό.
Μέσα σ΄αυτή την οικουμενικότητα οι αποικίες πόλεις κράτη εγκαθίδρυσαν ένα νέο για εκείνη την εποχή σύστημα διαχείρισης της εξουσίας ή των κοινών που λέμε με κύριο πρωταγωνιστή τον πολίτη, ο οποίος χρόνο με το χρόνο αποδεσμευόταν από τον κυρίαρχο δεσπότη ή γαιοκτήμονα . Αυτό βέβαια οφείλεται πρωτίστως στα νέα επαγγέλματα που ξεπήδησαν μέσα από τις εμπορικές και κοινωνικές επαφές με άλλους λαούς. Η διαρκής αναζήτηση για βιοπορισμό μέσα από την ναυτιλία και τις εμπορικές συναλλαγές πλάτυναν τις γνώσεις και τις μέχρι τότε εμπειρίες τους. Η ελεύθερη διακίνηση των αποίκων αύξησε την ικανότητα της κριτικής σκέψης μέσα από τις πολλαπλές συγκρίσεις που κάθε μέρα προσλάμβαναν.
Οι μητροπόλεις δεν έπαιζαν το ρόλο του εθνοκεντρικού κράτους με την σημερινή έννοια, καθόσον και οι αποικίες ίδρυσαν με την σειρά τους και νέες αποικίες. Υπήρχαν οι ιεροί δεσμοί με την μητρόπολη και ο οικιστής ήταν ο αρχηγός των αποίκων , η δε τελετή αποικισμού έπαιρνε ιερό χαρακτήρα, αλλά δεν υπήρχαν άλλες οικονομικές υποχρεώσεις ή δεσμεύσεις απέναντι στην μητρόπολη. Έτσι η κάθε αποικία λειτουργούσε αυτόνομα, όπως και η μητρόπολη, όπως και όλες οι άλλες πόλεις-κράτη στον ελλαδικό χώρο.
Αυτή η ιδιαιτερότητα της σχέσης μητρόπολης-αποικίας ομολογουμένως δημιούργησε ένα πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη σύστημα λειτουργίας ενός έθνους-κράτους με την σημερινή έννοια, η οποία από το το γεωγραφικό πλάτος και μόνο έδειχνε σαν μια διάσπαρτη αυτοκρατορία δίπλα από όμορους λαούς.
Όπως ήταν φυσικό αυτές οι αποικίες, δέχθηκαν πρώτες από όλες τις πρώτες εχθρικές διαθέσεις των γειτονικών ισχυρών κρατών ιδιαίτερα της Ανατολής, καθόσον οι Δυτικοί λαοί ακόμη ζούσαν σε ανοργάνωτες κοινωνίες. Ο κοινός αυτός κίνδυνος εξ Ανατολών για τις αποικίες των Ελλήνων δημιουργούσε μια συνοχή στις υπόλοιπες μητροπόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας και μια αίσθηση κοινής απειλής, την οποία πολλές φορές αντιμετώπιζαν από κοινού και έτσι άτυπα μεταξύ των μητροπολιτικών πόλεων είχε εμπεδωθεί ένα ας μου επιτραπεί σύμφωνο αμυντικής προστασίας για όλες τις αποικίες.
Η Ιωνία πρώτη υπήρξε η μήτρα που δέχθηκε όλες τις πολιτιστικές επιρροές από την Ανατολή και εκεί μέσα γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν πρώτα όλες οι φιλοσοφικές και επιστημονικές γνώσεις.
Οι πρώτοι φιλόσοφοι, ρήτορες, σοφιστές, γιατροί, δάσκαλοι, λογιστές, μαθηματικοί, φυσικοί, ιστορικοί κ.α. γεννήθηκαν και ίδρυσαν σχολές στις αποικίες της Ιωνίας και της κάτω Ιταλίας: Στην Ιωνία οι φυσικοί φιλόσοφοι, Αναξίμανδρος (άπειρο), Αναξιμένης (αέρας), Θαλής (ύδωρ), Ξενοφάνης (ποίηση), Ηράκλειτος , Πρωταγόρας, Γοργίας, Δημόκριτος , ενώ στην κάτω Ιταλία: Οι Πυθαγόρας, Παρμενίδης, Ζήνων, Εμπεδοκλής κ.α. Αυτοί όλοι ονομάστηκαν προσωκρατικοί ή φυσικοί φιλόσοφοι και σε αυτούς οφείλεται η μεγάλη μετέπειτα πολιτική και πολιτιστική άνθιση στις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας.
Οι περισσότερες από αυτές τις περιφερειακές πόλεις είχαν ένα ξεχωριστό τρόπο διακυβέρνησης με τις λεγόμενες συνελεύσεις των πολιτών, αντίστοιχες με τις μετέπειτα εκκλησίες του δήμου, οι οποίες λειτούργησαν, όταν το δημοκρατικό πολίτευμα είχε ολοκληρωθεί μετά την επανάσταση το 462 π.Χ. από το Εφιάλτη στην Αθήνα, ενώ μερικές άλλες αποικίες είχαν τυραννικά ή ολιγαρχικά καθεστώτα.
Αυτός ο διάσπαρτος Ελληνικός κόσμος ζούσε και δρούσε δίπλα σε άλλα βασίλεια, όπως αυτό των Λύδιων ,των Περσών, των Σκύθων, των Πάρθων, των Αιγύπτιων, των Ετρούσκων, των Καρχηδόνιων κ.α., άλλοτε ως ελεύθεροι και άλλοτε ως φόρου υποτελείς, όπως έγινε και μετά την αποτυχημένη Ιωνική επανάσταση το 499 π.Χ. και δώθε.
Το ναυτικό και το εμπορικό δαιμόνιο των διάσπαρτων αυτών αποίκων που αποτελούσε μια ιδιότυπη αυτοκρατορία μέσα στους κόλπους των άλλων εθνών, δημιούργησε πράγματι μια επανάσταση πνευματική και πολιτική και οικονομική εκείνη την εποχή. Ο πλούτος από τις εμπορικές συναλλαγές ήταν ύψιστης σημασίας. Η αυτονομία και η αυτοτέλεια των αποίκων δημιουργούσε προβλήματα και στους γύρω και στις ίδιες τις μητροπόλεις. Άνθρωποι διωγμένοι και ξεριζωμένοι από την πατρίδα τους για πολιτικούς ή βιοποριστικούς λόγους ένιωθαν την ανάγκη να ανασάνουν λεύτερα. Η ανάγκη, αυτή η λέξη που κάνει τους ανθρώπους ενστικτωδώς να δρουν και να αγωνίζονται, ήταν το κλειδί της επιτυχίας.
Ήταν οι δαιμόνιοι που από ανάγκη και από συνεχή ανασφάλεια μακριά από την πατρίδα τους, μάθαιναν και ρούφαγαν γνώσεις και εμπειρίες για να επιβιώσουν. Δεν έμειναν όμως εκεί. Τις γνώσεις τις έκαναν κτήμα τους τις καλλιέργησαν, τις διένειμαν, τις έκαναν λογισμό και επιστήμες. Αυτό όμως οφείλεται σε μια βασική αιτία. Στην διαχείριση της εξουσίας. Τις γνώσεις, όπως και όλες τις εξουσίες των λαών της Ανατολής τις κατείχαν κλειστές κάστες των ιερατείων ή των αυλικών, γιατί οι λαοί τους ήταν υπήκοοι και δούλοι, δεν είχαν δικαιώματα έκφρασης ή συμμετοχής στην εξουσία, απολυταρχικά ,μοναρχικά ή θεοκρατικά πολιτεύματα. Καμία απολύτως ελευθερία.
Εκεί οι άποικοι έκαναν πράξη με τις συνελεύσεις των πολιτών τα πρώτα βήματα προς την δημοκρατία. Τύραννος αλλά και συνέλευση πολιτών, ποτέ ισόβιος βασιλεύς ή θεός αρχηγός.
Μέσα σ΄αυτό το πρώιμο στάδιο της δημοκρατίας λειτούργησαν οι πρώτοι φυσικοί φιλόσοφοι, που με την λογική και τον ορθό λόγο προσπάθησαν να δώσουν, σε θεωρητικό επίπεδο προαιώνιες απαντήσεις στα ερωτήματα, για την κοσμογονία, για τους θεούς, για το ήθος, την αρετή , τον θάνατο και την αθανασία, για την δικαιοσύνη και την θέση του θνητού μέσα σε όλα αυτά.
Για μερικούς μελετητές της ιστορίας οι Ίωνες ήταν οι πρώτοι με τους μετέπειτα της κάτω Ιταλίας αποίκους, που έδωσαν τα πρώτα φώτα στην υπόλοιπη μητροπολιτική Ελλάδα, σε αυτούς οφείλουμε την μετέπειτα πολιτική και πνευματική αναγέννηση και την δημοκρατία ως σύστημα διακυβέρνησης των πολιτών.
Το μεγάλο ατύχημα για τους Έλληνες και τον ευρύτερο Ελληνισμό ήταν ότι όλες οι πόλεις δεν κατάφεραν να αποκτήσουν δημοκρατικά πολιτεύματα και οι τεράστιες αυτές πολιτικές διαφορές ως προς την διαχείριση της εξουσίας, οδήγησαν γρήγορα στην διάσπαση και στην φιλονικία, που αφορούσε την πρωτοκαθεδρία, όταν μιλούσαν για ένωση.
Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει σήμερα με τα κόμματα μέσα στις υποτιθέμενες δημοκρατίες.
Ανεξάρτητα όμως από το πολίτευμα της δημοκρατίας, που ο αιώνιος εχθρός της είναι η ολιγαρχία, ο ευρύτερος ελληνισμός σε περιόδους κρίσης επέδειξε ιδιαίτερες αρετές αυτοθυσίας και αυταπάρνησης, γιατί η ελευθερία ως ιδέα έτρεφε όλες τις γενιές από αιώνες.
Αν μετά τους Μηδικούς πολέμους ο ελληνισμός είχε δημιουργήσει μια ενιαία συμμαχία αντίστοιχη της Αθηναϊκής, ίσως οι τύχες όλου του κόσμου να ήταν διαφορετικές σήμερα.
Έστω και διηρημένος ο ελληνισμός δημιούργησε μια παγκόσμια παρακαταθήκη. Τον κλασσικό πολιτισμό, που είναι η βάση όλου του Δυτικού σημερινού πολιτισμού. Είναι τα θεμέλια του παγκόσμιου πολιτισμού.
Σε άλλη ανάρτηση θα μιλήσουμε για την σημασία του ελληνισμού, σε σχέση με τον χριστιανισμό και μετά σε σχέση με την δημοκρατία στην σημερινή εποχή μας...................................................................................................................................
Υ.Γ. Θα σας θυμίσω ένα απόσπασμα απο το βιβλίο μου ΤΕΤΡΑΔΙΑΣΤΑΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΙΣΜΩΝ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ....< ο Έλληνισμός, που άλλοι τον αποκαλούν -ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ- , στηρίχθηκε σε τρείς αρνήσεις: 1) Δεν είχε ποτέ ιερό βιβλίο....2) Δεν είχε ποτέ ισόβιους αρχηγούς, άρχοντες ή βασιλείς και 3) Δεν είχε ποτέ ταμπού....
Δημήτρης Τσιμπούρης.. ΑΙΓΙΝΑ 9-5-2017
Dimitris Ziamparas
Χθες στις 12:26 μ.μ. ·
ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΙΑΝΟΣ ή ΔΗΜΟΤΙΚΙΣΤΗΣ
Χθες ο Πρωθυπουργός έδωσε στον Χατζηνικολάου μια συνέντευξη, η οποία εξελίχθηκε σε τραγική αποτυχία: ανεπίτρεπτη οικειότητα, ασόβαρη θεματολογία, θεατρινίστικη εικόνα. Λόγω απειρίας, αδίκησε κατάφωρα την αδιαμφισβήτητη ηγετική του μορφή. Ξέρουμε καλά από αρχαιοτάτων χρόνων δύο πράγματα: πως το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό όλων των ηγετών είναι ο θαυμασμός των άλλων· και πως ο θαυμασμός αυτός είναι ασύμβατος με την οικειότητα. Ας συζητήσουμε το θέμα της ηγεσίας στις δύο παρατάξεις· ο δικομματισμός είναι αρχετυπικός. Ονοματίζουμε τις δύο παρατάξεις: Αριστοκρατικοί και Δημοκρατικοί, όπως στην αρχαία Ελλάδα. Αυτές οι δύο παρατάξεις επ’ ουδενί εκφράζονται από τον ίδιο τύπο ηγέτη. Οπότε οι ιαχές «θέλουμε τον αντι-άλλον», στην καλύτερη περίπτωση, είναι a priori άτοπες και μυωπικές· και στην χειρότερη, προδίδουν έλλειψη παραταξιακής αυτογνωσίας και αυτοπεποίθησης.
Ας εξετάσουμε πρώτα την εμπειρία του ηγέτη, στο πεδίο —που αλλού;— της οικονομίας: η μία παράταξη επαγγέλλεται συνήθως την Ανάπτυξη, η άλλη την Αναδιανομή (προφανώς και τα δύο υφίσταται ως στρατηγικές επιλογές και στις δύο παρατάξεις, ιεραρχούνται όμως σε διαφορετικές θέσεις από την κάθε μια). Άρα ο ένας ηγέτης βοηθιέται τα μάλα αν έχει εργασιακή εμπειρία, ενώ ο άλλος κοινωνικούς αγώνες. Μόνο ελαφρόμυαλοι θεωρούν πως μπορεί να επιτευχθεί κοινωνική συνοχή χωρίς αναδιανομή — όπως ακριβώς η αναδιανομή ανύπαρκτων πόρων είναι άνευ νοήματος.
Το επόμενο πεδίο είναι αυτό της πολιτικής (ελληνική ανακάλυψη). Και πολιτική σημαίνει Πείθω και Εμπνέω. Προφανώς και τα δύο χρειάζονται, ο απαιτούμενος βαθμός όμως του καθενός εξαρτάται από την εκάστοτε παράταξη. Ο Αριστοκρατικός χρησιμοποιεί τον λόγο (όχι τον ορθολογισμό που είναι κατώτερη μορφή λόγου συγκριτικά με τον ποιητικό ή τον άρρητο) και το όραμα (που είναι περισσότερο μύθος και λιγότερο στόχος) για να πείσει και να πειθαρχήσει στην επίτευξη του κοινού σκοπού. Ο Δημοκρατικός χρησιμοποιεί την γοητεία για να εμπνεύσει και να πετύχει την πλατωνική «ομαιχμία»: δηλαδή όλοι να στρέψουν τις αιχμές των δοράτων τους —της ανταγωνιστικής καθημερινότητας— προς την ίδια κατεύθυνση. Μόνο συναισθηματικά ανάπηροι υποτιμούν την δύναμη της γοητείας και ιδεολογικοί ταλιμπάν του λόγου.
Το τελευταίο πεδίο, και το σημαντικότερο, είναι αυτό της προσωπικότητας του ηγέτη. Είναι το σημαντικότερο γιατί η προσωπικότητά του θα τον βοηθήσει να μην χάσει επαφή με την πραγματικότητα. Την μάστιγα όλων των ηγετών διαχρονικά και διακρατικά. Ο Αριστοκρατικός είναι εσωστρεφής, με πλούσιο ηθικό κόσμο ευθυγραμμισμένο με τις αξίες της κοινωνίας τις οποίες και προάγει. Ο Δημοκρατικός είναι εξωστρεφής, που πάντοτε βλέπει την μεγάλη εικόνα και ξέρει την θέση σε αυτήν, την δική του και της κοινωνίας. Πάλι ισχύει και εδώ, πως στον ηγέτη χρειάζονται στοιχεία και από τους δύο χαρακτήρες — όχι όμως στην ίδια αναλογία για την κάθε παράταξη. Οι διανοητικές ικανότητες και η ηθική συγκρότηση δεν είναι απαραίτητα στοιχεία στους πολιτικούς ηγέτες. Η πολιτική είναι αγώνας αντοχής, όχι ταχύτητας· για αυτό συνήθως η χελώνα ξεπερνάει τον λαγό.
Μια Ελληνική ιδιαιτερότητα: προβληματίζεται ο Πλούταρχος στην βιογραφία του Περικλή πως μας ξέφυγε και δεν τον «καθαρίσαμε», όπως σχεδόν όλους τους άλλους ηγέτες μας. Το αποδίδει στον χαρακτήρα του Περικλή, τον οποίο δεν τον έβρισκες ποτέ σε κοινωνικές εκδηλώσεις (δεξιώσεις, γιορτές, γάμους), παρά μόνο στην Αγορά. Οπότε δεν προκαλούσε . . . τον φθόνο. Αντιπαράδειγμα, αναφέρει τον Θεμιστοκλή, και αυτός ηγέτης της Δημοκρατικής παράταξης, όπου όμως γύρναγε δεξιά και αριστερά, μην αφήνοντας καμιά εκδήλωση που να μην υπενθυμίσει το πως έσωσε την Αθήνα — κατέληξε εξορία και τελικά αυτοκτόνησε. Και οι δύο πολύ μεγάλοι δημαγωγοί (τον πρώτο, τον μεγαλύτερο ίσως όλων των εποχών, ακόμη τον πληρώνουμε, γιατί χωρίς αυτόν η Αθήνα θα είχε γίνει Ρώμη). Στον αντίποδα, έχουμε δύο ηγέτες της Αριστοκρατικής παράταξης: τον Αριστείδη τον Δίκαιο που τον εξοστρακίσαμε· και τον Μιλτιάδη τον Στρατηγό, που πέθανε άρρωστος στην φυλακή, άδικα καταδικασμένος.
Ας έλθουμε στο σήμερα. Έχουμε αντίστοιχα τους Συντηρητικούς με τους Σοσιαλιστές οι οποίοι διανθίζονται, ανάλογα της εποχής, με φιλελεύθερες ιδέες οικονομικού ή κοινωνικού περιεχομένου αντίστοιχα. Ο φιλελευθερισμός από μόνος του δεν μπορεί να αποτελέσει παράταξη, παρά μόνο αυξομειούμενη τάση και αυτοπεριοριστικό φρένο στις συλλογικότητες. Ο λόγος είναι ότι η πολιτική από την φύση της αφορά συλλογικότητες, ενώ ο φιλελευθερισμός ατομικότητες. Για αυτό και όροι όπως «πολιτικός φιλελευθερισμός» ή «εθνικός φιλελευθερισμός» αποτελούν εννοιολογικές αντιφάσεις. Όταν ο φιλελευθερισμός φτάσει να συγκροτήσει παράταξη, η κοινωνία αρνείται την συλλογικότητά της και εκφράζει αυτοκτονικές τάσεις, γεγονός που υποχρεώνει σε κρυπτολοκληρωτικές μεθόδους διατήρησης της εξουσίας.
Και να τελειώσουμε με έναν αναμφισβήτητα μεγάλο ηγέτη που το κόμμα του ονομαζόταν —κατ’ ευφημισμό μόνο— «Φιλελεύθεροι», τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο ίδιος ο Κρής πολιτικός: οραματιστής, ανθρωπομέτρης, ανοιχτόμυαλος, ευπροσάρμοστος, οξύνους και επίμονος· χρειάστηκε πολλές φορές να αλλάξει πολιτική. Όπως γράφει γι’ αυτόν το 1936, ο Θεοτοκάς υπήρξε «βασιλικός ως το 1926 και κατόπιν δημοκρατικός, καθαρευουσιάνος στα 1910 και δημοτικιστής στα 1920, φιλελεύθερος πατριώτης στα 1912, ιμπεριαλιστής στα 1920, μετά τον πόλεμο θερμός ειρηνιστής και διεθνιστής, κατά καιρούς οπαδός της λαϊκής κυριαρχίας και αυταρχικός, συντηρητικός και ριζοσπάστης, δεξιός και αριστερός».
Ποιανού σημερινού αρχηγού ο χαρακτήρας θα ταίριαζε γάντι σε αυτή την περιγραφή;
Μου αρέσει!
Μου αρέσει!
Τέλειο!
Χαχα
Ουάου!
Λυπάμαι...
Έλεος!
ΣχολιάστεΚοινοποιήστε
Dimitris Tsimpouris ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ…ΠΑΛΙ ΘΑ ΜΟΥ ΦΑΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ….
Η ανάρτησή σου μοιάζει με μικρό δοκίμιο. Τέλος πάντων θα το αντέξω συνήθισα..
Συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους να προσεγγίζουμε ένα θέμα και να το αναλύουμε, έχοντας περιορισμένες πληροφορίες ή γνώσεις πάνω στο θέμα.
Τα πρόσωπα που χρησιμοποίησες για σύγκριση, για να αξιολογήσουμε οι απλοί πολίτες, ηγετικές προσωπικότητες του χθες και του σήμερα , αλλά και για να διαχωρίσουμε πολιτικά δυο αιώνιες αντίπαλες κοινωνικές τάξεις (αριστοκρατικούς-δημοκρατικούς και φιλελεύθερους-σοσιαλιστές) , είναι παρακινδυνευμένο. Οδηγούμε τους συμπολίτες μας σε αδιέξοδα και αντιπαλότητες μάλλον. Και εξηγούμαι…
Στη χώρα που πατάμε μετά από αγώνες και πάλη, δυο αιώνων περίπου (5ος-6ος π.χ.), των φτωχών, των δασκάλων ,των σοφιστών, των εμπόρων και μερικών επιφανών ανδρών από αριστοκρατικά γένη, που είχαν ανεπτυγμένη την αίσθηση του δικαίου και έχοντας απέναντι τους ισχυρούς γαιοκτήμονες της εποχής εκείνης , καταφέρανε με τον άγνωστο σε πολλούς από μας ,Εφιάλτη του Σοφωνίδους, το 462 π.χ. και φθάσανε στην κορύφωση ή την κατάκτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι της διακυβέρνηση, που θα υποστήριζε κάποιος σήμερα.
Αυτό το άγνωστο σε πολλούς πολίτευμα , την λειτουργία του οποίου αγνοούν οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, τολμούμε και το συγκρίνουμε με τα νέου τύπου αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα της κομματικής και επαγγελματικής απάτης που έστησαν εδώ και πέντε αιώνες οι δήθεν δημοκράτες της Δύσης, με προεξάρχοντες τους Μοντεσκιέ, Ρουσώ, Μάρξ, Ένγκελς, Α.Σμίθ, Κευνς και λοιπούς. Τους δικαιολογώ εν μέρει, γιατί απλά και αυτοί δεν γνώριζαν την πραγματική λειτουργία της δημοκρατίας, αφού αυτή, αναγνώσθηκε για πρώτη φορά μέσα από Την Αριστοτέλους Αθηναίων Πολιτεία που διαβάστηκε για πρώτη φορά το 1891 στο Βερολίνο και μετά στο Λονδίνο.
Πρώτον… Η δημοκρατία δεν είχε κόμματα.
Δεύτερον ….Δεν είχε ισόβιους επαγγελματίες πολιτικούς.
Τρίτον… Εξέλεγε τους 10 στρατηγούς , με τους ταξίαρχους και τους λογιστές και με κλήρωση συμμετείχαν ισότιμα όλοι οι πολίτες στα υπόλοιπα αξιώματα μόνον για ένα χρόνο και μόνο για μια φορά στη ζωή τους. Το <άρχειν και άρχεσθαι εν μέρει (όταν έρθει η σειρά σου με κλήρωση)> και το < αιρετάς μεν τας αρχάς, ολιγαρχικό είναι το πολίτευμα, κληρωτάς δε τας αρχάς δημοκρατικόν είναι το πολίτευμα> ως και το <αρχή άνδρα δείκνυσει>, ήταν οι κορυφαίες ασφαλιστικές δικλείδες του πολιτεύματος . Έχει κανένα στοιχείο σύγκρισης αυτή η δημοκρατία με την σημερινή?
Όσον αφορά τις πολιτικές ηγετικές φυσιογνωμίες της παλαιάς εποχής , που αναφέρεις Περικλή, Αριστείδη, Θεμιστοκλή και χίλιους άλλους μπορούμε να αναφέρουμε και τι προσόντα διέθετε ο κάθε ένας, ολίγον ενδιέφερε τους πολίτες, καθόσον όλοι τους ήταν άμεσα ανακλητοί και εάν δεν εφάρμοζαν και δεν εκτελούσαν τις αποφάσεις της εκκλησίας του δήμου περνούσαν αυτόματα από δίκη. Τα μέτρο της εξορίας επίσης είχε θεσπισθεί για όσους αποκτούσαν οπαδούς και δύναμη και υπήρχε κίνδυνος ανατροπής του πολιτεύματος, όπως και έγινε 3 φορές μετά το Πελοποννησιακό πόλεμο.
Τέταρτο.. Τις αποφάσεις και τους νόμους τους ψήφιζαν όλοι οι πολίτες. Έδοξε τη βουλή και τω δήμω…. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στις σημερινές δημοκρατίες των αντιπροσώπων?
Δεν θα συνεχίσω με τις άλλες διαφορές, αλλά θα πω τούτο μόνο..
Τους ηγέτες τους εμπιστεύονται και τους αναδεικνύουν οι πολίτες, οι οποίοι όταν τους αναθέτουν την διαχείριση της εξουσίας και αυτοί μπορούν και φέρουν σε πέρας το έργο που τους ανατίθεται, τότε τους τιμούν ανάλογα.
Για όλους τους επόμενους μέχρι σήμερα πολιτικούς ή βασιλείς ή αυτοκράτορες ή δικτάτορες δεν έχω να πω τίποτε περισσότερο, από το ότι, όλοι λειτούργησαν και λειτουργούν, δικτατορικά, φασιστικά και ως εντολοδόχοι κάποιων ανείπωτων συμφερόντων και ουδείς από αυτούς αισχύνεται, γιατί όλοι τους είναι μειονεκτικοί (κομπλεξικοί)και διεστραμμένοι είτε στο σώμα είτε στο πνεύμα.
Ο κόσμος θα ευδαιμονίσει όταν ανακαλύψει ότι….ΥΨΙΣΤΟΝ ΑΓΑΘΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ,αν και ολιγαρχικός ομολόγησε την αλήθεια…!!!
Συγνώμη που κούρασα μερικούς φίλους. Καλό απόγευμα.
Μου αρέσει! · Απάντηση · 4 · 22 ώρες
Dimitris Tsimpouris
Απαντήστε...
ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ ΠΟΛΛΟΙ???
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ??
Σε όλους απαντώ. Από την αυτοδιοίκηση. Και συνεχίζουν να με ρωτούν , τι εννοείς??
Αυτό που λέει η λέξη αυτοδιοίκηση, τίποτε άλλο…
Και όταν αρχίζω να τους εξηγώ, με σταματούν και μου λένε…και ποιος θα τα κάνει αυτά?
Μα φυσικά εμείς οι πολίτες τους απαντώ.
Μα εμείς ψηφίζουμε αντιπροσώπους στην αυτοδιοίκηση και αυτοί οφείλουν να διαχειρίζονται τα κοινά.
Τους απαντώ λακωνικά…. Οι πολίτες αποφασίζουν και οι αντιπρόσωποι εκτελούν.
Και συνεχίζουν να με κοιτούν με απορία…
Αυτοί αγαπητοί μου σήμερα είναι οι περισσότεροι συμπολίτες μας σε όλο τον κόσμο..
Το γιατί??? Το αφήνω για να σκεφθείτε…
Dimitris Ziamparas
21 Απριλίου στις 1:42 μ.μ. ·
Εύα Καϊλή τώρα στον Σκάι: «Στην ΕΕ συζητάνε το πως η νέα τεχνολογία καταργεί τις τράπεζες». Η κοπέλα δεν έχει καταλάβει τι κάνουν οι τράπεζες, ούτε τι συζητάνε. Αν ο Βενιζέλος την έστειλε στο Ευρωκοινοβούλιο επειδή την πηδούσε, να το παραβλέψω. Αν όχι, είναι απαράδεκτος!
Dimitris Tsimpouris Επανέρχομαι στον σχολιασμό του Δημήτρη. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς, αν και υποτίθεται εγγράμματοι, εγκλωβιζόμαστε λόγω αγανάκτησης και ηλιθιότητας των αντιπροσώπων, που εμείς εκλέγουμε, εκφραζόμαστε πολλές φορές ως άνθρωποι του πεζοδρομίου ή του λιμανιού, που λέμε.. Αντί να κάνουμε έναν σωστό σχολιασμό και να αναδείξουμε τις παθογένειες που προκύπτουν από το συγκεκριμένο σύστημα διακυβέρνησης που έχουμε επιλέξει ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΊΝΟΥΜΕ βελτίωση ή αλλαγή του πολιτειακού, δυστυχώς μας παρασύρει ο θυμός και η αγανάκτηση και βγάζουμε κακιούλες, λες και αυτές θα θεραπεύσουν την κατάσταση. Για σκεφθείτε όμως? Θα είχαμε ποτέ τέτοια φαινόμενα πολιτικού εκτροχιασμού των πολιτικών μας αν αυτοί εκλεγόταν για διάστημα το πολύ δυο χρόνων? Αν ήταν άμεσα ανακλητοί και εκτελούσαν μόνον τις εντολές που θα έπαιρναν από την βάση? Αυτό σημαίνει πολλά. Και ένα από αυτά τα πολλά είναι ή αλλαγή του πολιτειακού. Το πρόβλημα στον κόσμο ποτέ δεν ήταν οικονομικό, το πρόβλημα ήταν και θα είναι μόνον πολιτικό. Όταν εμείς ως πολίτες εκχωρούμε εν λευκώ τα δικαιωματά μας στους αιρετούς άρχοντες, αυτά και χειρότερα θα συμβαίνουν. Ας επικεντρώσουμε λοιπόν το ενδιαφέρον μας σε αυτά και ας σταματήσουμε τους κατινισμούς για το αν ο Βενιζέλος πήδηξε ή η Καϊλη πηδήχθηκε , γιατί φαινόμαστε πιο ανόητοι ή ηλίθιοι από αυτούς. Πολύ θα με ικανοποιούσε να έβλεπα προτάσεις υπεύθυνες των συμπολιτών μας, πάνω στην αλλαγή του πολιτειακού παρά αυτόν τον ξεπεσμό με κριτικές που δεν οδηγούν πουθενά. Την δημοκρατία την έχουμε μετατρέψει σε κ(υ)νοβουλευτική δικτατορία με τους ισόβια εκλεγμένους επαγγελματίες,εργολάβους πολιτικούς , που μοιάζει με τα αντίστοιχα θεοκρατικά ή απολυταρχικά συστήματα των Ανατολικών χωρών ή των παλαιών ανακτοβουλίων της Δύσης...Μας αξίζουν συγχαρητήρια, μας αξίζει η δουλεία, μας αξίζει η πρέζα των δανεικών ,μας αξίζει η κατοχή των 8 χρόνων μεγαλύτερη και από την Γερμανική, μας αξίζει η μετανάστευση των παιδιών μας, μας αξίζουν όσα δεν έχουμε φανταστεί ακόμα..ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ ...ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ....ΖΗΤΩ ΜΑΣ...ΖΗΤΩ ΜΑΣ.....ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΙΝΑΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ..
TA ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΙΚΑ ΣΑΣ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
