ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΙΓΙΝΑΣ ΣΤΙΣ 8/2/2019
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΙΓΙΝΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΙΣ 8-2-2019 ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.
Δείτε την ομιλία εδώ
Σήμερα στο φιλολογικό καφενείο του Μορφωτικού Συλλόγου Ι. Καποδίστριας θα συζητήσουμε το πάντα επίκαιρο θέμα Πολίτες και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ως εισηγητής θα ήθελα κατ’ αρχή να σας ευχαριστήσω για την αποψινή παρουσία σας, η οποία πιστεύω ότι με τη συμμετοχή σας στη συζήτηση θα παράξει ένα καλό αποτέλεσμα για όλους. Σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να σας αναφέρω το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούμε, ώστε να μη ξεφύγουμε από το θέμα , αλλά και από τα χρονικά όρια των 90 λεπτών. Από την μεριά μου θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος στην εισήγησή μου και με απλά λόγια να προσεγγίσω δυο βασικές έννοιες, του Πολίτη και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης , τις οποίες πιστεύω, ότι, όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε. Με την ευκαιρία αυτή θα αναφερθώ σύντομα στην ιστορική εξέλιξή τους, στο ρόλο που έπαιξε και παίζει το κράτος διαχρονικά, στην νεωτερική έννοια της κοινωνίας των πολιτών, στο βασικό αίτημα της συμμετοχής των πολιτών, στο διαχρονικό θέμα Δημοκρατίας-Ολιγαρχίας, στο θέμα πολίτες και εκκλησία του δήμου. Υπήκοος και Πολίτης, Συμβούλια Πολιτών, ανθρώπινα δικαιώματα και τέλος το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από το 1833 μέχρι σήμερα. Μετά θα ακολουθήσει συζήτηση με ερωτήματα που θα τεθούν εκατέρωθεν όπως: Γιατί δεν λειτουργεί ο θεσμός, Συμβούλιο Πολιτών; Ωφελεί ο Α’ και ο Β’ βαθμός Τ.Α; Αυτονομία – Αυτοτέλεια ΟΤΑ. Εθελοντισμός – Σύλλογοι –Σωματεία. Αιρετοί ή κληρωτοί άρχοντες; Πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί επανεκλογής; Συμμετοχή και έλεγχος. Πολυκομματικοί συνδυασμοί ή ενιαίο ψηφοδέλτιο ή κλήρωση; Ίσως και κάποια άλλα παρεμφερή ερωτήματα από τους συζητητές. Χρόνος τοποθέτησης από 3-5 λεπτά. Θα αρχίσω την ομιλία μου από τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης πρώτος διετύπωσε , ότι, η ανθρώπινη ύπαρξη προσδιορίζεται και λειτουργεί μέσα σε 4 διαστάσεις ή ιδιότητες όπως: 1. Σώμα – ύλη. 2. Πνεύμα- ψυχή. 3. Πολιτικό ον – πολιτική ταυτότητα. 4. Έρωτας. Από τις 4 ιδιότητες της ανθρώπινης ύπαρξης , εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για την Τρίτη του πολιτικού όντος , του πολίτη, που λειτουργεί ως μονάδα μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Κατόπιν θα πούμε τι προσδοκούμε από το πολίτη του σήμερα και τι ρόλο καλείται να παίξει στους κόλπους της Τ.Α. Αρχαίοι χρόνοι. Ο όρος πολίτης . Πολίτης είναι το άτομο , το οποίο ζει σε μια κοινωνία – πόλη , είναι ελεύθερο και συμμετέχει ισότιμα στην υπόθεση των κοινών. Σύμφωνα με το πολίτευμα , που είναι διαμορφωμένο σε κάθε κοινωνία , ο πολίτης αποκτά δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Ο πολίτης είναι ένας αγωνιστής , που προσπαθεί να σταθεί ατομικά και δρα συλλογικά, ώστε να κερδίσει ισότητα , δικαιοσύνη, ελευθερία, οικονομική αυτάρκεια, κοινωνική καταξίωση και ισότιμη συμμετοχή στην διαχείριση της εξουσίας. Μέχρι να καθιερωθεί ως πολίτευμα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ οι πολίτες εθεωρούντο υπήκοοι στους βασιλείς, αριστοκράτες, ευγενείς ή άρχοντες. Δικαιώματα πολιτικά και κοινωνικά και συμμετοχή στην εξουσία σχεδόν μηδενική. Με το πολίτευμα της δημοκρατίας ο πολίτης αποκτά-κατακτά ισότητα, ισηγορία και ισοτιμία. Αισθάνεται λεύτερος για πρώτη φορά. Ο πολίτης διεκδικεί από τότε έναντι του κράτους ή της πόλης δικαιώματα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, θρησκευτικά, γιατί είναι ο ίδιος που με την υποχρεωτική συμμετοχή του στα κοινά διαμορφώνει το θεσμικό ρόλο του κράτους ή της πόλης κράτους με το να νομοθετεί, να εκτελεί και να δικάζει, ότι από κοινού συνομολογείται από την πλειοψηφία. Αχρείο, άχρηστο, ιδιώτη, ανεύθυνο θεωρούσαν οι Αθηναίοι, όποιον πολίτη δεν επιθυμούσε να συμμετέχει στα κοινά, όπως μας πληροφορεί και ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο του Περικλή. Έλεγε ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του: Αιρετάς μεν τας αρχάς ολιγαρχικόν είναι το πολίτευμα, κληρωτάς δε τας αρχάς δημοκρατικόν. Οι κληρωτοί δηλαδή πολίτες ήταν αυτοί που καλούνταν να αναλάβουν εξουσία για μια μόνο φορά και για ένα χρόνο σε όλη τους τη ζωή και για οποιαδήποτε παράβαση ήταν άμεσα ανακλητοί, από την ηλικία των 30 ετών μέχρι τα 65 και έτσι όλοι σχεδόν οι πολίτες συμμετείχαν ενεργά και αναδείκνυαν όλα τα προσόντα τους, αφού εκτελούσαν τις αποφάσεις των πολλών, στις οποίες συμμετείχαν και οι ίδιοι. Κανένα προνόμιο σε κληρωτούς ή λίγους αιρετούς που εξέλεγαν. Αυτό με λίγα λόγια ήταν το δημοκρατικό πολίτευμα ή άμεση δημοκρατία που λέμε στις μέρες μας. Αυτός ο πολίτης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής και διαμορφωτής συνάμα του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι. Υπεύθυνα εκτελούσε τις αποφάσεις των πολλών και λογοδοτούσε απέναντι σε όλους. ΤΟ :< Αρχή άνδρα δείκνυσει> και το < Άρχειν και άρχεσθαι εν μέρει> (δηλαδή όταν έρθει η σειρά σου με κλήρωση), ήταν οι βασικές αρχές μαζί με την αρχές, της ισότητας, της ισηγορίας, της ισοτιμίας και της πλειοψηφίας στην λειτουργία της δημοκρατίας. Ο δάσκαλος του Αριστοτέλη Πλάτωνας είπε: < Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται από ανθρώπους κατωτέρους τους>. Ενώ ο Μοντεσκιέ σημείωνε: < Η τυραννία ενός πρίγκιπα σε μια ολιγαρχία είναι τόσο επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον όσο και η απάθεια ενός πολίτη σε μια δημοκρατία>. Και για την δημοκρατία ένας Αμερικανός κυβερνήτης ο Αβραάμ Λίνκολν δήλωνε: < Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για το λαό>. Εγώ αλλάζω τη λέξη λαό με τη λέξη πολίτη. Λέξη ιερή ο πολίτης , κρύβει μέσα της την πολιτική, την κοινωνική και την ηθική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Διανύουμε τον 21ο αιώνα και ακόμη μιλούμε για ατομικά δικαιώματα που στοχεύουν στην ισότητα και την ελευθερία του ανθρώπου. Πόση οπισθοδρόμηση αγαπητοί μου συμπολίτες……. Αυτά που είχαν κατακτήσει οι προγονοί μας πολίτες μέσα στην δημοκρατία σήμερα προσπαθούμε να τα επανακτήσουμε και αγωνιζόμαστε να τα διασφαλίσουμε. Ο ελεύθερος πολίτης στην δημοκρατία εκφράζει λόγο, σκέψη, θέση, παίρνει ευθύνη, αποκτά δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στις μέρες μας? ΟΧΙ. Έχουμε αντιπροσώπους έχουμε αντιπροσωπευτική πλέον δημοκρατία. Και νάμαστε σήμερα εδώ να μιλάμε ως πολίτες και για την τοπική αυτοδιοίκηση. Για την ιστορία μετατρέψαμε την εκκλησία του δήμου των πολιτών σε Τοπική Αυτοδιοίκηση και προσπαθούμε πλέον με αντιπροσώπους που εκλέγουμε να λύσουμε τα τοπικά μας μόνο προβλήματα. Μόνον τα τοπικά, γιατί όλα τα άλλα τα λύνουν στο κοινοβούλιο, άλλοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, οι βουλευτές, που είναι ειδήμονες, επαγγελματίες και οι άριστοι μεταξύ των πολιτών ….. Μετά την κατάλυση της δημοκρατίας το 322 Π.Χ. οι πολίτες κάθε πόλης ή κοινότητας προσπάθησαν να διατηρήσουν το θεσμό της εκκλησίας του δήμου μέσα από διάφορες συντεχνίες, αδελφότητες, σωματεία, συλλόγους μυστικά ή φανερά και στόχευαν στην διατήρηση της εθνότητας των Ελλήνων και στην προστασία από τους κατακτητές από τον αυταρχισμό της συγκεντρωτικής εξουσίας των αυτοκρατόρων , των βασιλέων των φεδουαρχών και όλων των ολιγαρχών. Αλλά συνάμα προσπάθειά τους ήταν να μην απολέσουν τελείως και την ιδιότητα του πολίτη. Ιστορικά τα πρώτα ψήγματα ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών παραχωρήθηκαν πρώτα στην Αγγλία από το βασιλέα με την περίφημη μάγκνα κάρτα το 1215 και μετά στην εποχή του διαφωτισμού από τους πρωτοπόρους διαφωτιστές και φιλοσόφους όπως ο Ρουσσώ , ο Μοντεσκιέ, ο Χέγκελ, ο Μάρξ, ο Ρήγας Φεραίος και τόσοι άλλοι, που μελετώντας τους αρχαίους Έλληνες βροντοφώναξαν και έγραψαν για δημοκρατία για ελευθερία και δικαιώματα των λαών και των πολιτών απέναντι στα ολιγαρχικά καθεστώτα, ενώ στην συνέχεια η Αμερική με την διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και την κατάργηση της δουλείας σε συνδυασμό και με τις πρωτοβουλίες που έλαβε η παγκόσμια κοινότητα μετά από το Α’ και Β’ παγκόσμιο πόλεμο στον ΟΗΕ , πραγματικά συμπληρώθηκαν και κατοχυρώθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ας σκεφθούμε στο σημείο αυτό, πόσο έδαφος έχασαν οι πολίτες από την εποχή του Ε’ αιώνα Π.Χ. μέχρι την εποχή του διαφωτισμού, κοντά 1300 χρόνια σκοταδισμού. Και ω! του θαύματος στον 20 ο αιώνα στον ΟΗΕ υιοθετήθηκε ο νέος όρος της κοινωνίας των πολιτών. Η κοινωνία των πολιτών ήλθε να αντικαταστήσει ή να συμπληρώσει το σοβαρό έλλειμμα της Τ.Α. ή να θεραπεύσει με όλες τις ΜΚΟ αμφιβόλου αποτελέσματος το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας? Η άποψή μου όσον αφορά το ρόλο του πολίτη είναι σταθερή, δηλαδή συνεχής και καθημερινή συμμετοχή κάθε πολίτη στο δήμο-στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η δημοκρατία και η ελευθερία κατακτιέται δεν χαρίζεται. Η άμεση συμμετοχή του πολίτη αρχίζει από το αρχέγονο κύτταρο της δημοκρατίας που είναι ο δήμος. Από την συμμετοχή του ο πολίτης στο δήμο αποκτά γνώση, εμπειρία για την επίλυση πρώτα των τοπικών προβλημάτων και κατόπιν των περιφερειακών. Προς την κατεύθυνση αυτή σήμερα καθοριστικό ρόλο, έστω και συμβουλευτικό παίζουν καταρχήν ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, που είναι ήδη νομοθετικά κατοχυρωμένα, αλλά δυστυχώς ανενεργά. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν σήμερα, τι είναι τα συμβούλια πολιτών ??? Γνωρίζουν βέβαια τους δημάρχους και όλους τους συμβούλους κάθε συνδυασμού στο τόπο τους. Γνωρίζουν την κομματική τους ταυτότητα και τους εκλέγουν ανάλογα με την εξυπηρέτηση των μικροκομματικών και άλλων συμφερόντων. Αυτό το νεοσύστατο θεσμό της Τ.Α. που από το 1833 που για πρώτη φορά εισήχθηκε στην Ελλάδα, για να υποκαταστήσει την εκκλησία του δήμου στις νέου τύπου αστικές δημοκρατίες, καλούμαστε σήμερα να τον βελτιώσουμε. Πως όμως? Όταν αυτός ο νεοσύστατος θεσμός της Τ.Α. παραμένει κάτω από τον έλεγχο της συγκεντρωτικής εξουσίας, που λέγεται κράτος?? Μπορούμε , όταν ακόμη και σήμερα μέσα από τους τοπικούς άρχοντες εκλέγουμε κομματικούς αντιπροσώπους? Πόσοι αγώνες ακόμη πρέπει να κάνουμε , ώστε η Τ.Α. να αποκτήσει αυτονομία και αυτοτέλεια? Παραχώρησαν κάποιες αρμοδιότητες στην Τ.Α. , ενώ τις κύριες κρατά το κράτος για λογαριασμό του. Ο αγώνας των Τ.Α. είναι προφανής , είναι ο συνεχής αγώνας και η αγωνία όλων πιστεύω των πολιτών για αυτοδιοίκηση , για αυτοδιάθεση, για αυτοδιαχείριση, για το αυτονόητο των δικαιωμάτων των ελεύθερων πολιτών. Ο αγώνας λοιπόν των πολιτών είναι και θα παραμείνει συνεχής απέναντι στο καλά οργανωμένο κράτος. 21 ος αιώνας και ακόμη προσπαθούμε να αποκτήσουμε την την Τρίτη ιδιότητα του πολιτικού όντος, του πολίτη. Και μετά από τα παραπάνω θέτω πρώτος το παρακάτω ερώτημα. Με το τελευταίο Νόμο για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που θα κληθούμε να εκλέξουμε αντιπροσώπους προσοχή και πάλι όχι εκπροσώπους και από τη πρώτη Κυριακή δύσκολα ένας συνδυασμός θα πάρει πλειοψηφία επειδή ο νόμος στηρίζεται στην απλή αναλογική, μήπως είναι ευκαιρία εμείς ως πολίτες να πλαισιώσουμε τα συμβούλια πολιτών , ώστε να επιτύχουμε τις συνεργασίες των διάφορων συνδυασμών προς όφελος του τόπου; Κατά τη γνώμη μου τα συμβούλια πολιτών είναι η απαρχή για την ανασύσταση της εκκλησίας του δήμου, αφού έστω και συμβουλευτικά η γνώμη των πολλών θα επηρεάζει όλους τους συνδυασμούς και θα τους οδηγεί σε υποχρεωτικές συμπράξεις για το καλό του τόπου πρώτα και όχι της κάθε παράταξης. Με αυτό τον τρόπο ως πολίτες θα αρχίσουμε να συμμετέχουμε ενεργά και όχι παθητικά στην υπόθεση των κοινών , που τόσα χρόνια έχουμε αφήσει στα χέρια των αντιπροσώπων και το μόνο που αλήθεια κάνουμε από την δεύτερη μέρα να απαξιώνουμε αυτούς που χθες επιλέξαμε. Μέσα από τα συμβούλια πολιτών θα ακουσθούν πολλές γνώμες και όχι 5 ή 10 γνώμες των αιρετών και οι γνώμες των πολλών ποτέ σχεδόν δεν σφάλουν και όταν σφάλουν δεν ζητάνε ευθύνες από τρίτους, αλλά σιωπούν και τη δεύτερη φορά διορθώνουν τα λάθη τους. Το ζητούμενο στην επόμενη περίοδο είναι πως οι πολίτες σε κάθε τόπο να αναλάβουν οι ίδιοι πρωτοβουλίες. Υπάρχει τρόπος αν όλοι μας αγαπάμε πραγματικά το τόπο μας πέρα από ιδεολογίες και μικροκομματικά συμφέροντα. Ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας είναι η διχόνοια των πολιτών η απάθεια περί τα κοινά και ο άκρατος κομματισμός. Έχετε το λόγο σας ευχαριστώ.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΙΓΙΝΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΙΣ 8-2-2019 ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.
Δείτε την ομιλία εδώ
Σήμερα στο φιλολογικό καφενείο του Μορφωτικού Συλλόγου Ι. Καποδίστριας θα συζητήσουμε το πάντα επίκαιρο θέμα Πολίτες και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ως εισηγητής θα ήθελα κατ’ αρχή να σας ευχαριστήσω για την αποψινή παρουσία σας, η οποία πιστεύω ότι με τη συμμετοχή σας στη συζήτηση θα παράξει ένα καλό αποτέλεσμα για όλους. Σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να σας αναφέρω το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούμε, ώστε να μη ξεφύγουμε από το θέμα , αλλά και από τα χρονικά όρια των 90 λεπτών. Από την μεριά μου θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος στην εισήγησή μου και με απλά λόγια να προσεγγίσω δυο βασικές έννοιες, του Πολίτη και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης , τις οποίες πιστεύω, ότι, όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε. Με την ευκαιρία αυτή θα αναφερθώ σύντομα στην ιστορική εξέλιξή τους, στο ρόλο που έπαιξε και παίζει το κράτος διαχρονικά, στην νεωτερική έννοια της κοινωνίας των πολιτών, στο βασικό αίτημα της συμμετοχής των πολιτών, στο διαχρονικό θέμα Δημοκρατίας-Ολιγαρχίας, στο θέμα πολίτες και εκκλησία του δήμου. Υπήκοος και Πολίτης, Συμβούλια Πολιτών, ανθρώπινα δικαιώματα και τέλος το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από το 1833 μέχρι σήμερα. Μετά θα ακολουθήσει συζήτηση με ερωτήματα που θα τεθούν εκατέρωθεν όπως: Γιατί δεν λειτουργεί ο θεσμός, Συμβούλιο Πολιτών; Ωφελεί ο Α’ και ο Β’ βαθμός Τ.Α; Αυτονομία – Αυτοτέλεια ΟΤΑ. Εθελοντισμός – Σύλλογοι –Σωματεία. Αιρετοί ή κληρωτοί άρχοντες; Πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί επανεκλογής; Συμμετοχή και έλεγχος. Πολυκομματικοί συνδυασμοί ή ενιαίο ψηφοδέλτιο ή κλήρωση; Ίσως και κάποια άλλα παρεμφερή ερωτήματα από τους συζητητές. Χρόνος τοποθέτησης από 3-5 λεπτά. Θα αρχίσω την ομιλία μου από τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης πρώτος διετύπωσε , ότι, η ανθρώπινη ύπαρξη προσδιορίζεται και λειτουργεί μέσα σε 4 διαστάσεις ή ιδιότητες όπως: 1. Σώμα – ύλη. 2. Πνεύμα- ψυχή. 3. Πολιτικό ον – πολιτική ταυτότητα. 4. Έρωτας. Από τις 4 ιδιότητες της ανθρώπινης ύπαρξης , εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για την Τρίτη του πολιτικού όντος , του πολίτη, που λειτουργεί ως μονάδα μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Κατόπιν θα πούμε τι προσδοκούμε από το πολίτη του σήμερα και τι ρόλο καλείται να παίξει στους κόλπους της Τ.Α. Αρχαίοι χρόνοι. Ο όρος πολίτης . Πολίτης είναι το άτομο , το οποίο ζει σε μια κοινωνία – πόλη , είναι ελεύθερο και συμμετέχει ισότιμα στην υπόθεση των κοινών. Σύμφωνα με το πολίτευμα , που είναι διαμορφωμένο σε κάθε κοινωνία , ο πολίτης αποκτά δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Ο πολίτης είναι ένας αγωνιστής , που προσπαθεί να σταθεί ατομικά και δρα συλλογικά, ώστε να κερδίσει ισότητα , δικαιοσύνη, ελευθερία, οικονομική αυτάρκεια, κοινωνική καταξίωση και ισότιμη συμμετοχή στην διαχείριση της εξουσίας. Μέχρι να καθιερωθεί ως πολίτευμα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ οι πολίτες εθεωρούντο υπήκοοι στους βασιλείς, αριστοκράτες, ευγενείς ή άρχοντες. Δικαιώματα πολιτικά και κοινωνικά και συμμετοχή στην εξουσία σχεδόν μηδενική. Με το πολίτευμα της δημοκρατίας ο πολίτης αποκτά-κατακτά ισότητα, ισηγορία και ισοτιμία. Αισθάνεται λεύτερος για πρώτη φορά. Ο πολίτης διεκδικεί από τότε έναντι του κράτους ή της πόλης δικαιώματα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, θρησκευτικά, γιατί είναι ο ίδιος που με την υποχρεωτική συμμετοχή του στα κοινά διαμορφώνει το θεσμικό ρόλο του κράτους ή της πόλης κράτους με το να νομοθετεί, να εκτελεί και να δικάζει, ότι από κοινού συνομολογείται από την πλειοψηφία. Αχρείο, άχρηστο, ιδιώτη, ανεύθυνο θεωρούσαν οι Αθηναίοι, όποιον πολίτη δεν επιθυμούσε να συμμετέχει στα κοινά, όπως μας πληροφορεί και ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο του Περικλή. Έλεγε ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του: Αιρετάς μεν τας αρχάς ολιγαρχικόν είναι το πολίτευμα, κληρωτάς δε τας αρχάς δημοκρατικόν. Οι κληρωτοί δηλαδή πολίτες ήταν αυτοί που καλούνταν να αναλάβουν εξουσία για μια μόνο φορά και για ένα χρόνο σε όλη τους τη ζωή και για οποιαδήποτε παράβαση ήταν άμεσα ανακλητοί, από την ηλικία των 30 ετών μέχρι τα 65 και έτσι όλοι σχεδόν οι πολίτες συμμετείχαν ενεργά και αναδείκνυαν όλα τα προσόντα τους, αφού εκτελούσαν τις αποφάσεις των πολλών, στις οποίες συμμετείχαν και οι ίδιοι. Κανένα προνόμιο σε κληρωτούς ή λίγους αιρετούς που εξέλεγαν. Αυτό με λίγα λόγια ήταν το δημοκρατικό πολίτευμα ή άμεση δημοκρατία που λέμε στις μέρες μας. Αυτός ο πολίτης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής και διαμορφωτής συνάμα του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι. Υπεύθυνα εκτελούσε τις αποφάσεις των πολλών και λογοδοτούσε απέναντι σε όλους. ΤΟ :< Αρχή άνδρα δείκνυσει> και το < Άρχειν και άρχεσθαι εν μέρει> (δηλαδή όταν έρθει η σειρά σου με κλήρωση), ήταν οι βασικές αρχές μαζί με την αρχές, της ισότητας, της ισηγορίας, της ισοτιμίας και της πλειοψηφίας στην λειτουργία της δημοκρατίας. Ο δάσκαλος του Αριστοτέλη Πλάτωνας είπε: < Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται από ανθρώπους κατωτέρους τους>. Ενώ ο Μοντεσκιέ σημείωνε: < Η τυραννία ενός πρίγκιπα σε μια ολιγαρχία είναι τόσο επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον όσο και η απάθεια ενός πολίτη σε μια δημοκρατία>. Και για την δημοκρατία ένας Αμερικανός κυβερνήτης ο Αβραάμ Λίνκολν δήλωνε: < Δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για το λαό>. Εγώ αλλάζω τη λέξη λαό με τη λέξη πολίτη. Λέξη ιερή ο πολίτης , κρύβει μέσα της την πολιτική, την κοινωνική και την ηθική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Διανύουμε τον 21ο αιώνα και ακόμη μιλούμε για ατομικά δικαιώματα που στοχεύουν στην ισότητα και την ελευθερία του ανθρώπου. Πόση οπισθοδρόμηση αγαπητοί μου συμπολίτες……. Αυτά που είχαν κατακτήσει οι προγονοί μας πολίτες μέσα στην δημοκρατία σήμερα προσπαθούμε να τα επανακτήσουμε και αγωνιζόμαστε να τα διασφαλίσουμε. Ο ελεύθερος πολίτης στην δημοκρατία εκφράζει λόγο, σκέψη, θέση, παίρνει ευθύνη, αποκτά δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στις μέρες μας? ΟΧΙ. Έχουμε αντιπροσώπους έχουμε αντιπροσωπευτική πλέον δημοκρατία. Και νάμαστε σήμερα εδώ να μιλάμε ως πολίτες και για την τοπική αυτοδιοίκηση. Για την ιστορία μετατρέψαμε την εκκλησία του δήμου των πολιτών σε Τοπική Αυτοδιοίκηση και προσπαθούμε πλέον με αντιπροσώπους που εκλέγουμε να λύσουμε τα τοπικά μας μόνο προβλήματα. Μόνον τα τοπικά, γιατί όλα τα άλλα τα λύνουν στο κοινοβούλιο, άλλοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, οι βουλευτές, που είναι ειδήμονες, επαγγελματίες και οι άριστοι μεταξύ των πολιτών ….. Μετά την κατάλυση της δημοκρατίας το 322 Π.Χ. οι πολίτες κάθε πόλης ή κοινότητας προσπάθησαν να διατηρήσουν το θεσμό της εκκλησίας του δήμου μέσα από διάφορες συντεχνίες, αδελφότητες, σωματεία, συλλόγους μυστικά ή φανερά και στόχευαν στην διατήρηση της εθνότητας των Ελλήνων και στην προστασία από τους κατακτητές από τον αυταρχισμό της συγκεντρωτικής εξουσίας των αυτοκρατόρων , των βασιλέων των φεδουαρχών και όλων των ολιγαρχών. Αλλά συνάμα προσπάθειά τους ήταν να μην απολέσουν τελείως και την ιδιότητα του πολίτη. Ιστορικά τα πρώτα ψήγματα ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών παραχωρήθηκαν πρώτα στην Αγγλία από το βασιλέα με την περίφημη μάγκνα κάρτα το 1215 και μετά στην εποχή του διαφωτισμού από τους πρωτοπόρους διαφωτιστές και φιλοσόφους όπως ο Ρουσσώ , ο Μοντεσκιέ, ο Χέγκελ, ο Μάρξ, ο Ρήγας Φεραίος και τόσοι άλλοι, που μελετώντας τους αρχαίους Έλληνες βροντοφώναξαν και έγραψαν για δημοκρατία για ελευθερία και δικαιώματα των λαών και των πολιτών απέναντι στα ολιγαρχικά καθεστώτα, ενώ στην συνέχεια η Αμερική με την διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και την κατάργηση της δουλείας σε συνδυασμό και με τις πρωτοβουλίες που έλαβε η παγκόσμια κοινότητα μετά από το Α’ και Β’ παγκόσμιο πόλεμο στον ΟΗΕ , πραγματικά συμπληρώθηκαν και κατοχυρώθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ας σκεφθούμε στο σημείο αυτό, πόσο έδαφος έχασαν οι πολίτες από την εποχή του Ε’ αιώνα Π.Χ. μέχρι την εποχή του διαφωτισμού, κοντά 1300 χρόνια σκοταδισμού. Και ω! του θαύματος στον 20 ο αιώνα στον ΟΗΕ υιοθετήθηκε ο νέος όρος της κοινωνίας των πολιτών. Η κοινωνία των πολιτών ήλθε να αντικαταστήσει ή να συμπληρώσει το σοβαρό έλλειμμα της Τ.Α. ή να θεραπεύσει με όλες τις ΜΚΟ αμφιβόλου αποτελέσματος το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας? Η άποψή μου όσον αφορά το ρόλο του πολίτη είναι σταθερή, δηλαδή συνεχής και καθημερινή συμμετοχή κάθε πολίτη στο δήμο-στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η δημοκρατία και η ελευθερία κατακτιέται δεν χαρίζεται. Η άμεση συμμετοχή του πολίτη αρχίζει από το αρχέγονο κύτταρο της δημοκρατίας που είναι ο δήμος. Από την συμμετοχή του ο πολίτης στο δήμο αποκτά γνώση, εμπειρία για την επίλυση πρώτα των τοπικών προβλημάτων και κατόπιν των περιφερειακών. Προς την κατεύθυνση αυτή σήμερα καθοριστικό ρόλο, έστω και συμβουλευτικό παίζουν καταρχήν ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, που είναι ήδη νομοθετικά κατοχυρωμένα, αλλά δυστυχώς ανενεργά. Πόσοι άραγε συμπολίτες μας γνωρίζουν σήμερα, τι είναι τα συμβούλια πολιτών ??? Γνωρίζουν βέβαια τους δημάρχους και όλους τους συμβούλους κάθε συνδυασμού στο τόπο τους. Γνωρίζουν την κομματική τους ταυτότητα και τους εκλέγουν ανάλογα με την εξυπηρέτηση των μικροκομματικών και άλλων συμφερόντων. Αυτό το νεοσύστατο θεσμό της Τ.Α. που από το 1833 που για πρώτη φορά εισήχθηκε στην Ελλάδα, για να υποκαταστήσει την εκκλησία του δήμου στις νέου τύπου αστικές δημοκρατίες, καλούμαστε σήμερα να τον βελτιώσουμε. Πως όμως? Όταν αυτός ο νεοσύστατος θεσμός της Τ.Α. παραμένει κάτω από τον έλεγχο της συγκεντρωτικής εξουσίας, που λέγεται κράτος?? Μπορούμε , όταν ακόμη και σήμερα μέσα από τους τοπικούς άρχοντες εκλέγουμε κομματικούς αντιπροσώπους? Πόσοι αγώνες ακόμη πρέπει να κάνουμε , ώστε η Τ.Α. να αποκτήσει αυτονομία και αυτοτέλεια? Παραχώρησαν κάποιες αρμοδιότητες στην Τ.Α. , ενώ τις κύριες κρατά το κράτος για λογαριασμό του. Ο αγώνας των Τ.Α. είναι προφανής , είναι ο συνεχής αγώνας και η αγωνία όλων πιστεύω των πολιτών για αυτοδιοίκηση , για αυτοδιάθεση, για αυτοδιαχείριση, για το αυτονόητο των δικαιωμάτων των ελεύθερων πολιτών. Ο αγώνας λοιπόν των πολιτών είναι και θα παραμείνει συνεχής απέναντι στο καλά οργανωμένο κράτος. 21 ος αιώνας και ακόμη προσπαθούμε να αποκτήσουμε την την Τρίτη ιδιότητα του πολιτικού όντος, του πολίτη. Και μετά από τα παραπάνω θέτω πρώτος το παρακάτω ερώτημα. Με το τελευταίο Νόμο για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που θα κληθούμε να εκλέξουμε αντιπροσώπους προσοχή και πάλι όχι εκπροσώπους και από τη πρώτη Κυριακή δύσκολα ένας συνδυασμός θα πάρει πλειοψηφία επειδή ο νόμος στηρίζεται στην απλή αναλογική, μήπως είναι ευκαιρία εμείς ως πολίτες να πλαισιώσουμε τα συμβούλια πολιτών , ώστε να επιτύχουμε τις συνεργασίες των διάφορων συνδυασμών προς όφελος του τόπου; Κατά τη γνώμη μου τα συμβούλια πολιτών είναι η απαρχή για την ανασύσταση της εκκλησίας του δήμου, αφού έστω και συμβουλευτικά η γνώμη των πολλών θα επηρεάζει όλους τους συνδυασμούς και θα τους οδηγεί σε υποχρεωτικές συμπράξεις για το καλό του τόπου πρώτα και όχι της κάθε παράταξης. Με αυτό τον τρόπο ως πολίτες θα αρχίσουμε να συμμετέχουμε ενεργά και όχι παθητικά στην υπόθεση των κοινών , που τόσα χρόνια έχουμε αφήσει στα χέρια των αντιπροσώπων και το μόνο που αλήθεια κάνουμε από την δεύτερη μέρα να απαξιώνουμε αυτούς που χθες επιλέξαμε. Μέσα από τα συμβούλια πολιτών θα ακουσθούν πολλές γνώμες και όχι 5 ή 10 γνώμες των αιρετών και οι γνώμες των πολλών ποτέ σχεδόν δεν σφάλουν και όταν σφάλουν δεν ζητάνε ευθύνες από τρίτους, αλλά σιωπούν και τη δεύτερη φορά διορθώνουν τα λάθη τους. Το ζητούμενο στην επόμενη περίοδο είναι πως οι πολίτες σε κάθε τόπο να αναλάβουν οι ίδιοι πρωτοβουλίες. Υπάρχει τρόπος αν όλοι μας αγαπάμε πραγματικά το τόπο μας πέρα από ιδεολογίες και μικροκομματικά συμφέροντα. Ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας είναι η διχόνοια των πολιτών η απάθεια περί τα κοινά και ο άκρατος κομματισμός. Έχετε το λόγο σας ευχαριστώ.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΩ ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΩΡΩ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ Φ.Β.
Η Athina Pourpoutidou είναι με την Διοτίμα Μουδιότη και 3 ακόμη. 2 ώρες · ΤΟ ΚΑΡΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΕΙ ΚΑΚΟ; ΑΔΕΛΦΙΑ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ!!!.
ΟΧΙ....Δεν έχουμε πέσει στην άβυσσο!!!. Μπορεί να έχουμε πέσει στα γόνατα, αλλά στην άβυσσο όχι.
Αν ψάχνουμε το τι είναι αυτό που μας κρατάει, τότε μπορεί να είναι το θετικό μας κάρμα, το Κάρμα της Ελλάδας.
Και το θετικό Κάρμα οδηγεί τους Ελληνες χέρι-χέρι στις δύσκολες στιγμές.
Μόνο όταν νοιώσουμε τον αναπόφευκτα επερχόμενο κίνδυνο βάζουμε στην άκρη τη Διχόνοια (έστω για λίγο) και με ομόνοια μεγαλουργούμε.
ΤΙ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΑΛΛΑ ΩΡΑΙΟ ΕΘΝΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ!!!
Το Κάρμα είναι ο περίφημος κοσμικός νόμος της ανταπόδοσης ή αν προτιμάτε το περίφημο «Αντιπεπονθός» στα αρχαία ελληνικά. Και όλα αυτά μπορούν να συμπυκνωθούν στις λαϊκές ρήσεις «ό,τι κάνεις… λάβεις» και «ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις». Και αυτό γιατί οι αρχέτυπες αλήθειες που είναι εδραιωμένες στο συλλογικό ασυνείδητο βγαίνουν στην καθημερινότητα, ιδιαίτερα στα έθνη με βαθιές ιστορικές ρίζες πολιτισμού. Οι πράξεις μας είναι αυτές που καθορίζουν τη μέλλουσα ζωή μας.
Κάθε ενέργειά μας γεννά και τα ευθέως ανάλογα προς αυτήν αποτελέσματα. Το Κάρμα ή το Αντιπεπονθός (εκ του αντί+πάσχω) δεν είναι η τιμωρία μας ούτε πολύ περισσότερο στοιχείο της Ειμαρμένης. Η Ειμαρμένη, το πεπρωμένο δηλαδή, απαλλάσσει εύκολα τον άνθρωπο από την ελεύθερη βούλησή του και τις πράξεις του, μιας και ότι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει. Ο αμέτοχος και χωρίς ελεύθερη βούληση άνθρωπος, έρμαιο της Θεϊκής βούλησης και μόνο, είναι έξω και πέρα από την αναζήτηση του ανθρώπου ή αποκλειστικότητα των δογματικών θρησκειών.
Το Κάρμα συντίθεται και αποτυπώνεται στο ισοζύγιο των πράξεών μας με αποτέλεσμα θετικό ή αρνητικό «κατά τα έργα ημών». Τι γίνεται όμως στην περίπτωση της συλλογικής πρακτικής ενός έθνους; Μπορεί το συσσωρευμένο ατομικό κάρμα και, σε αναλογία με το συλλογικό συνειδητό ή ασυνείδητο να συνθέσει συλλογικό κάρμα και κατ’ επέκταση εθνικό; Ναι, θα έλεγα. Διότι είναι άμεση η συσχέτιση του παραγόμενου κάρμα των συλλογικών πράξεων ενός λαού/έθνους ή ακόμη και ατομικών πράξεων που έχουν αντίκτυπο θετικό ή αρνητικό σε ολόκληρο το έθνος. Έτσι οι συνεισφορές αυτές προστιθέμενες αποτελούν τις βασικές συνιστώσες του κάρμα ενός λαού, ενός έθνους ή μιας χώρας.
Το κάρμα της Ελλάδας, επομένως, είναι το αποτέλεσμα των ατομικών ή συλλογικών πράξεων όλων των Ελλήνων όλων των εποχών. Το ισοζύγιο του Κάρμα της Ελλάδας είναι φορτισμένο με τα αρνητικά ή θετικά φορτία που έχει παράξει η Ελλάδα.
Ίσως θα έπρεπε να αρχίσω από την μυστηριακή/εσωτερική ενέργεια που συσσώρευσαν οι Έλληνες για την Ελλάδα.
Η ανήσυχη και πνευματική φύση του Έλληνα συνδυασμένη με την αναζήτηση των καναλιών εκείνων που θα τον μετουσίωναν σε ημίθεο και την βαθειά, αρχέτυπη θα έλεγα, πίστη του να κατανοήσει το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, τον οδήγησαν βαθειά στον εαυτό του με οχήματα τα μυστήρια και τον εσωτερισμό. Το «Γνώθι σ΄αυτόν» δεν ήταν απλά γραμμένο στους Δελφούς αλλά αποτελούσε το κλειδί της αναζήτησης του Θείου. Τα Ορφικά Μυστήρια, τα Καβείρια, τα Διονυσιακά και με κορωνίδα τα Μικρά και τα Μεγάλα Ελευσίνια αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της εσωτερικότητας και πνευματικότητας που κληροδότησαν οι Έλληνες στην ανθρωπότητα.
Αποτέλεσαν τα κανάλια που άνοιγαν την επικοινωνία με το Θείο και τον εσώτερο εαυτό τους. Μα πάνω απ’ όλα έκαναν τον άνθρωπο καλύτερο. Καλύτερο για τον εαυτό τους, για την οικογένειά τους για το έθνος τους. Αν αυτό δεν είναι θετική καρμική ενέργεια, τότε τι είναι; Και μια απάντηση σε εκείνους που κατακρίνουν την μυστηριακή τους δομή. Ναι δεν γνωρίζουμε πολλά για όλα αυτά τα μυστήρια, τις τελετουργίες τους, τα τυπικά τους ή τις πρακτικές τους, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή οι μυημένοι έμεναν πιστοί στους όρκους και τις υποσχέσεις τους και έτσι κατακτούσαν την εσωτερική τους γαλήνη. Και τα έθνη με εσωτερική γαλήνη παράγουν θετική καρμική ενέργεια.
Ο άνθρωπος σαν το κορυφαίο έλλογο όν είχε και έχει τη δυνατότητα να γίνει αγαθός και καλός. Το όφελος δε από αυτή την μεταλλαγή αποτελεί κοινό όφελος, εκτός από ατομικό. Έτσι η φιλοσοφία συνέβαλε και συμβάλει και στο περί Δικαίου αίσθημα και στην κοινωνική συνοχή και ευημερία.
Η φιλοσοφία του σκοτεινού Ηράκλειτου, του Πλάτωνα, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη υπάρχουν και κυριαρχούν προς όφελος όλης της ανθρωπότητας.
Και το έθνος που έχει γεννήσει αυτούς που οι ιδέες τους ακόμη αποβλέπουν στον εξανθρωπισμό του ανθρώπου, μόνο θετικό κάρμα συσσωρεύει.
Ο χρόνος που είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια, όπως είπε ο Ηράκλειτος, ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί ούτε από το βέλος του χρόνου του Χόουκιν, αλλά κρατά τον άνθρωπο σε θετική εγρήγορση και δημιουργική αναζήτηση.
Η πολιτεία του Πλάτωνα, που προϋποθέτει φαντασία και φιλοσοφία στην εξουσία, εξακολουθεί να αποτελεί την ιδανική πολιτεία για τον άνθρωπο που όμως είναι τόσο μακρινή και απρόσιτη από την σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία δεν έχει επίκεντρο τον άνθρωπο αλλά το κέρδος (αχ αυτός ο κερδώος Ερμής τι μας έχει κάνει).
Το μάθημα της προσήλωσης και της πίστης στα ιδανικά και τις αποφάσεις της πολιτείας, έστω και αν αυτές είναι άδικες για εμάς, που μας παραδίδει καθημερινά ο Σωκράτης αποτελεί το ύψιστο μάθημα εσωτερικής γαλήνης και ανθρωπισμού.
Η φιλοσοφική κοσμοθεωρία του Αριστοτέλη θα καθοδηγούν πάντα την ανθρωπότητα, φέρνοντας φώς στο σκοτάδι της άγνοιας. Και αυτά είναι μόνο μερικά δείγματα θετικής καρμικής ενέργειας στο ισοζύγιο της Ελλάδας.
Η ελληνική τέχνη δεν θα μπορούσε να λείψει από τον κατάλογο του θετικού καρμικού ισοζυγίου. Η έκφραση της παγκόσμιας αρμονίας και του κάλους απέκτησαν υπόσταση μέσα από την ελληνική τέχνη.
Τα περίλαμπρα ιερά στα οποία ενσωματώθηκαν οι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί (Δωρικός, Ιωνικός και Κορινθιακός) και τα απαράμιλλου κάλους αγάλματα που τα κοσμούσαν, αποτέλεσαν την αποτύπωση της Θεϊκής αρμονίας.
Οι καλλιτέχνες που κόσμησαν τον Παρθενώνα, ο Πραξιτέλης και τόσοι άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι καλλιτέχνες έδωσαν στην ανθρωπότητα την αίσθηση του Θείου κάλους. Αλλά και ο λόγος, είτε μέσα από την ποίηση του Όμηρου, του Πίνδαρου και της Σαπφούς είτε μέσα από τις τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου και του Ευριπίδη ή την καυστική σάτιρα -επίκαιρη μέχρι τις ημέρες μας- του Αριστοφάνη, έχει το δικό του σημαντικό μερίδιο στην καρμική θετική ενέργεια. Θα το σημειώσω πάλι.
Ό, τι προάγει τον άνθρωπο δεν είναι δυνατόν να μη προσθέτει τεράστιες ποσότητες θετικής καρμικής ενέργειας. Και η ελληνική τέχνη εξακολουθεί να προάγει την ανθρωπότητα ολόκληρη.
Η επιστήμη δεν θα μπορούσε να μην παράγει θετικό κάρμα αφού τα αποτελέσματα των ανακαλύψεών της έχουν, σε τελική ανάλυση και ορθή χρήση, επίπτωση στην ευημερία του ανθρώπου.
Ο όρκος του Ιπποκράτη εξακολουθεί να δίδεται από όλους τους γιατρούς (αλήθεια τον τηρούν όλοι;). Η ιατρική εξακολουθεί να βασίζεται πολύ στις επιστημονικές παρατηρήσεις του.
Ο Δημόκριτος έφτασε στο άτομο και στη δομή/ λειτουργία του μόνο με την σκέψη και χωρίς τα δισεκατομμύρια του CERN.
Ο θείος Πυθαγόρας άλλαξε τη δομική σκέψη του ανθρώπου με τη διδαχή του και την ανακάλυψή των μέτρων της μουσικής και το θεμελιώδους επιστημονικής σημασίας «Πυθαγόρειο Θεώρημα».
Τα αξιώματα της γεωμετρίας του Ευκλείδη έχουν αρχετυπική σημειολογία. Ακόμα και ο υπολογιστής των Αντικυθήρων πήγε 2.000 χρόνια πίσω την απαρχή του σημερινού υπολογιστή καθόσον η μηχανή του Τούριγκ (1936μ.χ), που θεωρείται το πρωτόλειο των υπολογιστών, μοιάζει παιδικό παιχνίδι μπροστά του.
Και οι πόλεμοι παράγουν κάρμα. Και η Ελλάδα είχε πολλούς πολέμους. Ας δούμε πρώτα αυτούς που παρήγαγαν θετικό κάρμα. Το περί δικαίου αίσθημα έχει καθορίσει ότι αυτός που βρίσκεται σε άμυνα και σκοτώνει δεν τιμωρείται. Βάσει αυτού οι αμυντικοί πόλεμοι εξ ορισμού παράγουν θετικό κάρμα. Οι Ελληνοπερσικοί πόλεμοι με σημεία αναφοράς τις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, που είχαν σαν αποτέλεσμα την οριστική απόκρουση της κατάληψης της Ευρώπης από τους βαρβάρους (;), συσσώρευσαν τόσο θετικό συλλογικό κάρμα απείρως πολλαπλάσιο από όλο το ατομικό κάρμα των σφαγιασμένων, αλλά τελικών νικητών, Ελλήνων.
Και αυτό επειδή ο πόλεμος αυτός είχε θετικά αποτελέσματα για όλη την ήπειρο και τους κατοίκους της. Η πορεία του Μ. Αλεξάνδρου θα μπορούσε να είχε συσσωρεύσει αρνητικό κάρμα, υπολογιζόμενη στους κατακτητικούς πολέμους.
Αλλά εδώ έχουμε το παράδοξο του εκπολιτισμού και της μετάδοσης της γνώσης σε βάρβαρους λαούς, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων είδαν με χαρά την κατάκτησή τους από τον Μέγα στρατηλάτη.
Όπως όμως και να έχουν τα πράγματα, η ίδρυση της αυτοκρατορίας άλλαξε τον κόσμο προς το καλύτερο.
Έδειξε δε ότι η δύναμη συνοδευόμενη από την σοφία και τον σεβασμό του αντιπάλου προσδίδουν πολιτισμό και αλλάζουν την όψη του κόσμου.
Κανέναν άλλο κατακτητή δεν θυμούνται οι κατακτημένοι με τόσο σεβασμό όσο τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Μεγάλο Ισκεντέρ της ανατολής. Κανένας άλλος, δε, κατακτητικός πόλεμος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνεισφέρει θετικό κάρμα όσο η εκστρατεία αυτή.
Η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) αποτελεί πεδίο έρευνας για το πόσο ελληνική ήταν. Σαφώς όμως αποτέλεσε τον άρρηκτο δεσμό της διαχρονικής συνέχειας της Ελλάδας. Ο ελληνικός πολιτισμός, η γλώσσα αλλά και η τεράστια προσπάθεια διατήρησης του ελληνικού κλέους αποτέλεσαν για το Βυζάντιο τους ακρογωνιαίους λίθους πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε.
Προς το τέλος της αυτοκρατορίας, ιδίως μετά την ιστορικής σημασίας ήττα της στο Μαντζικέρτ της Αρμενίας το 1071 από τους Σελτζούκους Τούρκους και την επακολουθήσασα συρρίκνωσή της, η αυτοκρατορία -όση είχε απομείνει- έγινε καθαρά ελληνική.
Με απασχόλησε το παραχθέν κάρμα από αυτήν αλλά εκτός από την ηρωική όσο και καθοριστική για την Ελλάδα πτώση της Κωνσταντινούπολης, δεν μπορώ να έχω κανένα συμπέρασμα.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός της διατήρησης της εθνικής ταυτότητας των ελλήνων κατά τη διάρκεια των τεσσάρων σχεδόν αιώνων της Οθωμανικής κατοχής. Δεν υπάρχει άλλο ανάλογο ιστορικό παράδειγμα έθνους που να μπορέσει να διατηρήσει τους δεσμούς του.
Και να φανταστεί κανείς ότι για πολύ περισσότερους αιώνες η ελληνική εθνική ταυτότητα ήταν μισοκρυμένη είτε κάτω από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είτε κάτω από το Βυζάντιο. Αλλά είναι αυτή η μισοκρυμένη ταυτότητα που επηρέασε καθοριστικά και τις δύο αυτοκρατορίες.
Κάθε ιδέα απελευθέρωσης από μακραίωνα και οδυνηρή κατάκτηση απαιτεί τεράστιο ψυχικό σθένος και πρωτεργάτες που να εκπέμπουν τόση θετική ενέργεια η οποία να παρασύρει το έθνος στην ελευθερία ή τον θάνατο.
Και ο απελευθερωτικός αγώνας του 1821 είχε τόσο σθένος και τόση ενέργεια όση όλων των ελλήνων μαζί. Η εκδήλωσή της, όμως, θα ήταν αδύνατη χωρίς τον Ρήγα και τη Φιλική Εταιρία. Συσσώρευση θετικού κάρμα; άπειρη.
Στα Ψαρά ακόμη τρέχει το αίμα των Ελλήνων που σφαγιάστηκαν. Το Μεσολόγγι ακόμα βοά από το «Ελευθερία ή Θάνατος». Ο Διάκος, οι Σουλιώτισσες και το Κούγκι μας δείχνουν το δρόμο της θυσίας.
Αλλά, φευ, και συσσώρευση σημαντικού αρνητικού κάρμα. Θεωρώ όμως ότι, εφόσον δεχθούμε τη λειτουργία του νόμου του Κάρμα ή του «Αντιπεπονθότος», το ελληνικό έθνος απελευθερώθηκε γιατί το συσσωρευμένο θετικό κάρμα του ήταν απείρως μεγαλύτερο του αρνητικού.
Οι πόλεμοι για την ολοκλήρωση της απελευθέρωσης της Ελλάδας (Ελληνοτουρκικοί, Βαλκανικοί και Α΄ Παγκόσμιος) προσέθεσαν και αυτοί θετικό κάρμα στο ισοζύγιο, επειδή η Ελλάδα είχε ταχθεί με το κοινώς παραδεκτό περί δικαίου αίσθημα και δεν ζητούσε τίποτε περισσότερο από την απελευθέρωση των παιδιών της.
Η διεθνής πολιτική διαπλοκή δεν έχει αφήσει τους ιστορικούς να καταγράψουν αντικειμενικά τη Μικρασιατική εκστρατεία της Ελλάδας και την επακολουθήσασα Μικρασιατική καταστροφή.
Τίποτα όμως δεν είναι πιο σίγουρο από τη Μικρασιατική καταστροφή, και ας έχουν κάποιοι βάλει το δάκτυλό τους να την αλλοιώσουν (βλ. επίμαχο βιβλίο ιστορίας όπου οι έλληνες συνωστίστηκαν στην Σμύρνη –σημ. γράφοντος οποίο όνειδος!!!) και τα εξ αυτής δεινά που υπέστη η Ελλάδα. Εδώ το κάρμα ήταν εξοφλητέο επί τη εμφανίσει και μάλιστα με τέτοια πανωτόκια που θυμίζουν τα σημερινά επιτόκια του δανεισμού της Ελλάδας.
Το θετικό κάρμα, όμως, που η Ελλάδα συσσώρευσε -και χωρίς ποτέ, επαναλαμβάνω ποτέ- να το εξαργυρώσει ήταν αυτό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πρόσφατη ιστορία έχει κάνει τις καταγραφές της χωρίς να προβληματιστεί ιδιαίτερα που κατέταξε τους δεινοπαθήσαντες ήρωες (θυμάστε το περίφημο «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» του Τσόρτσιλ;) στο ίδιο καλάθι με τους, στην αρχή συμμάχους των Γερμανών και στη συνέχεια αμέτοχους, Τούρκους.
Και αν ορισμένοι ευρωπαίοι μας επισείουν στη μούρη την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ σαν δέκατο μέλος της ως ελεημοσύνη, που σε καμία περίπτωση οικονομικών προϋποθέσεων δεν ήταν δυνατή πρέπει να τους απαντάμε ότι ο Κ. Καραμανλής πέταξε στη μούρη των Γερμανών, γιατί αυτοί μόνο αντιδρούσαν, το επιχείρημα της αλλαγής του ονόματος της Ευρώπης επειδή δεν νοείται, για καθαρά πολιτικούς λόγους, η Ευρώπη να έχει ελληνικό όνομα και η Ελλάδα να είναι απέξω. Κάρμα θέλετε να το πούμε; Κάρμα τότε. Αλλά η θετική καρμική ενέργεια δεν μηδενίζεται έτσι.
ΤΑ ΠΛΗΝ ΣΤΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ
Μιας και δεν έχουμε σαν λαός παράξει αρνητική ενέργεια κάνοντας, εμφανώς, σημαντικό κακό σε κανένα -με κριτήριο πάντα το κοινώς αποδεκτό περί δικαίου αίσθημα- γιατί θα πρέπει να έχουμε συσσωρεύσει αρνητική καρμική ενέργεια;. Ποιες είναι οι αμαρτίες του ελληνικού έθνους; Σε ποιόν έχουμε κάνει κακό; Σε εμάς τους ίδιους!!!.
Οι συνιστώσες του αρνητικού Κάρμα της Ελλάδας μπορούν να συνοψιστούν σε μία. Με πολλά –μα πάρα πολλά- συνιστώντα στοιχεία, την Διχόνοια (μην απορείτε που τη γράφω με κεφαλαίο Δ).
Τελικά πρέπει να είμαστε το πιο παράδοξο έθνος στην οικουμένη. Ας αρχίσουμε να πονάμε όλοι μαζί καταγράφοντας τα κυριότερα σημεία της Διχόνοιας μας.
Πελοποννησιακός Πόλεμος. Μεταξύ ποίων; Αθηναίων και Σπαρτιατών, και ας διατυμπάνιζαν οι ίδιοι την περήφανη Ελληνικότητά τους. Ανδρών επιφανών πάσα Γή τάφος.
Μα όλοι θάφτηκαν στην ίδια Ελληνική Γή.
Για πολιτικούς λόγους, παρακαλώ.
Για το αν θα επικρατήσει η Ολιγαρχία ή η Δημοκρατία.
Μέχρι που εμείς σήμερα το κάναμε Δημοκρατία της Ολιγαρχίας. Ας είναι.
Πόση αρνητική ενέργεια μετατράπηκε σε αρνητικό κάρμα!!!. Καταδικάσαμε τον Σωκράτη γιατί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τα «καινά δαιμόνια» που μας έφερνε και να πάρουμε το φώς τους. Και αυτός, τόσο σοφά αναιδής, ήπιε το κόνιο αντί να φύγει. Έτσι για να μας κατατρέχουν μέχρι σήμερα οι ερινύες και να βάλει στους ώμους μας τόσο αρνητικό κάρμα.
Στείλαμε εξορία τον Αριστείδη τον δίκαιο και τον Θεμιστοκλή που μας οχύρωσε στα ξύλινα τείχη και πετσοκόψαμε τους Πέρσες. Πετάγαμε στον Καιάδα τα παιδιά που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε σακάτικα. Μπορεί να είναι λίγα τα παραδείγματα αυτά αλλά αν αναλογιστεί κανείς το ηθικό τους βάρος τότε κατανοεί και το αρνητικό κάρμα που συσσώρευσαν.
Και η Διχόνοια καλά κρατεί.
Εμφανίζεται στην πριν την άλωση εποχή με τα σχίσματα των ενωτικών και ανθενωτικών. Οι ενωτικοί δίνουν γη και ύδωρ στον πάπα για να τους βοηθήσει στην απόκρουση των Οθωμανών. Οι ανθενωτικοί λένε ότι καλύτερα θα είναι με το φέσι του τούρκου παρά με την τιάρα του πάπα. Σημασία δεν έχει τόσο η αιτία του μίσους, όσο αυτό το ίδιο το μίσος που επικράτησε και το αρνητικό κάρμα που παράχθηκε.
Το αρνητικό κάρμα δε που συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 είναι τόσο, όσο το μέγεθος του απύθμενου θράσους που χρειάστηκε για να φυλακιστεί ο Κολοκοτρώνης και να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας.
Η Διχόνοια θριάμβευσε ακόμα μία φορά, και δεν ήταν η τελευταία.
Ο Βενιζελισμός και αντιβενιζελισμός που τροφοδότησαν με τόσο μίσος τους Έλληνες ήταν αποτέλεσμα της, πάντα χαμογελαστής, Διχόνοιας.
Η ομονοούσα Ελλάς σε πολύ λίγες περιπτώσεις εμφανίζεται. Η πολιτική στην Ελλάδα πάντα Διχόνοια προσπόριζε γιατί η βάση της ήταν, και εν πολλοίς, είναι πελατειακή.
Η μεγαλύτερη συσσώρευση, όμως, αρνητικού κάρμα έγινε από τον εμφύλιο πόλεμο του 1944-1949. Ένας νεκρός -τουλάχιστον- σε κάθε ελληνική οικογένεια, είτε από τη μια μεριά είτε από την άλλη, μόνο μίσος δημιουργεί.
Μεγάλο μίσος και τεράστιο αρνητικό κάρμα. Και το μίσος αυτό είναι μίσος μακράς διάρκειας που φτάνει, παρά τις προσπάθειες και τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει, μέχρι τις μέρες μας.
Η ζηλοφθονία, αυτό το τερατούργημα της ζήλιας και του φθόνου μαζί, σαν συναίσθημα παράγει μεγάλη αρνητική ενέργεια. Θεμελιακοί παράγοντες στον σχηματισμό του Κάρμα είναι και τα συναισθήματα αυτών που συμμετέχουν στην πράξη δημιουργίας του. Έτσι η ζηλοφθονία , που περισσεύει στον Έλληνα, είναι άλλος ένας σημαντικός παράγοντας παραγωγής αρνητικού Κάρμα.
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΧΡΗΣΕΩΣ
Θα βόλευε πολύ τον Έλληνα να αποδεχόταν την Ειμαρμένη σαν τον μοναδικό νόμο που διέπει την ύπαρξή του. Έτσι δεν θα ήταν υπεύθυνος για τίποτα και θα ακολουθούσε, άβουλος και μοιραίος, την προδιαγεγραμμένη πορεία του. Αλλά δεν είναι μόνο ο γιαλός στραβός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε. Γιατί είμαστε και ευκολόπιστοι στους ταγούς που εμείς εκλέγουμε.
Και μιας και το σημερινό κομβικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η οικονομία της, θα πρέπει να αναλογιστούμε τα εξής:
Από τη στιγμή που ενταχθήκαμε στην τότε ΕΟΚ (και σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση) αντί να προσαρμόσουμε την οικονομία μας στις θεμελιώδεις αρχές και δομές που ακολουθούσαν τα υπόλοιπα μέλη, με σκοπό την παράλληλη σύμπλευση των οικονομιών και όχι την εξάρτησή μας, επιδοθήκαμε σε μία άνευ προηγουμένου ζητιανιά για τα ολοκληρωμένα μεσογειακά προγράμματα. Μας έδωσαν λεφτά, πολλά λεφτά, και αντί να σχεδιάσουμε και υλοποιήσουμε διαρθρωτικές αλλαγές, εμείς τα κάναμε βίλλες, αυτοκίνητα και αντιπαραγωγικές επιδοτήσεις. Με τον ίδιο τρόπο φάγαμε (ο πληθυντικός είναι πληθυντικός ευγενείας!!!) και άλλα δύο πακέτα Ντελόρ.
Και όταν οι Έλληνες τσέπωσαν αρκετά δανεικά χρήματα, μας προέκυψε η τέλεια σχεδιασμένη φούσκα του χρηματιστηρίου.
Οι μυημένοι στις πολύπλοκες διαδικασίες του, αφού είχαν οδηγήσει τους αμύητους να υπερδανειστούν για να …παίξουν…, μάζεψαν το χρήμα, το οποίο πλήρωσε, πληρώνει και θα πληρώνει για δεκαετίες ακόμα ο μη προνομιούχος έλληνας. Ο εξωτερικός δανεισμός που προέκυψε από όλη την οικονομική ανωμαλία, αλλά και καλά οργανωμένο σχέδιο, η κακοδιαχείριση αλλά και το «φάγατε, φάγατε, φάγατε….» μας οδήγησαν στην χλεύη των ικανότατων και άνευ ηθικής δανειστών μας, οι οποίοι ζητούν την κεφαλή μας επί πίνακι.
Να γίνουμε ένα έθνος που ενστερνίζεται όλα τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν το θετικό του Κάρμα και με το «Αντιπεπονθός» σαν δαμόκλειο σπάθη πάνω από κάθε πράξη του να απεμπολήσουμε κάθε παρεκτροπή της εξουσίας, κάθε υπερβολή και κάθε ωχαδερφισμό.
Τότε θα μπορούμε να φωνάξουμε όλοι μαζί
«ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ».
ΣΠΥΡΟΣ Ν. ΖΩΪΔΗΣ
Η Athina Pourpoutidou είναι με την Διοτίμα Μουδιότη και 3 ακόμη. 2 ώρες · ΤΟ ΚΑΡΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΕΙ ΚΑΚΟ; ΑΔΕΛΦΙΑ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ!!!.
ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ....
ΠΟΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΜΑΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣ[ΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ???
ΚΑΝΕΝΑ...
Είδατε ποτέ κάποιο κόμμα να υπεραμύνεται για το δικαίωμα στην εργασία ανθρώπων που βγαίνουν στη σύνταξη και ο νόμος Κατρούγκαλου όπως και οι προηγούμενοι, απαγόρευαν την εργασία έμμεσα , αφού έπρεπε να τους κοπεί στο 60% η σύνταξή τους.? Στελέχη του ιδιωτικού και Δημόσιου που θέλουν να συνεχίσουν την εργασία με το σκεπτικό ότι, θα καταλάβουν θέσεις εργασίας νέων αποκλείονται , ή εάν συνεχίσουν θα πρέπει να τους περικοπεί η σύνταξη στο 60%, λες και δεν τα έχουν πληρώσει όλα τα χρόνια που δούλευαν.Σκεφθείτε ένας προσοντούχος συνταξιούχος να ρισκάρει μέρος του εφ' άπαξ ή άλλων οικονομιών στο επιχειρείν ή σε κάποια θέση ιδιωτικού τομέα, λόγω προσόντων και να αποκλείεται λόγω του υπάρχοντος νόμου.. Και μετά μας λένε ότι θέλουν ανάπτυξη..Εάν στην επιχείρηση του συνταξιούχου που θα ρισκάρει ένα σοβαρό ποσόν και απασχολήσει και υπαλλήλους έναν δύο ή τρεις ή περισσότερους , θα πληρώνει εισφορές και φόρους υπερδιπλάσιους και περισσότερους φυσικά από το 60% της περικοπής της σύνταξης,. Ποιος θα ωφεληθεί πρώτα? Το κράτος ή ο επιχειρών συνταξιούχος? Φυσικά και οι δυο ...Συνάμα δε θα μειωθεί και η ανεργία..Άρα ο ισχύων νόμος είναι ωφέλιμος?
ΟΧΙ...
Γιατί δεν καταργείται? Τι συμφέροντα εξυπηρετούνται από πίσω?
Όσον αφορά το δημογραφικό μας πρόβλημα.
Ποιο κόμμα ανήγγειλε ποτέ, ότι ζευγάρια με τρία τέκνα και άνω θα τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης ίσως και φορολογικής απαλλαγής όταν τα εισοδήματάτους είναι εξ αντικειμένου χαμηλά? Αντί αυτού παρατηρούμε τα αντίθετα.
Η χώρα μας έπρεπε να έχει 30 τουλάχιστον εκατομμύρια ψυχές και σε λίγα χρόνια ζήτημα να είμαστε πέντε...Αυτό λέτε να μη το ξέρουν οι πολιτικοί ταγοί στην πατρίδα μας?
Υπάρχει κανένα κόμμα να υπεραμύνεται για όλα τα παραπάνω?
Dimitris Tsimpouris
6 λεπτά ·
ΣΗΜΕΡΑ θα γράψω για το ηθικό.
Το ηθικό που έχει άμεση σχέση με το σθένος, με την ανδρεία με την αρετή..
Και όταν σε μια ομάδα σε μια κοινωνία σε ένα κράτος, το ηθικό το σθένος, η γενναιότητα της ψυχής είναι σε πτώση και καταρράκωση πάντοτε τα αποτελέσματα οποιασδήποτε δράσης αποτυγχάνουν και δεν λυσιτελούν.
Το ποιοί ανυψώνουν το ηθικό είναι το ζητούμενο.
Άραγε οι πολιτικοί ηγέτες; Οι διδάσκαλοι και οι πνευματικοί ταγοί μας; Οι πατέρες της εκκλησίας; Ο λαός, οι πολίτες;
ΣΗΜΕΡΑ κανείς από τους παραπάνω.
Το γιατί θα το εξηγήσω με λίγες λέξεις.
Τα τέσσερα δομικά στοιχεία ή ιδιότητες του ανθρώπου είναι σύμφωνα με τον Αριστοτέλη τα εξής:
1.Σώμα-ύλη.
2. Ψυχή-πνεύμα.
3. Πολιτικό όν-ταυτότητα πολίτη.
4. Έρωτας.
ΣΗΜΕΡΑ οι δυο ιδιότητες έχουν μεταλλαχθεί.
Το πολιτικό όν , ο πολίτης έχει αυτοβούλως εκχωρήσει όλα τα δικαιώματα στους αιρετούς,εκλεγμένους αντιπροσώπους και η συμμετοχή του στην υπόθεση των κοινών είναι μηδενική.Απλός παρατηρητής των γεγονότων ενημερώνεται επί αποφάσεων, που ουδέποτε έλαβε γνώση.
Ο πολίτης μεταλλάχθηκε σε υπήκοο των αιρετών και των υπολοίπων ισόβιων επαγγελματιών τεχνοκρατών ή τραπεζιτών ή χρηματιστών. Στη Δύση και αλλαχού ο άκρατος φιλελευθερισμός σε πλήρη εξέλιξη. Ο πλουτισμός και η κερδοσκοπία πήραν τα σκήπτρα και οδηγούν με τον άκρατο ατομικισμό στον αχαλίνωτο καταναλωτισμό.
Οι πολίτες αριθμοί και μάζα αστικοποιημένη υποταγμένοι στα κελεύσματα των ΜΜΕ ΠΕΡΙΜΈΝΟΥΝ οδηγίες.
Άλωσαν την ψυχή και το πνεύμα , μόλυναν τα σώματα των ανθρώπων, τα ντόπαραν με ναρκωτικά και αναβολικά και προσπαθούν με τη νέα τεχνολογία να τα μεταλλάξουν σε ρομπότ. Ναι, σε ρομπότ.
Ερωτικοί σύντροφοι ρομπότ, δεν το γνωρίζετε;
Από 3.500-200.000 $ Ρομπότ ερωτικός σύντροφος.
🤣Τέρμα και η τέταρτη ιδιότητα του Έρωτα, ξέμεινε για τους φτωχούς και τη πλέμπα.
Μας έκλεψαν το σώμα, τη ψυχή και το πνέμα τον έρωτα και την ταυτότητα του πολίτη, πως λοιπόν αυτό το ανθρώπινο πλάσμα της μάνας φύσης που μεταλλάσσεται άρδην, να μπορέσει να έχει ανυψωμένο ηθικό, ψυχικό σθένος και γενναιότητα;
Έστω και μια ιδιότητα να είχαμε χάσει , πάλι θα είμαστε σε δυσαρμονία , τώρα που τις έχουμε χάσει σχεδόν όλες είμαστε σε πλήρη σύγχυση και ταραχή. Κιμάς για μπιφτέκια στη σχάρα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΣΗΜΕΡΑ ο άνθρωπος μεταλλάχθηκε τόσο πολύ που οι έννοιες του ήθους , του ηθικού, της γενναιότητας και του ψυχικού σθένους με τις αρετές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος μόνο στα γήπεδα, στα γυμναστήρια, στα σούπερ μάρκετ, στα καζίνο, στα νάιτ κλάμπ, στις αγορές και στα ψυχιατρεία.
Το ποιος φταίει το αφήνω στην κρίση σας
Το αν θα υπάρξει αναστροφή, ίσως, εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω. Σας κούρασα...Καλό βράδυ.
ΗΘΙΚΟΝ ??? ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ ΑΛΛΑ ΠΛΗΡΩΣ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΝ...
Μου αρέσει!
Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Σχολιάστε
Κοινοποιήστε
Σχόλια
Dimitris Tsimpouris
Γράψτε ένα σχόλιο...
Dimitris Tsimpouris
14 Μαΐου στις 5:24 μ.μ. ·
Όσο το σύστημα βλέπει ότι οι πολίτες ακόμη ακολουθούν φανατικά και πιστεύουν στα κόμματα τόσο θα υποδουλώνουν τη χώρα..Ας ετοιμαζόμαστε για μια επιλογή χώρας προς μετανάστευση, τόσα χρόνια αυτό κάναμε. Δυστυχώς δεν φταίνε οι αιρετοί εμείς οι υπήκοοι φταίμε...Τρέξτε γρήγορα στα κόμματα , αυτά θα σας σώσουν...ΕΜΠΡΟΣ...
Μου αρέσει!
Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Σχολιάστε
Κοινοποιήστε
25Ilias Kiriakopoulos, αργυρω κουτσουρακη και 23 ακόμη
Σχόλια
Δείτε 3 ακόμη σχόλια
Παναγιώτης Γεωργόπουλος
Παναγιώτης Γεωργόπουλος Ο ΚΑΝΕΝΑΣ-Εσυ είσαι εγώ ...παίρνουμε πίσω τα ονειρά μας, την λευτεριά μας, την αξιοπρεπειά μας, το βιός και τα σπίτια μας.... http://dermatas.blogspot.no/2018/05/blog-post_13.html
Διαχείριση
ΕΓΩ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ...
DERMATAS.BLOGSPOT.NO
1
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση · Αφαίρεση προεπισκόπησης · 5 ημέρες
βασιλης παπαδολιας
βασιλης παπαδολιας AN ΔΕΝ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ..ΑΝ ΠΑΛΙ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΟΛΑ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ .
2
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση · 4 ημέρες
Giorgos Bourekas
Giorgos Bourekas λες στους ηλιθιους καταψηφιστε τα μνημονιακα τουλαχιστον κομματα να φυγουν και σου λενε και ποιον να βγαλουμε..οι ηλιθιοι που βλεπουν να ερχεται η 300ευρω συνταξη
1
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση · 4 ημέρες
Ο χρήστης Dimitris Tsimpouris απάντησε · 1 απάντηση
Lia Stoi
Lia Stoi Δεν ειναι μονο τα κομματα , ειναι πολλα.
1
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις · Απάντηση · 4 ημέρες
Dimitris Tsimpouris
Γράψτε ένα σχόλιο...
Δείτε περισσότερες πρόσφατες ανακοινώσεις
ΔΥΟ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ
Μια τυχαία συνάντηση φίλων έδωσε την ευκαιρία να συζητηθούν ιδέες απλές Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι δε σκέπτονται τίποτε άλλο παρά μόνο την Ελλάδα μας.
Σας τις παραθέτω…
Βαρύ το φορτίο που κουβαλάς μάνα Ελλάδα και δε μπορώ να το σηκώσω.
Με γέννησες στην ομορφότερη χώρα του κόσμου και το όνομά σου δεν το πήρες τυχαία.
Η ιστορία σου χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Καλότυχος ο τόπος σκληρός αλλά, φωτεινός σα τον ήλιο φώτισε το πνεύμα και αποκάλυψε μεγάλες και υψηλές αλήθειες των πραγμάτων.
Οι πρόγονοί μας δημιούργησαν ένα πολιτισμό ,που φωτίζει ακόμη και θα φωτίζει και στο μέλλον την ανθρωπότητα.
Σε είπαν λίκνο πολιτισμού. Όχι τυχαία, και σε σέβονται και σε αναγνωρίζουν όλοι, που μετέρχονται της παιδείας σου, γιατί έδωσες απλόχερα το φως.
Δε κράτησες κλειστές τις πόρτες.
Οι ιεροί προγονοί μας δημιούργησαν, γλώσσα, γραφή, φιλοσοφία, επιστήμες, τέχνες, θέατρα, γλυπτική και ζωγραφική, και έδωσαν πρώτοι ουσία στις έννοιες, του κάλλους, της ψυχής, του πνεύματος, αλλά και της ύλης.
Έδωσαν πρώτοι αυτοί, πολιτική και κοινωνική ταυτότητα συνάμα δε και την ερωτική στο θνητό άνθρωπο.
Δημιούργησαν θεούς και ημίθεους, μα πάνω από όλα έδωσαν σάρκα και οστά στις αφηρημένες έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Έστησαν ένα ολόκληρο οικοδόμημα σε γερές βάσεις, που και να γκρεμιστεί θα φωτίζει αιώνια την ανθρωπότητα.
Δημιουργοί πολιτισμού σε Ανατολή και Δύση, με χιλιάδες πόλεις, χιλιάδες σχολές, χιλιάδες θέατρα, χιλιάδες θεούς και ημίθεους.
Και ερωτάται, ολοκληρώσαμε τον ιστορικό μας κύκλο;
Μερικοί λένε ναι, τον ολοκληρώσαμε.
Εμείς λέμε πως όχι, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμη. Έχουμε χρέος και ευθύνη.
Όταν έχεις τη τύχη να πατάς, να ζεις και να αναπνέεις μέσα σε ένα χώρο ιερό, όπου κάθε σπιθαμή γης κρύβει και ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορικής μνήμης και είσαι φυσικός κληρονόμος, εσύ ως Έλληνας, έχεις χρέος, έχεις ευθύνη.
Έχεις χρέος και ευθύνη να διατηρήσεις τη γλώσσα σου, να μάθεις για τη ράτσα σου, τη φυλή σου, το γένος σου, να μελετήσεις και να γίνεις κοινωνός και μεταλαμπαδευτής όλων όσων κληρονόμησες, γιατί αυτά ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα.
Μεγάλα και αναλλοίωτα όσα μας κληροδότησαν οι προγονοί μας.
Βαρύ το φορτίο και η ευθύνη μας να τα διαφυλάξουμε.
Σ΄αυτό το σημείο τίθεται ένα ερώτημα. ΠΩΣ;
Πως δηλαδή η Ελλάδα μας θα συνεχίσει να παίζει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο, που της αξίζει, μέσα στις συνθήκες του σήμερα;
Ας προσγειωθούμε λοιπόν στο σήμερα.
Μετά από το 1821 έχουμε δημιουργήσει ένα νέο οριοθετημένο κράτος μέσα στο χώρο της Βαλκανικής χερσονήσου, λέγεται μάλιστα, έστω και κάτω από τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες , ότι αποτελούμε ένα χώρο σταθερότητας και ομαλότητας σε σύγκριση με τους γείτονες.
Προς Βορρά γείτονες που μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους. Προς Ανατολάς ο αιώνιος άσπονδος γείτονας φίλος που λέγεται Τουρκία.
Εμείς με τη αδελφή μας Κύπρο, έστω και διαμελισμένη ακόμη αποτελούμε μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Τα συμφέροντα των ισχυρών πολλαπλασιάστηκαν , ύστερα μάλιστα από την ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων γαιανθράκων και φυσικού αερίου στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.
Αυτό είναι το κομβικό σημείο. Τα μεγάλα συμφέροντα.
Όλοι οι ισχυροί βλέπουν την Ελλάδα ως τυχερή χώρα και όλοι την θέλουν ως φίλη ή ερωμένη.
Και όταν τα συμφέροντα είναι μεγάλα ασφαλώς και οι πιέσεις είναι μεγάλες, από τους ισχυρούς.
Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει ένα νέο κεφάλαιο για τις δυο χώρες, αλλά και για τις γείτονες , που εποφθαλμιούν ανά πάσα στιγμή στη νομή της πίττας.
Γνωστές οι προκλήσεις και οι δηλώσεις της φίλης Τουρκίας εδώ και χρόνια για το λάθος δήθεν της συνθήκης της Λωζάνης , ως και της αμφισβήτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Μέγα γεωπολιτικό - γεωστρατηγικό πρόβλημα, το οποίο απαιτεί λεπτούς χειρισμούς σε διπλωματικό και διεθνές επίπεδο.
Από το σημείο αυτό που βρισκόμαστε σήμερα δόθηκε η ευκαιρία να σκεφθούμε, πότε μια χώρα σαν τη δική μας, είχε αποτελέσει κοινό στόχο πολλών άσπονδων γειτόνων και εραστών συνάμα.
Η ΕΛΒΕΤΙΑ…
Στη καρδιά της Ευρώπης αποτελούσε πάντοτε το μήλο της έριδος για όλες τις μεγάλες δυνάμεις από τον 18 ο αιώνα, οι οποίες διεκδικούσαν την προσάρτησή της ο κάθε ένας από τη μεριά του για ξεχωριστούς ιστορικούς λόγους.
Τότε για καλή τύχη του Ελβετικού λαού ο Έλληνας Καποδίστριας, κόμης και αντιπρόσωπος της Ρωσικής αυλής, με αυξημένες αρμοδιότητες κατάφερε μέσα σε ένα κλίμα γενικής αναστάτωσης στην Ευρώπη να δώσει λύση στο πρόβλημα, όπως παρακάτω:
Για να τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά, το κείμενο αυτό γράφεται διότι σαν σήμερα το 1817, ο Ιωάννης Καποδίστριας λαμβάνει την ελβετική υπηκοότητα σε αναγνώριση της συμβολής του στη δημιουργία του ομοσπονδιακού συστήματος της Ελβετίας.
Το 1798, η Γαλλία εισβάλει και κατακτά την Ελβετία την οποία όμως δεν προσάρτησε, αλλά διαμόρφωσε έτσι την διοικητική της μεταρρύθμιση, ώστε να αποτελεί ένα κρατίδιο δορυφόρο. Οι κινήσεις αυτές αλλά και οι διαθέσεις του Ναπολέοντος θορύβησαν την Ρωσία η οποία ήθελε να δει την δράση του να περιορίζεται.
Τελικά το 1813 ο Ιωάννης Καποδίστριας διορίζεται ως εκπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία. Ο Καποδίστριας συνέβαλε στην ενότητα και ανεξαρτησία του κράτους της Ελβετίας υπό την νέα της δομή, καθώς ήταν από τους εμπνευστές του διαχωρισμού της, σε 19 αυτόνομα κρατίδια, τα καντόνια. Συνεισέφερε επίσης στην διαμόρφωση του ελβετικού συντάγματος, αλλά και την μετέπειτα ουδέτερη στάση της χώρας.
Συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπίας και αργότερα εκπρόσωπος της Ρωσίας στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων το 1815, όπου πέτυχε την εξουδετέρωση της αυστριακής επιρροής, την ακεραιότητα της Γαλλίας υπό Βουρβόνο μονάρχη καθώς και την διεθνή ουδετερότητα της Ελβετίας.
Αντίστοιχα σήμερα τι μπορούμε εμείς να πετύχουμε στην Ευρωπαϊκή σκακιέρα , αλλά και στον ΟΗΕ για τη χώρα μας?
Πρώτον: Να διακηρύξουμε την ουδετερότητα της χώρας μας προς όλες τις κατευθύνσεις, την οποία θα εγγυηθούν όλα τα κράτη της Ευρώπης Ένωσης ως και του ΟΗΕ. Την πρόταση αυτή θα πρέπει να βρούμε τρόπο, ώστε να την στηρίξουν όλες οι χώρες, λόγω της ιστορικής σημασίας για το πολιτισμό που κληροδότησε σε όλο το Δυτικό και Ανατολικό κόσμο. Να γίνει κάτι ανάλογο με ότι έγινε στην Ελβετία.
Να γίνει ένας χώρος όπου εδώ θα μπορούν να ιδρύονται και να λειτουργούν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας μόνο σχολές και πανεπιστήμια από όλες τις χώρες του κόσμου. Ένα διεθνές σημείο αναφοράς πολιτισμού , αλλά και συνέχισης του σημερινού πολιτισμού με συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους για το καλό της ανθρωπότητας.
Τα σύνορα της Ελλάδας να κηρυχθούν ιερά και απαραβίαστα από όλες τις χώρες του κόσμου, ώστε η πρόσβαση να καταστεί ελεύθερη σε όλους και κάτω από ειδικό καθεστώς προστασίας και ασφάλειας, χωρίς να χαθεί η εθνική ταυτότητα του Ελληνικού στοιχείου. Απεναντίας να ενισχυθεί από ορισμένο αριθμό υπηκόων που δεν θα αλλοιώνουν και δε θα ομογενοποιούν το πληθυσμό των Ελλήνων πολιτών. Εξ άλλου θα πρέπει να διατηρηθεί η πρωτοκαθεδρία σε όλους τους τομείς της Ελληνικής επικράτειας. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι εμείς με αυτού του είδους την ουδετερότητα θα πάψουμε να υπερασπιζόμαστε τη χώρα μας από επίδοξους εχθρούς, αλλά το αντίθετο, όπως αντίστοιχα συμβαίνει και με την Ελβετία. Εκεί μετέφεραν όλες τις τράπεζες και το πλούτο των κρατών τους και όλοι την έχουν εξασφαλίσει το απαραβίαστο των συνόρων της. Εδώ εμείς σε αυτό τον ιερό χώρο πρέπει να πείσουμε όλους τους λαούς της γης ότι, μπορεί να εξασφαλιστεί η παγκόσμια ειρήνη μέσω της παιδείας των κοινωνικών επιστημών και πολιτιστικών δρώμενων. Ένα διεθνές κέντρο πολιτισμού και ειρήνης, όπου ο άνθρωπος γίνεται ανθρωπινότερος.
Η άλλη πρόταση είναι αυτή του Ρήγα Φεραίου …Για την ομοσπονδοποίηση όλων των λαών των Βαλκανίων, που είχε εκφράσει από την εποχή ακόμη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Δυσκολότερο βέβαια εγχείρημα στην σημερινή εποχή που ζούμε , αλλά όχι ακατόρθωτο, αν οι ηγέτες των Βαλκανικών κρατών δουν το μεγάλο κέρδος που θα αποκομίσουν σε όλα τα επίπεδα από μια τέτοια κίνηση.
Και οι δυο προτάσεις βέβαια είναι ετεροβαρείς και η κάθε μια απαιτεί σωστούς διπλωματικούς χειρισμούς και ισχυρούς διπλωμάτες..
Είναι σαφώς δυο προτάσεις που εξασφαλίζουν σε πολλά επίπεδα την ανάπτυξη της χώρας μας ,αλλά και το ρόλο που μπορεί να παίξει σε παγκόσμιο επίπεδο πολιτιστικά, όχι μόνο η χώρα μας, αλλά και όλες οι χώρες της Βαλκανικής.
ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΥΡΑΝΝΙΕΣ..
Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου
Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιαίς να κατοικούμε, να βλέπωμε κλαδιά,
να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμο, για τη πικρή σκλαβιά;
Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας κι όλους τους συγγενείς;
Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή.
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις και να ‘σαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψαίνουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.
Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πη,
κι αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.
Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής
Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν’ να ιδής.
Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,
σκοτώθηκαν κι’ αγάδες, με άδικον σπαθί.
Κι αμέτρητ’ άλλοι τόσοι και Τούρκοι και Ρωμιοί,
ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά ‘φορμή.
Ελάτε μ’ έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν
να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Οι νόμοι ναν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
και της πατρίδος ένας, να γένη αρχηγός.
Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
να ζούμε σαν θηρία, είν’ πλιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν
ας πούμ’ απ’ την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.
(Εδώ σηκώνονται οι πατριώται ορθοί,
και υψώνοντες τας χείρας προς τον ουρανόν,
κάμνουν τον όρκον.)
Όρκος Κατά Τυραννίας & Αναρχίας
Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
αχώριστος για ναμαι, υπό τον στρατηγόν.
Κι αν παραβώ τον όρκον, ν’ αστράψ’ ο ουρανός,
και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.
Το Τέλος Του Όρκου
Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να ‘χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζη,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.
Όσα απ’ την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά
στον τόπον του καθ’ ένας, ας έλθη τώρα πιά.
Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν
Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.
Η Ρούμελη τους κράζει, μ’ αγκάλες ανοιχτές,
τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.
Ως ποτ’ οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;
έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή
ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,
αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κι εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.
Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά
ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,
και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,
με τα άρματα στο χέρι, καθ’ ένας ας φανή,
Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.
Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
χωθήτε στο μπογάζι, μ’ εμάς και σεις μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,
σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,
καιρός ειν’ της πατριδος, ν’ ακούστε την λαλιά.
Κι οσ’ είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,
οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.
Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,
κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,
ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.
Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;
τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μη ψηφάς,
με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,
Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματα σου στείλε, κι εκείνα προσκυνούν
γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.
Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,
τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς
πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,
δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.
Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,
για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.
Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.
Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,
και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.
Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,
πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.
Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
Ο κόσμος να γλυτώση, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.
ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του κεφάλαιο Ε΄9 στις & 10-29 στο βιβλίο του- Αριστοτέλους Πολιτεία- γράφει για το τι επιδιώκουν οι τύραννοι όταν έχουν την εξουσία.
Α) Να ταπεινώσουν το φρόνημα των πολιτών, διότι ο μικρόψυχος δεν δύναται να επιβουλευθεί κανέναν.
Β) Να μη έχουν οι πολίτες εμπιστοσύνη προς αλλήλους, διότι δεν καταλύεται η τυραννία, εάν δεν αποκτήσουν οι πολίτες εμπιστοσύνη μεταξύ τους, για το λόγο αυτό καταδιώκουν ως επικίνδυνους έγκριτους πολίτες και
Γ) Η τυραννία επιδιώκει την εξασθένηση των πολιτών, καθόσον κανείς εξασθενημένος δεν επιδιώκει τα αδύνατα, και φυσικά ούτε και την κατάλυση της τυραννίας, όταν μάλιστα δεν υπάρχει η απαιτούμενη προς τούτο δύναμη και συνεχίζει:
Είς ούς μεν ούν όρους ανάγεται τα βουλήματα των τυράννων, ούτοι τρείς τυγχάνουσιν όντες. Πάντα γαρ αναγάγοι τις αν τα τυραννικά προς ταύτας τας υποθέσεις, τα μεν όπως μη πιστεύωσιν αλλήλοις , τα δ’ όπως μη δύνωνται , τα δ΄όπως μικρόν φρονώσιν.Ο μεν ούν τρόπος δι΄ού γίγνεται σωτηρία ταις τυραννίσι τοιούτος έστιν.
Έτσι οι σκέψεις των τυράννων περιορίζονται εις αυτά τα τρία κεφάλαια. , διότι όλες τις ενέργειες των τυράννων μπορεί κάποιος να τις κατατάξει σε αυτές τις τρείς βασικές αρχές: ήτοι στο να μη έχουν εμπιστοσύνη μεταξύ τους οι πολίτες, στο να μη αποκτούν την απαιτούμενη δύναμη και στο να έχουν πάντοτε μικρό και ταπεινό το φρόνημα. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη μέθοδος για διατήρηση της τυραννίας.
Μήπως στη σημερινή εποχή της άκρατης δημοκρατίας οι ομοιότητες με τα τυραννικά πολιτεύματα είναι ακριβώς οι ίδιες;
Μήπως οι κοινοβουλευτικοί μας αντιπρόσωποι λειτουργούν με το πνεύμα των τυράννων προκειμένου να διατηρούν τα προνόμια και την εξουσία τους, όπως έκαναν και στο παρελθόν όλοι οι τύραννοι;
Μήπως τις τρείς βασικές αρχές, εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτών, εξασθένηση – φτωχοποίηση και ταπεινό φρόνημα τις κάνουν πράξη σε όλα τα δημοκρατικά δήθεν πολιτεύματα;
Μήπως η δημοκρατία έχει μετατραπεί σε τυραννία;
Αυτά για σήμερα αγαπητοί μου συμπολίτες….
Όσοι καταλάβαμε, καταλάβαμε, οι υπόλοιποι που δεν καταλάβανε, ας τρέξουν να ενταχθούν στο νέο πολίτευμα της τυραννικής δημοκρατίας, γιατί και την εμπιστοσύνη μεταξύ τους έχουν χάσει και έχουν εξασθενήσει και το φρόνημά τους έχουν απολέσει.
Αυτοί οι συμπολίτες μας που δεν κατάλαβαν τίποτα από τα παραπάνω, θα συνεχίσουν ως οι κύριοι υποστηρικτές και βαστάζοι των νέων τυράννων, και με τη θέλησή τους θα μετατρέπουν τη δημοκρατία σε τυραννία..AIΓΙΝΑ 23-3-2017..
ΑΝΕΒΑΣΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΦΤΙΑΞΩ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ...ΤΟ ΕΚΛΕΨΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΦΙΛΗΣ...ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ..
13 λεπτά ·
ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΥΣ
Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι; που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ' αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψιθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!....
Συγκλονιστικό / διαχρονικό ποίημα του Αζίζ Νεσίν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
