AΝΑΡΤΗΣΗ ΛΟΓΩ ΘΥΜΟΥ.. ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ !... ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΠΟΥ ΟΙ "ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ" ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ "ΑΓΙΑ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ" ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ... ΟΝΤΩΣ , ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ !!! ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΙΑΤΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ,ΠΟΥ ΒΛΑΠΤΕΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ... ΔΙΟΤΙ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ,ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΊΜΕΝΆ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ "ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΟΥΣ", ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΙΑ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΥΠΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ !!! ΔΙΟΤΙ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΤΑ ΕΔΩ ΤΑ ΑΙΣΧΗ : Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος: <<Η σοφία των Ελλήνων είναι τύφος... Οι Έλληνες είναι αλαζόνες...δεισιδαίμονες...αυθάδεις...>>. <<Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου>>. Μέγας Βασίλειος: <<Είναι εχθροί οι Έλληνες...διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”>>. <<Προσταγή! Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων…τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν>>. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: <<Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΟΥΣ>>.... <>. <<Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της Παλαιάς Διαθήκης), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων>>.... ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΟΣ , Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ "ΑΓΙΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ " ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ....:<<Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια;>>...<<Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων);>>....<<Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι' αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα... >>... ΧΑΘΗΚΑΝ , ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΑ , ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΑΡΑ ΣΑΣ ΦΡΟΝΤΙΣΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΑΦΑΝΙΣΕΤΕ! ΤΟΝ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΩΝ ΛΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΜΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΩΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ! ΠΕΡΙΓΕΛΟΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΓΙΝΑΤΕ ΕΣΕΙΣ,ΟΙ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ, ΠΟΥ ΧΛΕΥΑΖΕΤΕ ΤΗΝ ΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ! <<Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου>>, ΔΗΛΩΝΕΤΕ ΞΕΔΙΑΝΤΡΩΠΑ , ΑΘΛΙΑ ΑΝΘΡΩΠΑΡΙΑ... ΚΑΙ ΩΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΤΕ ΤΟ ΔΡΙΜΥ ΚΑΤΗΓΟΡΩ: <<Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο>>.....

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΙΣ 4-2-2018. Σκέφθηκα ΟΤΙ…. Aν μιλούσα στο συλλαλητήριο της Αθήνας ως ένας απλός πολίτης, τι θα έλεγα στους συμπολίτες μου? Θα έλεγα λοιπόν. Συμπολίτες μου, Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα των Ελλήνων πολιτών.. Σήμερα οι πολίτες της Ελλάδας για πρώτη φορά επαναστατούμε ειρηνικά χωρίς αρχηγούς, κομματάρχες και εθνοσωτήρες… Σήμερα με την ειρηνική μας παρουσία θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι, ο κυρίαρχος λαός έπαψε να είναι υπήκοος και εντολοδόχος των αιρετών κυβερνώντων… Είμαστε οι εντολείς πολίτες και εντολοδόχοι είστε εσείς οι αιρετοί μας άρχοντες… Ας το καταλάβετε επιτέλους όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί με τα κόμματά σας.. Ανεχθήκαμε χιλιάδες χρόνια μια ολιγαρχικού τύπου κομματοκρατία , που της δώσατε το όνομα δημοκρατία και όλοι εμείς οι πολίτες είμαστε στο περιθώριο, ως απλοί θεατές. Ανεχθήκαμε δουλεία, ύβρεις, εξευτελισμούς, ήττες, οικονομικές και κοινωνικές συμφορές και σιωπήσαμε… Χωρίς δικιά μας ευθύνη. Μόνοι σας αποφασίζατε πάντοτε χωρίς εμάς για μας. Κανένας από όλους σας πολιτικοί άρχοντες δεν λογοδότησε ποτέ στο λαό… Είχατε το αλάθητο του Πάπα και την αιώνια δικαιολογία , <όταν έλθουν οι εκλογές αλλάχτε μας, γιατί όλες οι πράξεις και οι παραλείψεις μας είχαν και έχουν μόνον πολιτικό κόστος>… Γιατί άραγε?? Γιατί στις ολιγαρχικές δημοκρατίες από εντολοδόχοι μετατραπήκατε σε εντολείς. Και σήμερα χωρίς αιδώ συναποφασίζετε οι 300 για ένα ύψιστης σημασίας εθνικό θέμα ξεπουλώντας την ιστορία μας, το πολιτισμό μας, το μέλλον της χώρας μας κάνοντας λογοπαίγνια μέσα και έξω από τη Βουλή στα δικά σας μέσα Μαζικού εκμαυλισμού και προπαγάνδας. Ακούστε έστω για τελευταία φορά ότι εμείς , οι Έλληνες, δεν είχαμε ποτέ μόνιμους αρχηγούς, ιερό βιβλίο και ταμπού. Πάνω σε αυτές τις τρεις αρνήσεις οικοδομήσαμε τη δημοκρατία με την ελευθερία και τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. Ακούστε δημοκράτορες πολιτικοί όλων των παρατάξεων. Σήμερα δεν καταφέρατε να μας καπελώσετε… Σήμερα μιλά η περήφανη και γενναία ψυχή των Ελλήνων με μια φωνή και απαιτεί…. δεν επαιτεί… να ρωτήσετε ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, εάν οι σημερινοί Έλληνες θέλουμε να δώσουμε το όνομα Μακεδονία με οποιοδήποτε προσδιορισμό σε μια γειτονική χώρα , που αυθαίρετα εδώ και 78 χρόνια επιθυμούν από Σλάβοι να προσδιοριστούν ως Μακεδόνες. Αρκετά λάθη σας συγχωρήσαμε, άλλα δε συγχωρούμε..Αρκετά.. Σήμερα δεν θέλουμε αντιπροσώπους των κομμάτων να μιλήσουνε… Σήμερα μιλά ο λαός… Δε κάνουμε διαδήλωση για κοινωνικές παροχές, σήμερα και μετά θα μας βρείτε μπροστά σας. Δε θα επιτρέψουμε άλλο εθνικό ξεπούλημα και εξευτελισμό. Σήμερα μιλούν οι Έλληνες πατριώτες και όχι οι εθνικιστές όπως συνήθως μας αποκαλείτε χωρίς ντροπή. Η προδοσία σας δε θα περάσει…. Ως εδώ και μη παρέκει… Φωνή λαού οργή θεού!! Σήμερα με τούτο το συλλαλητήριο ανασταίνουμε τη πραγματική δημοκρατία μας.. Μάθετε κάτι ακόμη: < οι λαοί ούτε φοβούνται, ούτε εκβιάζονται, ούτε εξαγοράζονται…. Οι ηγέτες τους όμως και φοβούνται και εκβιάζονται και εξαγοράζονται>. Οι λαοί όλου του κόσμου με τους πολέμους δεν υποδουλώνονται …. Αφεντικά αλλάζουν και πάλι από την αρχή.. Φθάνει η πατριδοκαπηλία σας και ο εθνομηδενισμός σας. Μη τολμήσετε … Η ιστορία μπορεί να σας ξεχάσει ο λαός όμως ποτέ.. Τις Θερμοπύλες τις φυλάμε εμείς ο λαός, όχι εσείς. Εσείς απλά θα υπακούσετε στη θέλησή μας. Αν σας έχει απομείνει ακόμη λίγη τσίπα επαγγελματίες πολιτικοί σκεφθείτε έστω και τη τελευταία στιγμή. Διαφορετικά η οργή του λαού θα είναι αδέκαστη και πολύ σκληρή απέναντί σας.. Έχετε καταλύσει κάθε έννοια δικαίου τα τελευταία χρόνια και δεν έχετε ακούσει ακόμα τα τύμπανα που κτυπούν για όλους σας.. Ακούστε για τελευταία φορά… Ότι είστε εντολοδόχοι και όχι εντολείς. Έχετε απαξιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων πολιτών. Μας προδώσατε , μας εμπαίξατε, μας εκμαυλίσατε πολιτικά και ηθικά δε θα σας επιτρέψουμε όμως ατιμώρητα να μας ξεπουλήσετε. Εμείς τα εκατομμύρια των πολιτών του Ελληνικού Έθνους μέσα και έξω από την Ελλάδα είμαστε οι αφέντες και όχι εσείς… Εμείς δίνουμε νεκρούς στους πολέμους και όχι εσείς.. Εσείς μόνο εκτελείτε, τίποτε περισσότερο. Το καταλάβατε ή όχι? ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ..ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ.. ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΙΛΙΑ ΝΟΗΜΑΤΑ... Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλ Τύπος: «Συνταξιοδοτική» «Αποχαιρετισμός στα όπλα»! «Το παρόν φύλλον είναι το τελευταίον μετά 31 χρόνια συνεχούς προσφοράς» Αυτή τη μελαγχολική γνωστοποίηση κάνει η: «Μηνιαία Εφημερίδα για τους Συνταξιούχους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (στο κύκνειο άσμα της του μηνός Ιουλίου 2017). Χρόνια και χρόνια η: «Ιδιοκτήτης-Εκδότης-Διευθυντής Λεμονιά-Ευαγγελία Παπανικολάου συμπλήρωνε τα μηνιάτικα ελλείμματα της εφημερίδας για να υπερασπίζεται τα κάθε λογής ατομικά και κλαδικά συμφέροντα του κόσμου της τοπικής αυτοδιοίκησης και των συνταξιούχων ειδικότερα. Χρόνια και χρόνια, νύχτες και ημέρες, ο λογοτέχνης, ερευνητής και συγγραφέας Μιχάλης Στρατουδάκης διέθετε αμισθί τον επιστημονικό και πνευματικό του μόχθο, ως συνταξιούχος ΟΤΑ, να φέρει στο φως τα προβλήματα του κόσμου των συναδέλφων του, να τα φωτίσει, να τα ερμηνεύσει, να τα προβάλει, υπερασπιζόμενος τον μόχθο της εργασίας τους! Εκ των πραγμάτων ήταν υποχρεωμένος να έρχεται σε σύγκρουση με την κάθε φορά εκτελεστική εξουσία και να γίνεται αντιπαθής και άρα να δυναμιτίζει τις πελατειακές σχέσεις εκουσίως. Ήταν μια πολύχρονη συνειδητή επιλογή όχι συνήθης παρά τοις Έλλησι που, κατά κανόνα, δεν ενδιαφέρονται παρά για το σαρκιόν τους και χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο το κόμμα. Ήταν αυτό που περιφρονούσε ο Στρατουδάκης γιατί, πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ήθελε να είναι ΠΟΛΙΤΗΣ, με την αληθινή έννοια του όρου, η οποία κατά κανόνα είναι η μεγάλη άγνωστη στην Ελλάδα των κοπριτών (το τι είναι και το τι σημαίνει ΠΟΛΙΤΗΣ βλ. το πρόσφατο έργο μου: «Η έννοια του πολίτη στον Αριστοτέλη και στη σύγχρονη Ελλάδα», εκδ. «Το Αντίδοτον» (Γιώργος Δημητρούλιας), Καλαμάτα 2017. Σίγασε, λοιπόν, και η «Συνταξιοδοτική» γιατί δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι των ΟΤΑ δεν πλήρωναν την ετήσια συνδρομή των 20 ευρώ!!! Παρακολουθώντας από χρόνια την εφημερίδα διαπίστωνα και την παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος για τα γραφόμενα, με τα οποία ο Στρατουδάκης προσπαθούσε να τους ενημερώσει και να τους ξυπνήσει! Σπανίως, πολύ σπανίως, έβλεπε το φως της δημοσιότητας κάποια σκέψη τους ή πρόταση. Κοινωνική χλωροφορμίαση! Θα συνεχίσουν λοιπόν να «ενημερώνονται» από τα «βοθροκάναλα» και τον εξωνημένο Τύπο. Και να τρέχουν στις κάλπες για να ψηφίζουν τους κομματικούς νταβατζήδες! Άντε, γρήγορα, ραντεβού στα θυμαράκια. Έρρωσο Μιχάλη Στρατουδάκη και τους θεσμούς χαιρετισμούς στην ιδιοκτήτρια Λεμονιά Παπανικολάου, που δεν είχα την τιμή να γνωρίσω. Διέθετε τα χρήματα της για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα δυστυχισμένων συνταξιούχων, οι οποίοι ασχολούνται με το «Σερβάϊβορ» του ΣΚΑΪ ή κάπως έτσι! Αθήνα 22/12/2017 Πολιτικές Υποθήκες: Μακρυγιάννης: «Αυτήν οι που καταφάνισαν την πατρίδα, βάνουν τους δούλους τους και κόλακές τους, εκείνους οπούχουν ίσια την αρετή και αγώνες, και τους εγκωμιάζουν εις εφημερίδες κάθε ολίγον και φκιάνουν και ιστορίες». Ο ίδιος: «Οι φίλοι του στουριουγράφου έχουν όνομα, εκείνοι όπου δεν είναι της φατριάς του δεν έχουν όνομα». Ο ίδιος: «Όποιος δεν είναι εις την σημαία του Μαυροκορδάτου, φατριαστής κι’ Αγγλιστής, Κωλέτη και Γαλλιστής, Μεταξά και Ρουσιστής και είναι Έλληνας δια την πατρίδα του και θρησκεία του, αυτά παθαίνει». Ο ίδιος: «Και δια να μιλώ την αλήθεια κατατρέχουμαι κι’ από βασιλέα κι’ από προκομμένους. Θέλουν την Αλήθεια, κι’ όποιος την ειπή κιντυνεύει. Αλήθεια, αλήθεια, πικριά οπού είσαι. Ούτε οι βασιλείς σε ζυγώνουν ούτε οι προκομμένοι. Μόνον ρωτούν για σένα κι’ ύστερα σε κατατρέχουν». («Απομνημονεύματα»)

ΠΕΡΙ ΑΠΑΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ...ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Η μεγάλη απάτη του δημόσιου χρέους που αλάφρυνε τα χρέη των τραπεζών. Ο καλός φίλος και γνωστός οικονομολόγος Σπύρος Λαβδιώτης -υπέρμαχος της επαναφοράς της δραχμούλας– μου έστειλε μια συνοπτική ανάλυση με τίτλο: «Πως βαπτίστηκαν οι ζημιές των τραπεζών σε Δημόσιο Χρέος». Διαβάζεις και αγανακτείς. Διαβάζεις και απορείς και νιώθεις ηλίθιος μπροστά σ’ αυτό το όργιο που αλέθει λαό, πατρίδα, οικονομία και ηθική. Από το οικονομικό αυτό αποκαλυπτικό ντοκουμέντο μεταφέρω μόνο τούτες τις αράδες και όποιος δεν είναι πολιτικός πίθηκος, θα καταλάβει το μέγεθος της πολιτικής προστυχιάς, των «ηγετών» που ψηφίζουν οι σάπιες λαϊκές μάζες. Αντιγράφω: «Η μετονομασία του χρέους των ιδιωτικών τραπεζών σε δημόσιο χρέος και η μεταβίβαση του στους προϋπολογισμούς του κράτους αποτελεί μια από τις μελανές σελίδες της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδας…» Αυτή η πρόστυχη μετακύλιση του χρέους των τραπεζών στις πλάτες του πεινασμένου λαού – καλά του κάνουν αφού το τραβά ο οργανισμός του – ανέρχεται στο αστρονομικό ποσόν των 238 δις ευρώ, μόνο στην περίοδο 2010 – 2012. (Αναλυτικά στοιχεία, με την παράθεση ειδικών νόμων και ποσών δείτε στην ιστοσελίδα του Σπύρου Λαβδιώτη, όπως τη διαβάζετε) Ως προς τον γράφοντα, εδώ και χρόνια διατυπώνει την άποψη ότι: Δεν έχουμε κράτος. Δεν έχουμε Δικαιοσύνη. Δεν έχουμε λαό να διεκδικήσει ούτε την ελευθερία του ούτε την βιολογική του ύπαρξη. (βλ. τα άρθρα μου: «Ο δωσίλογος λαός» στα «Πολιτικά Θέματα» της 18-6-1993, και «Αυτόν το σάπιο λαό ποιος θα τον αγοράσει;», στα «Πολιτικά Θέματα» της 3-10-2003, - «Η μετάλλαξη των Ελλήνων και ο επερχόμενος εθνικός αφανισμός», στα «Πολιτικά Θέματα», της 7-12-2003 και: «Εισαγωγή λαού», στα ίδια, της 9-1-2004). Οι πάντες στη σιωπή. Τώρα ήρθε η ώρα της σκληρής πληρωμής! Έρρωσο Λαβδιώτη! Y.Γ. Μετά τη χάραξη αυτών των γραμμών, ο Λαβδιώτης διαπραγματευόμενος το θέμα «πως οι ζημιές των τραπεζών βαπτίστηκαν Δημόσιο χρέος», σε ομιλία του που έκανε στην ΕΣΗΕΑ, στις 14 Δεκεμβρίου, κατέθεσε και τους συγκεκριμένους νόμους και τα άρθρα τους και κατά τα ποσά των δις ευρώ, «που χορηγήθηκαν στις τράπεζες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου μέχρι το 2012» και ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 238 δις και «υπερβαίνουν τώρα τα 250 δις» (οι αναφερόμενοι νόμοι ψηφίστηκαν στα χρόνια 2010-2012 από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.). Από όσα γνωρίζει ο γράφων, πρώτη φορά στην οικονομική πολιτική των κρατών, οι πεινασμένοι κάνουν ελεημοσύνη στους τραπεζίτες με τόσα αστρονομικά ποσά! Αθήνα 19/12/2017 Πολιτικές υποθήκες Κ. Μαρξ: «Το τι είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από τη συνείδησή τους, αλλά αντίθετα το κοινωνικό τους είναι καθορίζει τη συνείδησή τους» Πρόκειται για την μαρξική ερμηνεία της πολιτικής κωλοτούμπας, η οποία γίνεται στο έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», εκδ. β΄ «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 45 επ. στο κεφάλαιο: «Οι Τρόποι διαμόρφωσης της συνείδησης». Κλασσικό παράδειγμα οι χαιρετισμοί της αρχηγού του ‘’νέου’’ ΠΑΣΟΚ και του ‘’ΠΟΤΑΜΙΟΥ’’ στο συνέδριο της Ν.Δ. Γ. Γκεμπελς: «Με την προπαγάνδα πήραμε την εξουσία, με την προπαγάνδα θα την κρατήσουμε». Είναι η μέθοδος την οποία εφάρμοσαν και εφαρμόζουν με θρησκευτική ευλάβεια, όλα τα εν Ελλάδι πολιτικά κόμματα, που ζουν και δρουν κάτω από τον αντιδημοκρατικό οδοστρωτήρα του εθνοκτόνου και κοινωνιοκτόνου λαϊκισμού. (Περισσότερα στο έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2002, σελ. 48 επ. στο κεφάλαιο: «Η Προπαγάνδα στην αρχαιότητα και το σύγχρονο κόσμο»). Δίδαγμα ιστορικό και πολιτικό: Πολιτικό κόμμα χωρίς προπαγάνδα και λαϊκισμό δεν επιβιώνει και δε βλέπει εξουσία χωρίς απάτη. Τα αντιθέτως λεγόμενα είναι διπλή απάτη. Κλασσικό παράδειγμα ο αρχηγός της Ν.Δ. που υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων της Ελλάδας, χωρίς ντροπή.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΨΗ... ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΕΝΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ.... Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Η ατελέσφορη έκκληση του μακαριστού Χριστόδουλου – ο μύθος του Δία – η υποκρισία των πιστών και η τιμωρός ώρα του Κιμ Γιονγκ Ουν. Στις 6 Δεκεμβρίου 1992 ο τότε μητροπολίτης Δημητριάδος Χριστόδουλος, δημοσιεύει ένα πύρηνο άρθρο κατά της διαφθοράς στην εφημερίδα «Το Βήμα», με τον τίτλο: «Η έκπτωση του Ήθους». Ήταν τότε που με τον παλαίμαχο αγωνιστή και δημοσιογράφο και εκδότη του εβδομαδιαίου περιοδικού «Πολιτικά Θέματα» Κώστα Κύρκο αρχίσαμε την ίδρυση της πρώτης «Κίνησης Ενεργών Πολιτών» στην Ελλάδα. Το κείμενο του μητροπολίτη συγκλονιστικό: Καυτηρίαζε τη σήψη και τη διαφθορά που φούντωνε στην Ελλάδα – τώρα είναι πολύ χειρότερη – και καλούσε τους πιστούς σε αντίσταση! Ο γράφων ως πρόεδρος της Κ.Ε.Π., του απηύθυνε αμέσως την «Ανοιχτή επιστολή - πρόσκληση», η οποία δημοσιεύθηκε ολοσέλιδα στο περιοδικό της 11ης Δεκεμβρίου 1992. Σ’ αυτή την επιστολή – πρόσκληση, που την έστειλα συστημένη στον παραλήπτη, του έγραφα και τούτα: «Το άρθρο σας αποτελεί πραγματικά μια ζείδωρη πνοή, μέσα στο αποπνικτικό νοσηρό πολιτικό μας σύστημα…η σημερινή, άθλια και εθνικά επικίνδυνη κατάσταση, όπως την περιγράφετε οφείλεται, κατά κύριο λόγο στους «εθνικούς» ταγούς…πολύ εύστοχα και παραστατικά κάνετε λόγο για «χορό των κολασμένων» και για θανατηφόρο του ήθους ιό που απειλεί την ουσιαστική μας υπόσταση». Συνέχιζα: «..ο γράφων που πιστεύει πως δεν διαθέτει τα εφόδια εκείνα τα οποία συγκροτούν την έννοια του καλού χριστιανού… και μπορεί κανείς να μη φοβάται το Θεό και να είναι αγαθός, καλός και τίμιος και άρα στην ουσία πραγματικός χριστιανός ενώ το αντίθετο συμβαίνει σε πολλούς που σταυροκοπιούνται…Οι πιο πολλοί αμαρτωλοί της εξουσίας προέρχονται απ’ αυτούς…». Προχωρώντας έγραφα: «Ούτως εχόντων των πραγμάτων εκείνο το οποίο οφείλουμε να επιδιώξουμε είναι η αναστήλωση των κατεδαφισθέντων εθνικών αξιών και εθνικών ιδανικών χωρίς τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει Ελλάδα…Προς αυτούς τους βασικούς άξονες κινείται και η Κ.Ε.Π…διαβάζοντας κανείς το άρθρο σας έχει την εντύπωση ότι το γράφετε εξ’ ονόματος της Κ.Ε.Π. και συνεπώς το μόνο που μας μένει είναι η κοινή πρακτική δράση… Όταν η Ελλάδα πνέει τα λοίσθια η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να σιωπά». Καλούσα, λοιπόν, τον Παπά, τον οποίο φαντάστηκα ως νέο Παπαφλέσσα να ανεβαίνει με τη ρομφαία από το Βόλο προς τη Μέκκα της διαφθοράς και να πολεμάμε μαζί τους διεφθαρμένους. Ανταποκρίθηκε αμέσως και τα Χριστούγεννα μου έστειλε χειρόγραφη επιστολή, με θεματολογία, η οποία κατέληγε: «Αποδέχομαι κατά ταύτα την πρόσκληση σας και ελπίζω εις πρώτην συνάντησιν να καταστρώσουμε ένα πρόγραμμα δράσης» και τελείωνε: «Σταθείτε όρθιοι στην έπαλξη σας Μη φοβάσθε τον Αλάστωρα = που λεηλατεί τις ψυχές». Δυστυχώς, όμως, αναζητώντας τον νέο Παπαφλέσσα δεν κατέστη δυνατόν να επικοινωνήσω. Εξαφανίσθηκε. Άγνωστο γιατί! (Την επιστολή μου – πρόσκληση και φωτοτυπία της θερμής απαντήσεως του μακαριστού Ιεράρχη βλ. στο έργο μου: «Κριτικά Κείμενα» εκδ. «Πελασγός» -Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 15-20). Ομολογώ ότι τόσο ο γράφων όσο και ο φίλος και μακαρίτης Κώστας Κύρκος στηρίζαμε πολλές ελπίδες για κάτι καινούργιο στην Ελλάδα με μπροστάρη τον … Παπαφλέσσα! Λίγο αργότερα, επισκεφθήκαμε τον Μίκη Θεοδωράκη στο σπίτι του – μετά την παραίτηση του από το αξίωμα του Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου - και του προτείναμε ν’ αναλάβει επικεφαλής της προσπάθειας στην κίνηση ενεργών πολιτών. Βρήκε την ιδέα «θαυμάσια» λέγοντας ότι η Ελλάδα «χρειάζεται ένα εθνικό ΣΟΚ», και μας ζήτησε χρόνο μερικών ημερών.(Δεν τον καταγράψαμε με κοριό). Δυστυχώς τον χάσαμε κι αυτόν! (Για το ζήτημα αυτό βλ. το πιο πάνω έργο μου σελ. 21-24, όπου το κείμενο: «Το κίνημα πολιτών του Μίκη»). Και κάποιοι άλλοι ήταν γνώστες της Κ.Ε.Π., που ενδύθηκε με το νομικό μανδύα του Σωματείου (Αριθ. Αποφ. 498/1994) αλλά προτίμησαν, όπως και ο Μίκης, να ιδρύσουν κινήσεις πολιτών μετά από πολλά χρόνια (βλ. το άρθρο μου: «Γιατί απέτυχαν οι κινήσεις πολιτών», στο πιο πάνω έργο μου, σελ. 11-14). Χαμένος χρόνος και απροθυμία νέων ανθρώπων – όχι πολιτών – είχαν ως συνέπεια κοινωνιοκτόνο και δημοκρατιοκτόνο την παραγωγή κοπριτών και όχι αληθινών πολιτών. (Την ανυπαρξία πολιτών βλ. στη σειρά άρθρων μου στα «Πολιτικά Θέματα», από 15-5-1992 έως 26-6-1992, όπου και το κείμενο μου: «Ο Δεκάλογος του Πολίτη» (Αναδημοσιεύονται στον Α΄ τόμο του συλλογικού μου έργου: «Πολιτική και Κοινωνία στην Ελλάδα του Λαϊκισμού», εκδ. «Πολιτικά Θέματα», 2003, σελ. 112-138, με τον γενικό τίτλο: «Η Ελλάδα χωρίς πολίτες»). Οι πολιτικάντηδες αναμασούν τα τελευταία χρόνια τον «πολίτη», ενώ αυτός είναι σπάνιο είδος. Άλλο πολίτης και εντελώς άλλο ο κοπρίτης του Πάγκαλου που «μαζί τα τρώνε»! Με την ευκαιρία, όποιος ενδιαφέρεται να μάθει για το εννοιολογικό και ουσιαστικό περιεχόμενο του πολίτη – ο οποίος γίνεται ενώ ο άνθρωπος γεννιέται – ας δώσει 5 ευρώ να προμηθευτεί το έργο μου: «Η έννοια του πολίτη στον Αριστοτέλη και στη σύγχρονη Ελλάδα» (εκδ. «Το Αντίδοτον» - Γ. Δημητρούλιας – Καλαμάτα, 2017, τηλ. 6938330100) και στον εκδοτικό οίκο «Πελασγός» - Γιαννάκενας, Χαρ. Τρικούπη 14, εντός Στοάς. Με τους κοπρίτες, λοιπόν, και τους «καλούς χριστιανούς», που αναπαράγουν τους πολιτικούς βόθρους σαράντα τόσα χρόνια, οι Έλληνες «είναι πνιγμένοι στα σκατά» - όπως μας είπε ο … σοσιαλιστής Τραπεζίτης Στρος Καν – και η Ελλάδα κατέχει τα σκήπτρα της διαφθοράς και της μίζας στην Υφήλιο εν μέσω απολύτου και πολυεπίπεδης χρεωκοπίας! Πρώτοι και καλύτεροι η πλειοψηφία των Ορθοδόξων Ελλήνων Χριστιανών, οι οποίοι ενώ ορκίζονταν ότι «δεν ζούμε χωρίς το Χ.Ο. στις ταυτότητες», ψήφιζαν και ψηφίζουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ που το κατάργησαν! Ποιος δεν θυμάται τα οργισμένα εκατομμύρια… «πιστών» στα συλλαλητήρια και ποιος δεν θυμάται τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Κ. Καραμανλή (του νεότερου) μετά της συζύγου του να…υπογράφουν εναντίων της καταργήσεως του Χ.Ο.! Γιατί εξαπατούν τόσο ασύστολα το…θρησκευτικό συναίσθημα το οποίο διατείνονται οι ψηφοφόροι τους ότι διαθέτουν; Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Ζούμε, λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια σε απόλυτη, πολιτική, κοινωνική και ηθική σήψη, η οποία ανταποκρίνεται στον πανάρχαιο ελληνικό μύθο που λέει: «Περνώντας οι γενιές τραβάνε στο χειρότερο. Θα φτάσει τότε ένας καιρός, που οι άνθρωποι, σε φοβερή κατάντια, θα λατρεύουν τη δύναμη. Θα λένε πως μονάχα η δύναμη είναι δίκιο και το αγαθό κανένας δεν θα σέβεται. Στο τέλος, όταν δε θα υπάρχει αγανάκτηση για το άδικο κι’ ούτε ντροπή μπροστά στην αθλιότητα, ο Δίας θα τους αφανίσει όλους»! Ο μύθος όμως έδινε μια διέξοδο και μια ελπίδα για την αποφυγή του αφανισμού του ανθρώπινου γένους. Κατέληγε: «Κι’ όμως μπορεί να γίνει κάτι. Μπορεί αν οι απλοί άνθρωποι σηκωθούνε και ρίξουνε τους κυβερνήτες που τους ποδοπάτησαν» (Αναφέρεται από τον κοινωνικό φιλόσοφο Εριχ Φρομ στο έργο του: «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας» εκδ. «Μπουκουμάνη», Αθήνα 1977, σελ. 21) Όμως – χρόνια το γράφω – ο γονατισμένος λαός και το αυξανόμενο κουρελοπρολεταριάτο δεν τολμούν να σηκωθούν όρθιοι. Πολιτικάντηδες και μάζες στα..τέσσερα! Εν όψει του γεγονότος ότι η παρακμή και η σήψη της ελληνικής κοινωνίας θα αυξάνουν όλο και περισσότερο μέχρις ασφυξίας από τη μπόχα. Και εν όψει ότι Θεός και Δίας μας σιχάθηκαν και μας εγκατέλειψαν υπάρχει για τον γράφοντα η ελπίδα ενός αξιοπρεπούς θανάτου: Ο Βορειοκορεάτης Κιμ Γιονγκ Ουν -σχήμα λόγου-, να μας ρίξει στην Αθήνα δύο πυρηνικές βόμβες της τελευταίας τεχνολογίας! Καλύτερος ένας «καθαρός» θάνατος από μια ζωή μέσα στο χαμερπές πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον που σου πληγώνει την ψυχή και σου προκαλεί αηδία. Είναι καιρός να τελειώνουμε με το επαίσχυντο «Κυλώνειον άγος» των Αθηνών! Αθήνα 12/12/2017

ΚΑΤΙ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ ΚΑΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ.. Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Μια μαύρη επέτειος. Πως φθάσαμε στον πατριδοκτόνο Δεκέμβρη: 4η Δεκεμβρίου 1944. Η έναρξη των ματωμένων και αδελφοκτόνων «Δεκεμβριανών», που σημάδεψαν την εθνική και πολιτική πορεία της Ελλάδας για πολλές, πολλές δεκαετίες φθάνοντας έως σήμερα και προχωρώντας στο άγνωστο μέλλον. Πως φθάσαμε σ’ αυτό το εθνικό έγκλημα; Να τα βήματα αυτής της πορείας: 1. Ο Άγγλος υπουργός εξωτερικών Αντ. Ήντεν, με την άκρως απόρρητη «Εντολή», προς τους: «Επικεφαλής Γραφείων της Βρετανικής Πηγής Πληροφοριών», με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1944 και στοιχεία G 1700, έγραφε και τούτα: «…Ο Γεώργιος Παπανδρέου…είναι ήδη μπλεγμένος τόσο βαθιά με τη βρετανική κυβέρνηση, ώστε ούτε επιθυμεί, αλλά ούτε μπορεί να ανατρέψει τη φορά των πεπρωμένων, που φαίνεται ότι θα τον οδηγήσουν σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ…και έχοντας κερδίσει το ποσόν των 7000 χρυσών λιρών, συμφώνησε να ζητήσει επισήμως, ως ονομαστική κυβέρνηση της Ελλάδος από τις Βρετανικές στρατιωτικές μονάδες να πατάξουν οποιαδήποτε εξέγερση του ΕΛΑΣ και ν’ αποκαταστήσουν την έννομη τάξη…» Προχωρώντας ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, γράφει -και τι δεν γράφει- για το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας εκείνης της εποχής που στεγαζόταν στην λεγόμενη «κυβέρνηση» του Καΐρου: «Ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο πλέον ευφραδής και πλέον πειστικός δημαγωγός…Αποτελεί πηγή μεγάλης έκπληξης για μένα το ότι τόσοι πολιτικοί ηλίθιοι έχουν καταφέρει να γλιστρήσουν μέσα στα πολύπλοκα πολιτικά δίκτυα…και να συνεχίσουν…μέσα στην Ελληνική Κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι…μπορεί να γίνουν ταπεινοί δούλοι μας…» Συνεχίζοντας, ωμά, κυνικά και χυδαία, ο Άγγλος υπουργός έγραφε: «Επιπλέον εάν επιτευχθεί διευθέτηση του Κυπριακού σαν εκπλήρωση της μυστικής συμφωνίας του 1941 με την Τουρκία και μεταβιβασθεί η κυριαρχία του νησιού σ’ αυτήν, υπάρχει πιθανότητα να στασιάσουν οι Έλληνες σ’ αυτό και ίσως ο κ. Παπανδρέου – μισθοδοτούμενος – χρειασθεί να υποστηριχθεί τότε με όλα τα μέσα και να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση και ακόμα καλύτερα να μεθοδεύσουμε την εκλογή του με μια συντριπτική πλειοψηφία…και με εξαγορά Ελλήνων πολιτικών ώστε να επηρεάσουμε το ρεύμα των εκλογών» (Ολόκληρο αυτό το διπλωματικό ντοκουμέντο πρωτοδημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ το 1996 και γνώρισε πολλές αναδημοσιεύσεις στην Αθήνα από αντιστασιακά περιοδικά και από τον Καπετάνιο τους ΕΛΑΣ Θεόδωρο Καλλινό (Αμάρμπεη), στο έργο του: «Διάλογος σε εθνικά προβλήματα του Ελληνισμού», εκδ. ιδίου, Αθήνα 2005, σελ. 535-537 και αναδημοσίευση και σχολιασμό του γράφοντος στο μηνιαίο περιοδικό «Ελληνόραμα», τευχ. Σεπτεμβρίου του 2012, σελ. 17-24). Συμπέρασμα πρώτο: Οι Άγγλοι είχαν πληρώσει τον «Πρωθυπουργό» Γ. Παπανδρέου αναθέτοντάς τον να εξοντώσει τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. 2. Στο πλαίσιο αυτής της αποστολής του, ο Γ. Παπανδρέου συναντάται μυστικά στη Ρώμη με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τσώρτσιλ στις 21 Αυγούστου 1944, παρισταμένου του Ήντεν, και εκπροσώπου στου βασιλιά Γεωργίου. Στο υποβληθέν υπόμνημα του ο Ήντεν ζήτησε «να σταλούν στην Ελλάδα 10.000 άνδρες για να διατηρηθεί η παρουσία της Βρετανίας στην Ελλάδα» (βλ. «Ντοκουμέντα της Αντίστασης», εκδ. «Το Ποντίκι», Αθηνά 1994, σελ. 168 και 180) Σ’ αυτή τη σύσκεψη, ο Τσώρτσιλ, έδινε οδηγίες στον Γ. Παπανδρέου για «τα μέτρα, που έπρεπε να πάρει στην Ελλάδα, τώρα που προφανώς το ΕΑΜ στάθηκε σούζα» (Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα βλ. το έργο μου: «Γιάννης Παπαγαρυφάλλου: Θύρα Διπλής Δολοφονίας», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2000, σελ. 50-51) Συμπέρασμα δεύτερο. Στη Ρώμη είχε, αποφασιστεί το Τσάκισμα της Εθνικής Αντίστασης. 3. Ο Δεκέμβρης και ο ρόλος του Γ. Σιάντου: Γράφει ο Καπετάνιος του ΕΛΑΣ Θ. Καλλίνος (Αμάρμπεης) – που υπήρξε και συνιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ Λάρισας με τον δημοσιογράφο Γιάννη Παπαγαρυφάλλου – στο πιο πάνω έργο του: «Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη του 1944 έφθασε από την Θεσσαλονίκη στη Μάνδρα Αττικής ένα οπλισμένο τάγμα βρετανών με προορισμό την Αθήνα, όπου ήδη είχαν αρχίσει οι μάχες». Συνεχίζει: «Παίρνω στον ασύρματο τον Γ. Σιάντο που βρισκόταν στην Μονή Κλειστών στη Χασιά και του λέω: Έφτασε το εγγλέζικο τάγμα είμαι έτοιμος με το τμήμα το ΕΛΑΣ να τους αφοπλίσω». Από την άλλη άκρη του ασύρματου ακούγεται ο Σιάντος: «Ας τους να περάσουν». Απαντώ: «Αυτοί θα μας χτυπήσουν στην Αθήνα», αλλά ο γραμματέας του ΚΚΕ επιμένει: «Να περάσουν» (βλ. Καλλίνου οπ. π. σελ. 14) Πέρασαν και πετσόκοψαν τον ΕΛΑΣ στην Αθήνα! Όταν γνώρισα τον Καπετάνιο της ΧΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Αμάρμπεη, το καλοκαίρι του 2010, οπότε και μας μοίρασε και το πιο πάνω έργο του, του είπε σε επόμενη συνάντηση: «Γιατί υπάκουσες σε μια προφορική διαταγή που οδήγησε στη συντριβή του ΕΛΑΣ;» Απάντηση του πολεμιστή: «Η ηγεσία!». Γι’ αυτή λοιπόν, την ηγεσία του Σιάντου, ο Ν. Ζαχαριάδης, στην Γ΄ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, η οποία έγινε εκτός Ελλάδας, μεταξύ 10-14 Οκτωβρίου 1950, θα κάνει λόγο για «τον ύποπτο ρόλο του τότε γραμματέα του ΚΚΕ Γ. Σιάντου» χωρίς ν’ αφήνει απ’ έξω και την «προδοσία» (Τα πρακτικά αυτής Συνδιάσκεψης, δημοσιεύθηκαν τον Αύγουστο του 1951, στο περιοδικό «Νέος Κόσμος», μηνός Οκτώβρη, αριθ. φύλλου 10) 4. Το τηλεγράφημα που δεν έφτασε. Στα πρόθυρα των «Δεκεμβριανών», ο «Παππούς» - Ο γραμματέας της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς Γ. Δημητρώφ γνωρίζοντας προφανώς τη Συμφωνία Τσώρτσιλ – Στάλιν για τις «Σφαίρες Επιρροής» στη Γιάλτα, στέλνει τηλεγράφημα στην εδώ ηγεσία του ΚΚΕ με την εντολή: «Να μην προχωρήσει σε ένοπλη εξέγερση». Δυστυχώς, αυτό ιστορικό τηλεγράφημα έφτασε στον προορισμό του στις 15 Ιανουαρίου, όταν πια είχε χυθεί το αίμα, και είχε δρομολογηθεί η διαβόητη Συμφωνία της Βάρκιζας της 13 Φεβρουαρίου 1945.(Για το μοιραίο αυτό τηλεγράφημα βλ. το έργο του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Γιάννη Ιωαννίδη: «Αναμνήσεις», Αθήνα 1978, σελ. 376-378 και της συντρόφισσας του Ν. Μπελογιάννη Έλλης Παππά στο έργο της : «Μαρτυρίες μια διαδρομής», εκδ. Δ΄ «Βιβλιοθήκη Μουσείου Μπενάκη» Αθήνα 2010. Εκεί χαρακτηρίζει την καθυστέρηση του τηλεγραφήματος ως «περίεργη») και αναφέρεται στον ύποπτο ρόλο του διαχειριστού των τηλεγραφημάτων Βαβούδη ο οποίος βρισκόταν στα Τρίκαλα (σελ. 31-34). Ο ιστορικός Φ. Οικονομίδης γράφει ότι το τηλεγράφημα έφτασε στην ηγεσία του ΚΚΕ στις 17-1-1945 και «συνιστούσε στην ηγεσία του να μην τραβήξει το σχοινί αλλά να δείξει ευλυγισία και ικανότητα χειρισμών για να διατηρήσουν όσο το δυνατόν τις δυνάμεις» (βλ. Φ. Οικονομίδη: «Η Επανάσταση στην Ελλάδα – Το ΚΚΕ και οι ξένοι φίλοι», (Εμφύλιος 1945-1949), εκδ. «Λιβάνι», Αθήνα 2011, σελ. 27 και 37-38). 5. Βασική αιτία των «Δεκεμβριανών» υπήρξε η αφελής (;) υποτίμηση της Συμφωνίας Τσώρτσιλ – Στάλιν, στις 10 Οκτωβρίου του 1944, για τις «Ζώνες Επιρροής», με την οποία η Αγγλία είχε το 90% στην Ελλάδα. Αυτή την άκριτη αφέλεια επισημαίνει και ο ιστορικός της Αριστεράς και συγκρατούμενος στο «Παρθένι» της Λέρου της περίοδο 1968-1970, Τ. Βουρνάς, γράφοντας: «Μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της ΕΑΜικης ηγεσίας ήταν ότι οι Άγγλοι δεν θα τολμούσαν να επέμβουν στη Δεκεμβριανή διαμάχη» (βλ. το έργο του: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1940-1945», εκδ. «Αφων Τολίδη», Αθήνα 1980, σελ. 441). Ο Τσώρτσιλ, από την πλευρά του, είχε πάρει την Ελλάδα στους ώμους του, απαγορεύοντας στον Γ. Παπανδρέου να παραιτηθεί! Σε τηλεγράφημά του προς τον πρεσβευτή Λήπερ του έγραφε: «Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου…Θέλω τον Παπανδρέου στο Πηδάλιον. Θα του δώσω την πλήρη και ανεπιφύλακτον υποστήριξη μου και της Βρετανικής κυβερνήσεως…», ενώ σε τηλεγράφημα του προς τον Παπανδρέου τόνιζε: «Η συμφωνία μου με τον Στάλιν έχει τηρηθεί πιστά από τους Σοβιετικούς…» Στο ίδιο πνεύμα ήταν και το τηλεγράφημα προς τον Ήντεν: «Μου κάμνει εξαιρετικήν εντύπωσιν μέχρι σήμερον η τιμιωτάτη συνέπεια την οποίαν ο Στάλιν απέφυγεν την ανάμιξιν εις την Ελλάδα» θα τελειώσω με το προς τον στρατηγό Σκόμπυ τηλεγράφημά του, στο οποίο έγραφε: «Να αντιμετωπίσεις τα πράγματα στην Αθήνα ωσάν να είσαι σε κατεχόμενη χώρα» (βλ. Τ. Βουρνά, οπ. π. σελ. 443). Όπερ σημαίνει: φωτιά και τσεκούρι στον κόσμο της Εθνικής Αντίστασης. Έτσι ανασκολοπίστηκε ολόκληρη η Εθνική Αντίσταση, από το Δεκέμβρη, τη Βάρκιζα το πογκρόμ διώξεων που ακολούθησε και τον άπελπι και εγκληματικό εμφύλιο στον οποίο οδηγήθηκε η ηγεσία του ΚΚΕ, διαπράττοντας τεράστιο εθνικό λάθος – έγκλημα, το οποίο ανέδειξε και η λογοτέχνις Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου, με το ομότιτλο ποίημά της «Το λάθος το πολιτικό είναι έγκλημα τρανό ξεστρατίζει τη ζωή κι’ ανοίγει εθνική πληγή που για καιρό θα αιμορραγεί. Το λάθος το πολιτικό, τη ζωή σφραγίζει και την κοινωνία πισωγυρίζει». (Ολόκληρο το «λάθος το πολιτικό», δημοσιεύεται στο πιο πάνω έργο μου, σελ. 127). Τελικό συμπέρασμα: Πρακτοριλίκι, εξαγορές πολιτικών, ανευθυνότητες, ακαταλληλότητες πολιτικών και κάθε λογιών εξαρτήσεις σφράγισαν την εθνική μας επώδυνη πορεία για έναν αιώνα τουλάχιστον! Το πολιτικό λάθος ισοδυναμεί με έγκλημα, όπως είπε ο διαβόητος Γάλλος υπουργός εξωτερικών Ταλλεϋράνδος στον Ναπολέοντα εκεί γύρω στα 1801. Για πολιτικά λάθη, μας μιλούν διαρκώς και οι πολιτικάντηδες αυτών των χρόνων, αλλά οι ψηφοφόροι τα συγχωρούν και τα ξεχνούν. Συνέχιζε η αδελφή Ελευθερία στο πιο πάνω ποίημά της: «Το λάθος το πολιτικό πρέπει να είναι δύσκολα συγχωρετό αν και οι άνθρωποι το ξεχνούν αυτό». Γι’ αυτό και έφτασε η Ελλάδα, εδώ που έφτασε διανύοντας τον αιμάτινο κύκλο της: Δεκεμβριανά, Βάρκιζα, διωγμοί, εμφύλιος, αντικομουνισμός, δικτατορία, μεταπολίτευση, διαφθορά, ανθρωπάκια, ανευθυνότητα, ΔΝΤ, χρεοκοπία, πείνα, υποθήκευση της χώρας και εκποίηση των εθνικών τιμαλφών. Παιδευόμαστε όπως ο Σίσυφος! Αθήνα 04/12/2017

ΠΟΣΟ ΤΥΧΕΡΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΙΣΜΑ.... ΠΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟΙ ΓΙΝΑΜΕ.... ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ... Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Το «Κοινωνικό μέρισμα» και το Κουρελοπρολεταριάτο! Επανέρχεται ξανά η λαοκτόνος κυβέρνηση στην άκρως λαϊκίστική πολιτική της διανομής «Κοινωνικού μερίσματος» σε μια κατηγορία οικονομικά και κοινωνικά εξαθλιωμένων Ελλήνων, τους οποίους δημιούργησε η μνημονιακή της πολιτική και η αχρεία πολιτική των προκατόχων της. Και αφού ρούφηξε κυριολεκτικά με μπουρί το αίμα του λαού δημιουργώντας «πλεονάσματα» έρχεται ξανά να διανείμει ένα φιλοδώρημα με καλαμάκι σε κάποιες τραγικές ανθρώπινες υπάρξεις, για να δείξει την «φιλολαϊκή» της τάχα πολιτική. Πρόκειται για το άκρον άωτον του λαϊκισμού και για μια πελώρια πολιτική απάτη, η οποία θυμίζει ανάλογη πολιτική του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στα 1852, την οποία κατήγγειλε με αγανάκτηση ο Μαρξ. Ιδού το γεγονός που συνέβη στο Παρίσι το 1851-52 και επαναλαμβάνεται στην Αθήνα του 2016-2017. Τότε αυτή την πολιτική την ασκούσε ο Βοναπάρτης, τώρα ο Τσίπρας, με τον ίδιο σκοπό: Την εξαπάτηση! Ο Βοναπάρτης, λοιπόν, έδινε ασήμαντες μικροαυξήσεις σε στρατιωτικούς και διάφορα χρηματικά φιλοδωρήματα στους πεινασμένους, γεγονός το οποίο επέσυρε την κατακραυγή του Μαρξ, ο οποίος έγραφε: «Χρήματα σαν δώρα και χρήματα σαν δάνειο, αυτή ήταν η πολιτική που μ’ αυτή είχε την ελπίδα να δελεάσει τις μάζες. Δώρα και δάνεια, σ’ αυτό περιορίζεται η οικονομική επιστήμη του Κουρελοπρολεταριάτου, του καθώς πρέπει και του κοινού. Σ’ αυτό περιορίζονται τα ελατήρια που ήξερε να βάζει σε κίνηση ο Βοναπάρτης» Καταλήγοντας οργισμένος έγραφε ο Μαρξ: «Ποτέ μνηστήρας θρόνου δεν κερδοσκόπησε πιο πρόστυχα στην προστυχιά της μάζας»(βλ. Κ. Μαρξ: «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 1978, σελ. 82). Τότε ο Βοναπάρτης, συντελούσε στη χυδαιοποίηση των εξαθλιωμένων για να έχει την εύνοια τους, τώρα οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ κάνουν το ίδιο και για τον ίδιο σκοπό και πλάθουν το αντικοινωνικό Κουρελοπρολεταριάτο και ΟΧΙ τον συνειδητό ΠΟΛΙΤΗ. Όμως με κουρελούδες δεν σκεπάζονται οι πληγές της κοινωνίας που ανοίγει ο Τσίπρας. Αυτοί μαζί με τους άλλους κοινωνικούς τους εθνικούς νεκροθάφτες που υπέγραψαν τα μνημόνια, έχουν το θράσος να επικαλούνται και την ανύπαρκτη πια αξιοπρέπεια των συτιζομένων από τα καζάνια των δήμων και της εκκλησίας. Μια αξιοπρέπεια, για την οποία ο Γερμανός διανοητής Γκέτε (1749-1832), αναδεικνύοντας το ανθρώπινο μεγαλείο της είπε: «Ήρθε ο καιρός ν’ αποδείξουμε με πράξεις ότι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ισούται με το μεγαλείο των θεών». Πολιτικάντηδες εκμαυλιστές της καταχρεωκοπημένης Ελλάδας, όπως την καταντήσατε, το ανθρώπινο μεγαλείο της αξιοπρέπειας δεν πραγματώνεται με τους λαϊκίστικους εκμαυλισμούς των πεινασμένων! Αν δεν αντισταθούμε κι’ αν δεν εξεγερθούμε για την ανατροπή του χυδαίου πολιτικαντισμού θα ψοφήσουμε. Όσο για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που έστρωσαν το δρόμο για το νεκροταφείο της Ελλάδας δεν δικαιούνται να παριστάνουν τον τιμητή. Αθήνα 28/11/2017 Πολιτικές Υποθήκες: Μακρυγιάννης: «Όσο πιστεύουν τους κόλακες κι’ απατεώνες, τους γλυκόγλωσσους, οι βασιλείς κι’ οι άλλοι σημαντικοί, το 0υ διαβόλου το φόρεμα θα φορέσουν κι’ εκείνοι». Ο ίδιος: «Κι αυτήνη η πατρίδα δε λευθερώθη με παραμύθια, λευθερώθη μ’ αίματα και θυσίας κι’ απ’ αυτά έγινε βασίλειον». Ο ίδιος: «Όχι να βραβεύονται ολοένα οι κόλακες, κι οι αγωνισταί ν’ αδικιώνται ότι όταν σκοτώνονταν οι αγωνισταί, αυτοί κοιμόνταν». Ο ίδιος: «Όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στεργόμαι να μου βγάλη και τα δύο μου μάτια. Ότι να είμαι στραβός, κι’ η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θα να είμαι». Ο ίδιος: «Ποιός έκανε το εμποριόν του και δεν έλαβε μέρος εις τον πόλεμον. Ποιός τήραγε το εμπόριον του και τώρα ζητεί δικαιώματα;». Ο ίδιος: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί κι’ αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και πλέον μικρότεροι άνθρωποι».

ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΣΧΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ?? ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ.. Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Ανύπαρκτη η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα! Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα ακούγοντας την Τ. Πρόεδρο της Βουλής Κωνσταντοπούλου στη δίωρη συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Λιάτσο, στο κανάλι Contra, τη Δευτέρα το βράδυ της 17 Ιουλίου (Η εκπομπή ήταν επαναληπτική του Μαρτίου). Δύο δεκαετίες και το μέγα σκάνδαλο της ΖΗΜΕΝΣ, κινδυνεύει να παραγραφεί από πράξεις, παραλήψεις και «αμέλειες» της ελληνικής Δικαιοσύνης! Απίστευτο αλλά αληθινό! Τι λένε οι δικαστικές ενώσεις που διαμαρτύρονται όταν η κυβέρνηση κράζει τους δικαστές; Νομίζουν ότι τρώμε όλοι χορτάρι, στην Ελλάδα και ανήκουμε σ’ εκείνους τους υποκριτές – και ενδεχομένως ενόχους – που ωρύονται για την «ανεξαρτησία» της; όταν ληστεύεις ένα λαό αθωώνεσαι ή δεν δικάζεσαι για λόγους.. παραγραφής! Όταν βάζεις ένα γκαζάκι σε γραφείο υπουργού, μέσα σε κατσαρόλα τρως ισόβια! ΟΧΙ! Αυτό ΔΕΝ είναι Δικαιοσύνη! Κύριοι δικαστές: Διαβάζετε ανάποδα τους ποινικούς νόμους! Αθήνα 14/11/2017 Πολιτικές Υποθήκες: Μακρυγιάννης: «Όσο πιστεύουν τους κόλακες κι’ απατεώνες, τους γλυκόγλωσσους, οι βασιλείς κι’ οι άλλοι σημαντικοί, του διαβόλου το φόρεμα θα φορέσουν κι’ εκείνοι». Ο ίδιος: «Κι αυτήνη η πατρίδα δε λευθερώθη με παραμύθια, λευθερώθη μ’ αίματα και θυσίας κι’ απ’ αυτά έγινε βασίλειον». Ο ίδιος: «Όχι να βραβεύονται ολοένα οι κόλακες, κι οι αγωνισταί ν’ αδικιώνται ότι όταν σκοτώνονταν οι αγωνισταί, αυτοί κοιμόνταν». Ο ίδιος: «Όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στεργόμαι να μου βγάλη και τα δύο μου μάτια. Ότι να είμαι στραβός, κι’ η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θα να είμαι». Ο ίδιος: «Ποιός έκανε το εμποριόν του και δεν έλαβε μέρος εις τον πόλεμον. Ποιός τήραγε το εμπόριον του και τώρα ζητεί δικαιώματα;». Ο ίδιος: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί κι’ αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και πλέον μικρότεροι άνθρωποι».

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΚΟΥΡΟ...ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ.. Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Ο Επίκουρος, το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ζ. Ρουσσώ και οι Μαρξ-Ένγκελς Του πολίτη Π.Λ. Παπαγαρυφάλλου (Με αφορμή το άρθρο του Χρήστου Γ. Μαλτέζου για τον Επίκουρο) Όπως είναι γνωστό στη θεωρία των πολιτικών επιστημών, επικράτησε η άποψη ότι ο Γαλλοελβετός φιλόσοφος Ζ.Ζ. Ρουσσώ (1712-1778) είναι ο θεμελιωτής του περίφημου Κοινωνικού Συμβολαίου το οποίο ανέπτυξε με ιδιαίτερη έκδοσή του (βλ. π.χ. το ομότιτλο έργο του, που εκδόθηκε στη Θες/νίκη το 1978 από τις εκδ. «Γ. Σφακιανάκη»). Αυτή την άποψη είχε και ο γράφων για πολλές δεκαετίες έως ότου ξαναδιαβάζοντας με περισσότερη επιμέλεια τους Μαρξ-Ένγκελς, στάθηκε σε τούτη τη φράση τους, η οποία ανατρέπει την πιο πάνω υιοθετηθείσα άποψη. Γράφουν: «Στον Επίκουρο βρίσκομε για πρώτη φορά την ιδέα μιας σύμβασης που δένει αμοιβαία τους ανθρώπους, ένα κοινωνικό συμβόλαιο (συνθήκη) που να χρησιμεύει για θεμέλιο στην Πολιτεία» (βλ. τομ. Α’, εκδ. «Αναγνωστίδη» Αθήνα Χ.Χ σελ. 156 όλες οι υπογραμμίσεις του γράφοντος). Το πόσο δίκαιο είχαν οι συγγραφείς της «Γερμανικής Ιδεολογίας» είναι και ετούτα τα γραφόμενα από τον Επίκουρο στο «Περί Δικαιοσύνης και Κοινωνικών Σχέσεων» Κεφάλαιο: «Το δίκαιο που πηγάζει από τη φύση είναι σύμβαση προς το κοινό συμφέρον, που έχει σκοπό να μην βλάπτουν και να μη βλάπτονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Δεν υφίσταται ούτε δίκαιο ούτε άδικο για όσα πλάσματα δεν μπόρεσαν να συνάψουν συνθήκες, ώστε να μη βλάπτουν το ένα το άλλο και να μην βλάπτονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λαούς που δεν μπόρεσαν να συνάψουν συνθήκες … Η δικαιοσύνη δεν είναι κάτι καθ’ αυτό, αλλά είναι μια συνθήκη ανάμεσα στους ανθρώπους, να μη βλάπτει ο ένας τον άλλο και να μη βλάπτονται στις συναναστροφές τους σε οποιοδήποτε τόπο και χρόνο». Σε άλλα σημεία της διδασκαλίας του, ο ιδρυτής του Κήπου, που ήταν το φιλοσοφικό εργαστήριο στις παρυφές των Αθηνών, δίδασκε ότι: «Το Κοινωνικό Συμβόλαιο» θα δημιουργούσε ένα ανώτερο ηθικό και πολιτικό αίτημα για ένα άλλο κόσμο» και ότι «οι νόμοι υπάρχουν όχι για να μην αδικούν οι σοφοί αλλά για να μην αδικούνται», προσθέτοντας πως «οι σοφοί δεν αδικούν και οι βλάβες που προξενούν οι άνθρωποι οφείλονται στο μίσος, το φθόνο ή στην περιφρόνηση». Αυτά λοιπόν, και πολλά άλλα για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας δίδασκε ο Επίκουρος στον Κήπο και «αυτή η επικούρεια παιδεία (αγωγή)», γράφει ο βιογράφος του Γ. Ζωγραφίδης, «συνιστούσε τον τρόπο ζωής της κοινότητας των επικουρείων όπου συνάπτονταν σχέσεις στηριζόμενες στη φιλία, η οποία αποτελούσε την κατ’ εξοχήν αρετή ανάμεσά τους» (βλ. Γ. Ζωγραφίδη: «Επίκουρος-Ηθική. Η θεωρία της ψυχής, εκδ. «Το Βήμα», Αθήνα 2015, (σελ. 163, 39-40, 430-431. Όλες οι υπογραμμίσεις του γράφοντος). Απ’ όλα αυτά – και όχι μόνο- προκύπτει ότι πρώτος ο Επίκουρος διατύπωσε τη θεωρία του Κοινωνικού Συμβολαίου και αυτό το γνώριζαν οι συγγραφείς της Γερμανικής Ιδεολογίας (Μαρξ – Ένγκελς) και γι’ αυτό δεν αναφέρθηκαν στον Ζ. Ρουσώ, ο οποίος είχε προηγηθεί απ’ αυτούς μερικές δεκαετίες και συνεπώς δεν είχαν κανένα λόγο να προτάξουν τον Επίκουρο σ’ αυτό το ζήτημα. Δεν γνωρίζω αν ο Ρουσώ αντέγραψε τον Επίκουρο – όπως συχνά συμβαίνει με μεγάλους φιλοσόφους οι οποίοι συλλαμβάνονται να αντιγράφουν τους αρχαίους Έλληνες χωρίς να αναφέρουν τις πηγές τους – αναγνωρίζω ότι ο Κ. Μαρξ γνώριζε άριστα Αρχαία Ελληνικά και ήταν βαθύς γνώστης όχι μόνο της αρχαιοελληνικής γραμματείας γενικά αλλά και της φιλοσοφίας ειδικότερα. Το γεγονός αυτό συνάγεται απ’ αυτή τούτη τη διδακτορική του διατριβή την οποία κατέθεσε το 1841 σε Γερμανικό πανεπιστήμιο η οποία είχε τον τίτλο: «Διαφορά της δημοκρίτειας και επικούρειας φυσικής φιλοσοφίας» (εκδόθηκε στην Αθήνα το 1983 από τις εκδόσεις «Γνώση»). Μάλιστα ως μόττο της διατριβής του είχε τούτη τη ρήση του Σάμιου φιλοσόφου Επίκουρου (341-270 π.χ.): «Δεν είναι ασεβής εκείνος που απορρίπτει τη γνώμη του πλήθους για τους θεούς, αλλά εκείνος που δέχεται τη γνώμη του πλήθους για τους θεούς» (βλ. Κ. Μαρξ: «Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου του Χένγκελ», εκδ. «Αναγνωστίδη», Αθήνα χ.χ, σελ. 85). Να σημειωθεί ακόμη ότι ο Μαρξ, στη διατριβή του αυτή παραθέτει και ένα τετράστιχο από τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, γράφοντας: «ο Προμηθέας είναι ο πιο ευγενικός από τους αγίους και μάρτυρες στο ημερολόγιο της φιλοσοφίας» (βλέπε οπ.π. σελ. 86). Των πραγμάτων ούτως εχόντων θα πρέπει να πω ως προς το ότι ο Μαρξ γνώριζε περισσότερα για την αρχαιοελληνική γραμματεία από τον Ρουσώ και ότι συνεπώς η επί του προκειμένου γνώμη του βαρύνει περισσότερο ως προς την καταγωγή του Κοινωνικού Συμβολαίου. Όμως, μια και ο λόγος για την απόρριψη της γνώμης των πολλών, από τον Επίκουρο, για τους θεούς – την οποία ασπάστηκε και ο Μαρξ – πρέπει να σημειώσω παρεμβατικά ότι μ’ αυτή του την αποδοχή ο θεμελιωτής της κοσμοθεωρίας του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού, δεν έδινε και τόση μεγάλη σημασία σ’ αυτούς, τους πολλούς, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι έδινε το ιστορικό προβάδισμα στις μάζες ως προς την πορεία του ιστορικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, πράγμα το οποίο δεν είναι απόλυτα σωστό (Για το ρόλο των μαζών και της προσωπικότητας στην ιστορία βλ. το έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», εκδ. «Πελασγός» - Γιάννης Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 334 – 390, όπου τα κεφάλαια: «Μάζες, προσωπικότητα, αληθινοί πολίτες» και «Η μαρξική αντίφαση για το ρόλο των μαζών και της προσωπικότητας στην ιστορία»). Μ’ αυτή την ευκαιρία επεκτείνω την καταγραφή των φιλοσοφικών απόψεων του Επίκουρου, όπως τις καταγράφει ο βιογράφος του Γ. Ζωγραφίδης, ο οποίος τον χαρακτηρίζει ως φιλόσοφο της σαφήνειας και της νοηματικής ακρίβειας, όπερ σημαίνει ότι ο Σάμιος φιλόσοφος υπήρξε από τους πρώτους αντιλαϊκιστές, αφού τα χαρακτηριστικά αυτά γνωρίσματα δρουν εναντίον του λαϊκισμού (βλ. το έργο μου: «ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Έργο», Αθήνα 2002 σελ. 139 – 146, όπου το Κεφάλαιο: «Ο ανούσιος λόγος»). Από τον βιογράφο του, λοιπόν, μαθαίνουμε ότι ο Επίκουρος, ως μαθητής, διάγοντας το 14 έτος της ηλικίας του, στο μάθημα της κοσμογονίας, ακούγοντας τον δάσκαλο να λέει: «Όλα έγιναν από το χάος: πρώτα η γη και μετά οι θεοί», οπότε θέτει το ερώτημα: «και το Χάος πως έγινε; Και τι υπήρχε πριν από το Χάος;» Ο δάσκαλος του απαντά: «Καλή η ερώτηση αλλά που να σου εξηγήσω…Για περισσότερα, ειδικοί είναι οι φιλόσοφοι». Έτσι, ξεκίνησε ο πρώιμος φιλοσοφικός στοχασμός του Επίκουρου και αυτές οι αναπάντητες ερωτήσεις του εφήβου μαθητή υπήρξε ο καμβάς πάνω στον οποίο στοχάστηκε ο μετέπειτα φιλόσοφος (βλ. Γ. Ζωγραφίδη : σελ. 43). Ώστε λοιπόν, εξ απαλών ονύχων ο Επίκουρος αναζήτησε την αλήθεια των πραγμάτων, των όντων και της επιστήμης, γεγονός το οποίο ο Δρ. Χημείας, Χρήστος Γ. Μαλτέζος απέδωσε με το άρθρο του, το οποίο είχε ως τίτλο: «Ο Επίκουρος κατά της ψευδοεπιστήμης», παραθέτοντας και τούτη την άποψη του φιλοσόφου: «Δεν πρέπει να μελετούμε τη φύση με αξιώματα κενά περιεχομένου και αυθαίρετους νόμους». Ο εν λόγω αρθρογράφος θα προσθέσει και τούτη την άποψη του Επίκουρου: «Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν γελοία τις λέξεις δίνοντάς τους οποιοδήποτε άλλο νόημα εκτός από αυτό που έχουν, συμπίπτοντας με τον προηγηθέντα Θουκιδίδη (460 – 396 π.χ.), ο οποίος διατύπωσε τη γνωστή αφοριστική του άποψη: «Οι άνθρωποι για να δικαιολογούν τις αίσχιστες πράξεις τους μετατρέπουν το νόημα των λέξεων» (βιβλίον Γ’ 82.10). Πρόκειται γι’ αυτό ακριβώς, το οποίο ο Χρήστος Γ. Μαλτέζος χαρακτηρίζει ως «μασκάρεμα της ψευδοεπιστήμης», η οποία χρησιμοποιεί τις γενικές και αφηρημένες λέξεις «πιθανότητα, αβεβαιότητα, σχετικότητα, έτσι ώστε να αφήνουν περιθώρια για υποθέσεις». Θα έλεγε κανείς ότι εδώ ανακύπτει το πελώριο και θανάσιμο πρόβλημα του λαϊκισμού τον οποίον πρώτος καταπολέμησε ο Επίκουρος απαιτώντας σαφήνεια και κριτική σκέψη στον εκφερόμενο ή διατυπωμένο λόγο, όπως αυτά τα ανέδειξε ο Διογένης Λαέρτιος (Γ’ αιώνα μ.χ.) στο έργο του: «φιλοσόφων Βίοι», γράφοντας: «Επίκουρος εν τω περί ρητορικής αξίας μηδέν άλλο ή σαφήνεια απαιτεί». Για τον λόγο αυτό, ο φιλόσοφος της σαφήνειας και πολέμιος του λαϊκισμού, ασκούσε δριμύτατη κριτική κατά των Σοφιστών οι οποίοι «μιλούν σε πανηγυρικές εκδηλώσεις χωρίς να καταφέρνουν να καταλάβουν ούτε αυτά που λένε οι ίδιοι», (βλ. Γ. Ζωγραφίδη, οπ.π. σελ. 237 και 243). Πρόκειται για τον διαβόητο λαϊκισμό ή την κατά τον Αριστοτέλη ασέλγεια των δημαγωγών, την οποία όλοι οι πολιτικάντηδες εξορκίζουν αλλά πιστά τον εφαρμόζουν, όπως αυτό το αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό φαινόμενο το αναδεικνύω στο έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», (εκδ. «Έργο», Αθήνα 2002). Εκεί καταγράφονται και ερμηνεύονται τα συστατικά στοιχεία του Λαϊκισμού: Ασάφεια, θολούρα, ξύλινος λόγος, αδολεσχία, κ.τ.λ. με την παράθεση ντοκουμέντων που αποδεικνύουν ως αρχιλαϊκιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου, που τον ακολούθησε όλο το ΠΑΣΟΚ. Εκεί παρατίθενται και στοιχεία ειδικής έρευνας, η οποία παραθέτει ακαταλαβίστικο πολιτικό λόγο από ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ – νυν φυλακισμένα για μίζες - , ο οποίος «είχε την ικανότητα να μιλά για ώρες χωρίς να λέει τίποτα» (βλ. «Ελευθεροτυπία», της 12-11-1993 ή το παραπάνω έργο μου σελ. 143). Πρόκειται για μια εθνοκτόνο και λαοκτόνο πολιτική μέθοδο, η οποία δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την αληθινή έννοια του πολίτη, όπως αυτός προσδιορίστηκε από τον Αριστοτέλη, ως «μετέχοντα κρίσεως και αρχής» («πολιτικά», Γ’ 1275). Πρόκειται για τον Πολίτη – Οπλίτη, όπως αυτός είχε σφυρηλατηθεί μέσα από την καθημερινή του ενεργό συμμετοχή στα δρώμενα της Πολιτείας μιλώντας στην Πνύκα. Πρόκειται για τον Πολίτη, και όχι τον σημερινό Κοπρίτη, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό είναι ο σαφής, θαρραλέος και τσεκουράτος λόγος όπως τον στιχούργησε η λογοτέχνιδα Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου, στον «Ύμνο του Πολίτη» που λέει και τα εξής: «Πολίτη, ψυχή της πολιτείας και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, Ο λόγος σου να είναι τσεκουράτος, σαν αστροπελέκι, φωτιά και φως γεμάτος. Κόκκαλα να τσακίζει, γερά θεμέλια να χτίζει. Ο θολός λαϊκισμός τη σκέψη σου να μη νοθεύει. Τον καθάριο λόγο η γλώσσα πάντα να γυρεύει. Μην ξεχνάς πως ο λόγος ο αληθινός μεταμορφώνει τον κόσμο και τον σπρώχνει εμπρός, γίνεται οδηγός και φως.» (Συντάχθηκε για την Πρώτη «Κίνηση Ενεργών Πολιτών», και πρωτοδημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» της 5-3-1993 και αναδημοσίευση στην ποιητική της συλλογή: «Σκόρπιες Εικόνες», εκδ. «Πολιτικά Θέματα», Αθήνα 2004, σελ. 122). Επανέρχομαι στον Χρήστο Γ. Μαλτέζο, ο οποίος αναδιπλώνοντας τον φιλοσοφικό στοχασμό και τον κρυστάλλινο λόγο του Επίκουρου μας παραθέτει μια από τις θεμελιώδεις σκέψεις του, που είναι η κριτική, υποδεικνύοντας ότι: «Άλλη ελπίδα δεν υπάρχει παρά να μπορείς να ξεχωρίζεις και να κρίνεις τα ψεύδη από τις αλήθειες και να αντιλαμβάνεσαι ποια είναι τα κίβδηλα και ποια τα άξια και ανόθευτα, όπως οι αργυραμοιβοί». Ο Χρήστος Μαλτέζος ερμηνεύοντας – πολύ ορθά – αυτή την επικούρεια θέση, γράφει και τα εξής: «Η κριτική σκέψη είναι βασικό στοιχείο της Επιστήμης, που όμως λείπει από την ψευδοεπιστήμη», προσθέτοντας ότι: «Η αληθινή κριτική χαρακτηρίζεται από αδιάσειστα, ποιοτικά στοιχεία, όπως τη σαφήνεια, την ακρίβεια, την πιστότητα, τη συνέπεια, την ορθή απόδειξη». Στο θεμελιώδες ζήτημα της Κριτικής ο Επίκουρος συμπορεύεται τόσο με τον Αριστοτέλη που επιζητούσε από τον πολίτη να χρησιμοποιήσει την κριτική σκέψη, όσο και με τον Πλάτωνα, ο οποίος θεωρούσε την κριτική ως υψίστη ατομική και κοινωνική λειτουργία, γράφοντας στον «Σοφιστή», ότι «όποιος δεν δέχεται την κριτική είναι κακόμορφος, απαίδευτος και ακάθαρτος» (βλ. «Σοφιστής» εκδ. «Ζαχαρόπουλος», Αθήνα 1940, σελ. 227) Πρόκειται για ένα πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο το οποίο συνεπάγεται δυσμενείς επιπτώσεις στις διαχρονικές εξουσίες, οι οποίες δεν στέργουν στην άσκηση κριτικής επιδιώκοντας κατά κανόνα τους επαίνους (βλ. το άρθρα μου: «Η αξία της κριτικής στα Κόμματα», στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», της 26-2-1992). Όμως η αληθινή συμμετοχή στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, γράφει ο αείμνηστος Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Γεώργιος Βλάχος «προϋποθέτει το απόλυτο δικαίωμα ελεύθερης κρίσεως, επικρίσεως και αμφισβητήσεως» (βλ. το έργο του «Η πολιτική σκέψη στην αρχαία Κίνα», εκδ. «Παπαζήσης», Αθήνα 1977, σελ. 131). Πρόκειται για ουσιαστικά λειτουργικά στοιχεία του ανθρώπου και ιδιαιτέρως του αληθινού πολίτη, που θα πρέπει να αρνείται να μετατρέπεται σε δοχείο υποδοχής άκριτων ιδεών και αποφάσεων. Πρόκειται για ένα πανάρχαιο φαινόμενο το οποίο προκαλεί τον σκληρό ανταγωνισμό ανάμεσα στον ισχυρό και τον αδύνατο, ανάμεσα στην εξουσία και τον πολίτη, γιατί η άσκηση κριτικής, η μετά παρρησίας διατύπωσης γνώμης έχει δυσμενείς συνέπειες, αφού, όπως έλεγε και ο εκ των πρωταγωνιστών του διαφωτισμού Βολταίρος: «Η άσκηση κριτικής δημιουργεί πολλούς εχθρούς» (βλ. το άρθρο μου: «Ο ηρωισμός της γνώμης», στο μηνιαίο περιοδικό «Ηλιαία» του Σεπτεμβρίου 2005 και αναδημοσίευση στο έργο μου: «Κριτικά Κείμενα», εκδ. «Πελασγός» - Γιάννης Γιαννάκενας, Αθήνα 2012, σελ. 51-57). Μπορούμε να πούμε ότι ο Επίκουρος πολέμησε την ψευδοεπιστήμη κάνοντας χρήση της κριτικής και της εμπειρίας, στοιχεία που συνιστούν την Επικούρεια φιλοσοφία, τα οποία αναδεικνύει ο Χρήστος Γ. Μαλτέζος στο κείμενό του: «Ο Επίκουρος κατά της ψευδοεπιστήμης» (Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό: «Ο Κήπος του Επίκουρου», τεύχος Η’). Πόσοι και πόσοι Έλληνες και αλλοδαποί φιλόσοφοι δεν άντλησαν διδάγματα από τον Σάμιο φιλόσοφο που δίδασκε ότι «από τα αισθητά φαινόμενα πρέπει να καταλήγουμε σε συμπεράσματα για τα αόρατα» (βλ. το άρθρο του Χρήστου Γ. Μαλτέζου) Το αντιεπιστημονικό είναι ότι αρκετοί από αυτούς δεν μνημονεύουν τις πηγές τους. Συνεπώς, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο Επίκουρος κατατάσσεται ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους οι οποίοι υπήρξαν θεμελιωτές της αισθησιαρχίας ως αρχικής πηγής των γνώσεων. Αξίζει να σημειωθεί και το γεγονός ότι ο Μαρξ θα γράψει γι’ αυτόν: «Ο Επίκουρος είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας διαφωτιστής και υλιστής φιλόσοφος, συνεχιστής του Δημόκριτου» προσθέτοντας: «Ο Επίκουρος και ιδιαίτερα ο οπαδός του Λουκρίτιος επέδρασαν πολύ στην ανάπτυξη του υλισμού του 17ου και 18ου αιώνα» (βλ. «Φιλοσοφικό Λεξικό» των Ρόζενταλ –Γιουντίν, πρώτη έκδοση Μόσχα 1945 και επανέκδοση στην Αθήνα από «Γιάννη Οικονόμου», 1956). Στο ίδιο λεξικό αναφέρονται και οι υλιστές – αισθησιοκράτες: όπως ο Τ. Λοκ (1632 – 1704), ο οποίος θεωρείται εκπρόσωπος του Βρετανικού εμπειρισμού (βλ. π.χ. το έργο του: «Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση», εκδόσεις «Αναγνωστίδη», Αθήνα χ.χ. και τον Σκοτσέζο Ν.Τ. Χιουμ (1711 – 1776), του οποίου το έργο υπό τον τίτλο: «Ο άνθρωπος και η εμπειρία», εκδόθηκε από τις ίδιες εκδόσεις χ.χ.). Είναι προφανέστατο ότι οι εν λόγω υλιστές – εμπειριστές φιλόσοφοι είχαν υπόψη τους τα έργα του Επίκουρου χωρίς να τα αναφέρουν, Συνηθισμένο φαινόμενο. Καταλήγοντας προσθέτω δυο ακόμη ενδιαφέροντα σημεία από τη διδασκαλία του Επίκουρου. Το πρώτο αφορά την περί ηθικής διδασκαλία του, στην οποία, αυτός ο υλιστής δίδασκε την απλότητα, την εγκράτεια και την λιτότητα, την οποία εφάρμοζε στον εαυτό του. Έγραφε: «Μου αρκεί λίγο νερό και μια φέτα τυρί με ψωμί» (βλ. Γ. Ζωγραφίδη, οπ.π. σελ. 97) Το δεύτερο σημείο αφορά τη διδασκαλία του για την μετά θάνατον ζωή, για την οποία ως γνήσιος υλιστής δίδασκε: «μετά θάνατο ζωή δεν υπάρχει γιατί αυτό που έχει αποσυντεθεί δεν αισθάνεται, και αυτό που δεν αισθάνεται δεν είναι τίποτα για μας» (βλ. Ζωγραφίδη, οπ.π. σελ. 3). Αυτά διδάσκει η αισθησιαρχία, έστω κι’ αν στενοχωρεί τους αντιθέτως φρονούντες. Τελειώνω με τούτη τη φιλοσοφική ρήση του Κ. Τσάτσου για τα εγκόσμια: «Μου μιλάτε για τις ζωντανές ψυχές των νεκρών, αλλά εγώ σας μιλώ για τις νεκρές ψυχές των ζωντανών». Πόση αλήθεια δεν κρύβουν αυτά τα λόγια για τη σημερινή απάθεια των Ελλήνων που υφίστανται τόσα και τόσα δεινά και παραμένουν γονατισμένοι. Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΜΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ... Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου Οι διερχόμενοι για τις λαϊκές αγορές ψηφίζουν για την ανάδειξη του αρχηγού της… Προοδευτικής Συμπαράταξης του ΠΑΣΟΚ και λοιπών κομματικών ρεταλιών! Πρόκειται για μια «Πολιτική» πρακτική που εφαρμόστηκε εσχάτως από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, που επιχειρούν να εμφανίζονται τάχα δημοκρατικά κόμματα. Ουδέν αναληθέστερον και ουδόλως δημοκρατικό αυτό το άθλιο φαινόμενο το οποίο υποβιβάζει όχι μόνο τη λειτουργία και τη φύση και την αποστολή των πολιτικών κομμάτων αλλά και αυτή την κακέκτυπη δημοκρατία που βιώνουμε. Πρόκειται στην ουσία για την πιο κακόμορφη λειτουργία και εφαρμογή του κοινωνιοκτόνου λαϊκισμού, ο οποίος συντελεί στην οπισθοδρόμηση της χώρας, όπως έγραφε και ο γνωστός Ιστορικός Γιάννης Κορδάτος. (Περισσότερα στο έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo», Αθήνα, 2002). Επειδή οι ακραιφνείς λαϊκιστές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και λοιπών «δημοκρατικών» κομμάτων, τα θεωρούν ως εφαλτήρια προσωπικών συμφερόντων και καριέρας και ως ένα κοινωνικό πολτό που τον χρησιμοποιούν γι’ αυτό τον ιδιοτελή σκοπό, καταγράφω επιγραμματικά το τι λέει η πολιτική θεωρία για το ρόλο, την φύση και την αποστολή των πολιτικών κομμάτων. Γράφει ο Γερμανός καθηγητής της πολιτικής επιστήμης Μ.G.Schmidt διαπραγματευόμενος το «Κράτος των Κομμάτων», τα οποία «καθορίζουν την κρατική δομή», και έχουν «καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία διαμόρφωσης πολιτικής βούλησης και λήψης αποφάσεων σε σχέση με δημόσιες υποθέσεις», παραθέτοντας και την αντίθετη άποψη, η οποία χαρακτηρίζει αυτό το ρόλο ως «εκφυλισμένη μορφή της δημοκρατίας» και ως «αντιδημοκρατικό απολυταρχικό καισαρισμό κομματικών αρχηγών». Άλλη επιστημονική άποψη λέει ότι τα «κόμματα αναπτύσσουν ένα καρτέλ κομματικών ελίτ, μια πραγματική πολιτική τάξη…για ιδιοτελείς σκοπούς». Πιο πέρα, παραθέτει την άποψη του γνωστού Γερμανού Κοινωνιολόγου Max Weber ο οποίος χαρακτηρίζει τα πολιτικά κόμματα ως «ψηφοθηρικά και οργανώσεις πατρωνίας αξιωμάτων» (βλ. Μ.Schmidt: «Θεωρίες της Δημοκρατίας», εκδ. «Σαββάλας» Αθήνα 2000, σελ. 421-432, όπου το κεφάλαιο: «Η δημοκρατία των πολιτικών κομμάτων»). Ανεξαρτήτως όλων αυτών και όχι μόνο των χαρακτηρισμών, η Ελλάδα, μετά την Ιουλιανή μεταπολίτευση του 1974 βιώνει την τυραννία των κομμάτων μέσα από μια χυδαία πλειοψηφία, η οποία αποτελεί προϊόν κομματικής πελατείας με αιχμή τους κοπρίτες ψηφοφόρους, χωρίς κανένα αληθινό ιδεολογικό πιστεύω. (Τρανή απόδειξη αυτού του άθλιου κοινωνικού και πολιτικού φαινομένου είναι και το γεγονός ότι στα 1998 αποκαλύφθηκαν 20.000 –είκοσι χιλιάδες- διπλοεγγεγραμμένοι στο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ταυτόχρονα, ενώ πολλοί είχαν και 3 και 4 κομματικές ταυτότητες! (βλ. «Η Καθημερινή», της 22-1-1998). Ατομικές και πολιτικές προστυχιές, μεγάλης ολκής που ξευτελίζουν και τον άνθρωπο, και την ιδεολογία , και τα κόμματα και αυτή τούτη τη σαπιοδημοκρατία, η οποία ξεπέρασε τα απώτατα όρια του εκφυλισμού της, με εφαλτήριο τα κόμματα τα οποία ο γράφων χαρακτήρισε εδώ και πολλά χρόνια ως Ανώνυμες Εταιρείες που το κεφάλαιό τους προς εκμετάλλευση είναι οι ψηφοφόροι και τα μέλη τους. (Από τα δεκάδες άρθρα μου σημειώνω: «Δημοκρατία Κομμάτων ή Πολιτών;»(«Καθημερινή» της 26-1-1990) – «Η ιδεολογία ως εμπόρευμα» («Καθημερινή», της 16-3-1990) – «Κομματικός ραγιαδισμός» («Καθημερινή», της 20-7-1991) – «Η αξία της Κριτικής στα Κόμματα» («Ελευθεροτυπία», της 26-2-1992 κτλ.) Αυτήν την αθλιότητα βιώνουμε έως ότου η Ελληνική Κοινωνία αποφασίσει να βρει κάτι άλλο έξω από τα κόμματα ή μπορέσει να φθάσει στην άμεση δημοκρατία της αρχαιότητας. Ως τότε θα υφιστάμεθα την τυραννία των κομματικών νταβατζήδων και της εκφυλισμένης πλειοψηφίας τους. Επανέρχομαι στην επιστήμη για να μεταφέρω μερικές αράδες από τα όσα έγραψε σχετικά ο εκλεκτός επιστήμονας καθηγητής Χαρ. Κεφάλας, στην σπουδαία του πραγματεία υπό τον τίτλο: «Η νομική φύση του Πολιτικού Κόμματος» (Ανάτυπο από το περιοδικό «Ελληνική Δικαιοσύνη», τεύχος Ιουνίου-Αυγούστου 1981, σελ. 4 και 14 και σημ.19) Έγραφε, τότε, ο Κεφάλας και τούτα: «Γίνεται δεκτό ομόφωνα από επιστήμη και νομολογία ότι το πολιτικό κόμμα δεν είναι ούτε απλό άθροισμα φυσικών προσώπων ή άθροισμα ανοργάνωτων και χωρίς ενότητα βούλησης πολιτών ούτε άθροισμα μεμονωμένων ατόμων…Η δράση του κόμματος στηρίζεται στις εξαγγελμένες αρχές και το εξαγγελμένο πρόγραμμα». Συμπέρασμα: Των πραγμάτων ούτως εχόντων πως γίνεται αποδεκτό από όλους τους υποψηφίους αρχηγούς- χωρίς καν να διατυπώσουν πρόγραμμα και αρχές και τίτλο και ιδεολογία του κόμματος- αυτή η ψηφοφορία παντός διερχόμενου για την εκλογή τους; Ποια μπορεί να είναι η πολιτική και ιδεολογική ταύτιση ενός διερχόμενου με μια κορυφαία κομματική εκδήλωση για την εκλογή αρχηγού, ο οποίος με τη σειρά του θα διαμορφώνει και θα επηρεάζει και θα καθορίζει το δημόσιο βίο της χώρας; Γράφει το ελληνικό λεξικό: «Κόμμα είναι μερίδα πολιτών με τις ίδιες ιδέες και πρόγραμμα με επιδίωξη την εξουσία και τους ίδιους σκοπούς». Ερωτάται: Όταν ένας περαστικός ψηφοφόρος, μπει στο εκλογικό κέντρο για κατούρημα και για πλάκα ψηφίσει τον «αρχηγό» αυτός ο ψηφοφόρος ποια σχέση μπορεί να έχει με το κόμμα και την πολιτική του αφού ακόμα το κόμμα δεν δημοσίευσε το πρόγραμμά του; Αγνοούν τόσο πολύ την πολιτική ιστορία της Ελλάδας οι ευκαιριακοί συνυποψήφιοι αρχηγοί ώστε να ευτελίζουν τόσο πολύ τη βαρύνουσα σημασία του κόμματος για το οποίο τόσοι και τόσοι κομουνιστές θυσίασαν τη ζωή τους για να το υπερασπίσουν; Μιλάμε για παρακμή απόλυτη του δημόσιου βίου των Ελλήνων αλλά αυτό που κάνουν οι «Προοδευτικοί» πολιτικοί τυχοδιώκτες ξεπερνά τα απώτερα όρια της. ΟΧΙ, «προοδευτικοί», «σοσιαλιστές» και «κεντρώοι» της συμπαράταξης: Το κόμμα είναι κάτι πολύ πιο ανώτερο από μπουζουχτζίδικο στο οποίο μπαίνει όποιος θέλει. Καταλήγοντας, επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα για την ανάλογη «εκλογή» του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. στα προηγούμενα χρόνια: «Συνιστά μορφή έσχατου λαϊκισμού» και «επικίνδυνη πολιτική πρακτική που διαμορφώνει μεσσιανικές καταστάσεις με ναζιστικούς αντικτύπους» (βλ. το άρθρο μου: «Η εκλογή των πολιτικών αρχηγών από τους διερχόμενους αποτελεί αντιδημοκρατικό λαϊκισμό», βλ. στο μηνιαίο περιοδικό «Ηλιαία», τεύχος Μαΐου 2010). Ερώτημα για τους ψηφοφόρους: Αυτοί που θα πάνε να ψηφίσουν γνωρίζουν τι ψηφίζουν; Αν όχι, γιατί παριστάνουν τους πολιτικούς Αυστραλοπίθηκους; Εν κατακλείδι αυτού του σχολίου, προσθέτω αυτό που είχα γράψει για το ίδιο θέμα το Μάϊο του 2010. Ο τρόπος αυτός «εκλογής» του αρχηγού του κόμματος από τους διερχόμενους εκμαυλίζει και τη δημοκρατία και τους ίδιους και τα άθλια κόμματα που καθιστά αθλιότερα. Παράδειγμα, όπως ήδη σημειώθηκε, το χυδαίο φαινόμενο να υπάρχουν είκοσι χιλιάδες «ιδεολόγοι» γραμμένοι ταυτόχρονα ως κομματικά μέλη στο ΠΑΣΟΚ και στη Ν.Δ. (βλ. «Η Καθημερινή», της 22-1-1998). Γιατί αυτοί άθλιοι «ιδεολόγοι» το έκαναν αυτό; Μα για να το έχουν δίπορτο ως κοπρίτες – ψηφοφόροι και να έχουν τα προνόμια της «κομματικής πατρωνίας», όπως έγραφε ο Γερμανός καθηγητής της πολιτικής επιστήμης M. Schmidt, για τα προνόμια που έχουν τα κομματικά μέλη στους αρμούς του κρατικού μηχανισμού (βλ. το έργο του: «Θεωρίες της Δημοκρατίας», εκδ. «Σαββάλας», Αθήνα 2004, σελ. 421 επ. όπου το κεφάλαιο: «Η δημοκρατία των κομμάτων»). Κλείνω, επαναλαμβάνοντας αυτά είχα γράψει το Μάϊο του 2010: «Αυτός ο τρόπος της εκλογής του αρχηγού του κόμματος συνιστά μορφή εσχάτου λαϊκισμού, που είναι εχθρός της δημοκρατίας». (βλ. Μηνιαίο περιοδικό «Ηλιαία», τευχ. Μαΐου 2010 και αναδημοσίευση του στο συλλογικό μου έργο: «Κριτικά Κείμενα», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας, Αθήνα 2012, σελ. 284-292) Η ερχόμενη, λοιπόν Κυριακή που θα γίνει αυτό το δημοκρατικό ανοσιούργημα δεν συνιστά «Γιορτή της Δημοκρατίας» όπως διατείνονται οι εμπνευστές αυτού του συστήματος «εκλογής» αλλά αφετηρία του ενταφιασμού της, αν και προ πολλού έπαψε να λειτουργεί και να υπάρχει.
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)